ਲਿਂਗਂ ਪੀਠਂ ਚਰੇ ਤ੍ਵੇਕਂ ਲਿਂਗਂ ਬਾਣਕृਤਂ ਵਿਨਾ ਲਿਂਗਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਰ੍ਤ੍ਃਣਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਗੁਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਤੇ ਪੀਠਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬਾਣਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਲਿੰਗ ਛੱਡ ਕੇ। ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਦਾ ਵਧੀਆ ਮਾਪ ਦਵਾਦਸ਼ ਅੰਗੁਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯੂਨਂ ਚੇਤ੍ਫਲਮਲ੍ਪਂ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕਂ ਨੈਵ ਦੂष੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਤੁਰੇਕਾਂਗੁਲਨ੍ਯੂਨਂ ਚਰੇਪਿ ਚ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਜੇ ਲਿੰਗ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਿਲੇਗਾ; ਜੇ ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਅੰਗੁਲ ਘੱਟ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਦੌ ਵਿਮਾਨਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਭਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦृਢੇ ਦਰ੍ਪਣਸਂਨਿਭੋ ਭੂषਿਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੰਦਰ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੋਣ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਰਭਗ੍ਰਹਿ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਨਵਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਦਿਗ੍ਦ੍ਵਾਰੇ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਕੈਃ ਨੀਲਂ ਰਕ੍ਤਂ ਚ ਵੈ ਦੂਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਮਾਰਕਤਂ ਤਥਾ
ਚੌਂਕਾਂ 'ਤੇ ਨੌ ਰਤਨ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾਏ ਜਾਣ: ਨੀਲਾ, ਲਾਲ, ਮੂंगा, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੇ ਮਾਰਕਟ ਵੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਗੋਮੇਦਵਜ੍ਰਾਣਿ ਨਵਰਤ੍ਨਕਮ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਂਗਂ ਮਹਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਸਹਵੈਦਿਕੇ
ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ, ਗੋਮੇਦ, ਹੀਰਾ—ਇਹ ਨੌ ਰਤਨ। ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡਾ ਪਦਾਰਥ ਵਿਦੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਲਿਂਗਂ ਸਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪਞ੍ਚਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਚ ਹੁਤ੍ਵਾ ਬਹੁਧਾ ਹਵਿषਾਸ ਕਲਂ ਚ ਮਾਮ੍
ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੁਰੁਮਾਚਾਰ੍ਯਮਰ੍ਥੈਃ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵਮ੍ ਦਦ੍ਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਰ੍ਥਿਭ੍ਯੋ ਜਡਮਪ੍ਯਜਡਂ ਤਥਾ
ਗੁਰੂ ਤੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਮੰਗਣ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਜੀਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਤੋष੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਪੂਰਿਤੇ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰੇ ਨਵਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਪੂਰਿਤੇ
ਸਥਿਰ, ਚਲਦੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵ—all ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਖੱਡ ਤੇ ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ।
ਸਦ੍ਯਾਦਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚੋਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਉਦੀਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਂਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰਂ ਨਾਦਘੋषਿਤਮ੍
ਸਦਯਾਦਿ-ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਸੁਭ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮਹਾ-ਮੰਤਰ ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ।
ਲਿਂਗਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਲਿਗਂ ਪੀਠੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍ ਲਿਂਗਂ ਸਪੀਠਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਲੇਪੇਨ ਬਂਧਯੇਤ੍
ਉਥੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਤੇ ਪੀਠਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਲੇਪ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ।
ਏਵਂ ਬੇਰਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਬੇਰਂ ਤੁ ਉਤ੍ਸਵਾਰ੍ਥਂ ਵਹਿਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਰਾ (ਮੂਰਤੀ) ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭ ਹੈ; ਬੇਰਾ ਉਤਸਵ ਲਈ, ਪੰਜ ਅੱਖਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੇਰਂ ਗੁਰੁਭ੍ਯੋ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਸਾਧੁਭਿਃ ਪੂਜਿਤਂ ਤੁ ਵਾ ਏਵਂ ਲਿਂਗੇ ਚ ਬੇਰੇ ਚ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਾ
ਬੇਰਾ ਗੁਰੂਆਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਬੇਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਰੁਗੁਲ੍ਮਾਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੀ। ਸਥਿਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ ਆਦਿ।
ਜਂਗਮਂ ਲਿਂਗਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਕृਮਿਕੀਟਾਦਿਕਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਜਂਗਮਸ੍ਯ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਚਲਦੀ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀੜੇ, ਕਿਰਮ ਆਦਿ। ਸਥਿਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਚਲਦੀ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਸੁਖਾਨੁਰਾਗੇਣ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ ਪੀਠਮਂਬਾਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂ ਚ ਚਿਨ੍ਮਯਮ੍
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੀਠਾ ਪੂਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਚਿੱਤ ਤੋਂ।
ਯਥਾ ਦੇਵੀਮੁਮਾਮਂਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਤਥਾ ਲਿਂਗਮਿਦਂ ਪੀਠਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਮਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਲਿੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਠਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਦੁਪਚਾਰਕੈਃ ਨਿਤ੍ਯਪੂਜਾ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧ੍ਵਜਾਦਿਕਰਣਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਿੱਤ ਪੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਧਵਜ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਥਵਾ ਚਰਲਿਂਗਂ ਤੁ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰਕੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਚਲਦਾ ਲਿੰਗ ਹੋਵੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਆਵਾਹਨਂ ਚਾਸਨਂ ਚ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵਾਹਨ, ਫਿਰ ਆਸਨ, ਅਰਘ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਦਂਗਾਚਮਨਂ ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਮਭ੍ਯਂਗਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਂਧਂ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਂ ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਨਿਵੇਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਰਸਮ, ਮਲ ਲਗਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨੀਰਾਜਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰੋ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ ਅਥਵਾ ऽਰ੍ਘ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਂ ਤਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਨਿਰਾਜਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਭਿषੇਕਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸਦਾਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਫਿਰ, ਜਿਤਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਮਾਨੁषੇ ਲਿਂਗੇਪ੍ਯਾਰ੍षੇ ਦੈਵੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ऽਪੂਰ੍ਵਕੇ ਲਿਂਗੇ ਸੋਪਚਾਰਂ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਚਾਹੇ ਲਿੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਕ, ਦਿਵਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਚਿਤ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜੋਪਕਰਣੇ ਦਤ੍ਤੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲਿਂਗਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਵਾ ਨਿਯਮੇਨ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਮ੍ ਮृਤ੍ਪਿष੍ਟਗੋਸ਼ਕृਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਰਵੀਰੇਣ ਵਾ ਫਲੈਃ
ਲਿੰਗ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਮੈ, ਫੁੱਲ, ਕਰਵੀਰ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ।
ਗੁਡੇਨ ਨਵਨੀਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾਨ੍ਨੈਰ੍ਯਥਾਰੁਚਿ ਲਿਂਗਂ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਂਤੇ ਯਜੇਤ੍ਤਦਨੁਸਾਰਤਃ
ਗੁੜ, ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ, ਭਸਮ ਜਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਦਾਵਪਿ ਤਥਾ ਪੂਜਾਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਕੇਚਨ ਲਿਂਗਕਰ੍ਮਣਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿषੇਧੋਸ੍ਤਿ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅੰਗੂਠੇ ਆਦਿ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਫਲਦਾਤਾ ਹਿ ਪ੍ਰਯਾਸਾਨੁਗੁਣਂ ਸ਼ਿਵਃ ਅਥਵਾ ਲਿਂਗਦਾਨਂ ਵਾ ਲਿਂਗਮੌਲ੍ਯਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਯਤਨ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੌਲੀ ਪਹਿਨਾਉਣ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਅਥਵਾ ਪ੍ਰਣਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪੇਦ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਂਧ੍ਯਯੋਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਾ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸ਼ਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍ ਜਪਕਾਲੇ ਮਕਾਰਾਂਤਂ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕਰਂ ਭਜੇਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਪ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਮ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਣਵ ਜਪੋ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।