ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਪ੍ਰਭੂ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਮਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ

ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'

ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਹਮੇਕਃ ਪੁਰਾਤਨਃ

ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਂ।'

ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਮਤ੍ਤੋਨ੍ਯੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਅਹਮੇਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਰ੍ਪਯਾਮਿ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

'ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'

ਮਤ੍ਤੋ ऽਧਿਕਃ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਂ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧਤ੍ਤ ਸ ਅਪਸ਼੍ਯਂਤਸ੍ਤਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਮਭਿਃ

'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਭਸ੍ਮਸਂਛਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗਾ ਬਭੂਵੁਰਮਰਾਸ੍ਤਦਾ

ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾ ਲਈ।

ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ—

ਸਗਣਸ਼੍ਚੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਯਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸਾ ਯੋਗਿਨੋ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ

ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੋਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਹृਦਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਪੁਂਗਵਾਃ ਯਾਮਾਹੁਃ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍

ਜੋ ਜੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ।

ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਮਤੋ ਵਾਮਲੋਚਨਾਮ੍ ਯੇ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਸਂਸਾਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੈਵਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਨਿਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਾਨ੍ਯਂ ਤੇ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਅਥ ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤੈਃ ਪੌਰਾਣਿਕੈਰਪਿ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਘृਣਯਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵੱਛ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍ ਅਥ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਅਰ੍ਥਮਹਤ੍ਤਮਂ ਦੇਵਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਿਮਮਾਦਰਾਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ:

ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੂਜਨੀਯੋ ऽਸਿ ਭੂਤਲੇ ਕਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰਃ ਪੂਜਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'

ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਵਰੋਹਰਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਘੋਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਰਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਂ ਪਰਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਂਗੈਰ੍ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਮ੍

ਉਹ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪਾਂ, ਅੰਗਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅष੍ਟਬਾਹੁਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਰ੍ਧਨਾਰੀਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਸੀ। ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੇषਾਣਿ ਤਨ੍ਮਯਂ ਚ ਚਰਾਚਰਮ੍

ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵੈ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਸਿਂਦੂਰਵਰ੍ਣਾਯ ਸੁਮਣ੍ਡਲਾਯ ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾਭਰਣਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਪਦ੍ਮਾਭਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸਪਂਕਜਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਰਾਯਣਕਾਰਣਾਯ

ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਨੈਤਰ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕਾਰਣ—

ਸੁਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਂ ਸਸੁਵਰ੍ਣਤੋਯਂ ਸੁਕੁਂਕੁਮਾਦ੍ਯਂ ਸਕੁਸ਼ਂ ਸਪੁष੍ਪਮ੍ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਮਾਦਾਯ ਸਹੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦ

ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ, ਪਾਣੀ, ਚੰਗੀ ਕੇਸਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਰਘ ਭੇਂਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।

ਨਮਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸਗਣਾਯਾਦਿਹੇਤਵੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸੂਰ੍ਯਮੂਰ੍ਤਯੇ

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਂ ਮਣ੍ਡਲੇ ਸੌਰੇ ਸਂਪੂਜ੍ਯੈਵ ਸਮਾਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਭੇਂਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਵਾ ਪਠੇਦੇਤਾਞ੍ਛ੍ਲੋਕਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤਿਮੁਖਾਨਿਮਾਨ੍ ਨ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦृਢਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹਨ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਭਗਤ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਹ ਪੱਕਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਮਾਦਿਤ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ — ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ।

ਅਥ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਗਮੋਤ੍ਤਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਂਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ

ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਗਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਾਧਿਕਾਰੋ ऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍

ਉਥੇ, ਪੂਜਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਹੈ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਿਰੋਹਿਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਦਂਕਸ੍ਥਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਇਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ।

ਤਯਾ ਸ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿਭੂषਣਃ ਅਵਦਤ੍ਕਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਗਮੋਤ੍ਤਰਮ੍

ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਆਗਮਾਂ ਦਾ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੱਸਿਆ।