ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕृਤੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਵਿਪਰੀਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਮਮ੍ ਵੇਦਾਤ੍षਡਂਗਾਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਂਖ੍ਯਾਦ੍ਯੋਗਾਚ੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ

ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ, ਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਜੋਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਗ੍ਰਂਥਸਂਖ੍ਯਯਾ ਕਥਿਤਂ ਪਰਮੇਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਾ ਕਥਂ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਵਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?

ਕਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰਃ ਪੂਜਾਦੌ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਾਦਯਃ ਕਥਮ੍ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦੇਵ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲਈ ਕੌਣ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ।

ਸ਼ੈਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਨਿਂਦਾਦਿਰਹਿਤਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਿਵ ਮਤ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਰੀਫ਼ ਹੈ ਨਾ ਨਿੰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ।

ਗੁਰੁਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨਾਯਾਸੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ਸਮਾਸੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਨ ਵਿਸ੍ਤਰਃ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।

ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਪੁਰਾਵ੍ਯਕ੍ਤਾਚ੍ਛਿਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਕਾਰਣੋਪੇਤਸ੍ਸ੍ਵਯਮਾਵਿਰਭੂਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਸਲੀ ਕਾਰਨ-ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਣਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।

ਜਨਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ऋषਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਂ ਜਾਯਮਾਨਂ ਨ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਤਂ ਜਾਯਮਾਨਂ ਜਨਕੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦृष੍ਟੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੋ ऽਸਾਵਸृਜਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍

ਰੁਦਰ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਧੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਥਾ ਬਣਾਈ।

ਸੋਮਂ ਸਸਰ੍ਜ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਸੋਮਾਦ੍ਦ੍ਯੌਸ੍ਸਮਜਾਯਤ ਧਰਾ ਚ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਲਈ ਸੋਮ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ; ਸੋਮ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਯਜਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਾਯੇਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਪ੍ਰਭੂ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਅਪਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਮਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ

ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'

ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਹਮੇਕਃ ਪੁਰਾਤਨਃ

ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਂ।'

ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਮਤ੍ਤੋਨ੍ਯੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਅਹਮੇਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਰ੍ਪਯਾਮਿ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

'ਮੈਂ ਹੀ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'

ਮਤ੍ਤੋ ऽਧਿਕਃ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਂ ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧਤ੍ਤ ਸ ਅਪਸ਼੍ਯਂਤਸ੍ਤਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਮਭਿਃ

'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਭਸ੍ਮਸਂਛਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗਾ ਬਭੂਵੁਰਮਰਾਸ੍ਤਦਾ

ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾ ਲਈ।

ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ—

ਸਗਣਸ਼੍ਚੋਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਯਂ ਵਿਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸਾ ਯੋਗਿਨੋ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ

ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੋਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਹृਦਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਪੁਂਗਵਾਃ ਯਾਮਾਹੁਃ ਪਰਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍

ਜੋ ਜੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ।

ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਮਤੋ ਵਾਮਲੋਚਨਾਮ੍ ਯੇ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਸਂਸਾਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੈਵਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਵਾਲੀ ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਨਿਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਾਨ੍ਯਂ ਤੇ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਅਥ ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਨ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤੈਃ ਪੌਰਾਣਿਕੈਰਪਿ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਘृਣਯਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵੱਛ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ ਸੁਪ੍ਰੀਤਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਮਧੁਰਾਂ ਗਿਰਮ੍ ਅਥ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਅਰ੍ਥਮਹਤ੍ਤਮਂ ਦੇਵਾਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰਿਮਮਾਦਰਾਤ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਛ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ:

ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੂਜਨੀਯੋ ऽਸਿ ਭੂਤਲੇ ਕਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰਃ ਪੂਜਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ

'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।'

ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਿਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਵਰੋਹਰਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਘੋਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਰਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਂ ਪਰਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਂਗੈਰ੍ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਮ੍

ਉਹ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੂਪਾਂ, ਅੰਗਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅष੍ਟਬਾਹੁਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਰ੍ਧਨਾਰੀਕਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਨਾਰੀ ਦਾ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਸੀ। ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਂ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚੈਵ ਨਿਸ਼ਾਕਰਮ੍ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ੇषਾਣਿ ਤਨ੍ਮਯਂ ਚ ਚਰਾਚਰਮ੍

ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵੈ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।