ਪ੍ਰਣਵੋ ਵਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਰੁਦ੍ਰਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਵੋ ਹਿ ਪਰਸ੍ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਮ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। 'ਸ਼ਿਵ', 'ਰੁਦ੍ਰ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੋ ਪ੍ਰਣਵਵਾਚ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਾਤ੍ਤਜ੍ਜਪਾਦਪਿ ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਸਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਮ ਦਾ ਜਾਪ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਦੇਵਮਾਹੁਰਾਗਮਪਾਰਗਾਃ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਤ ਦੇ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਵੇਦਮੂਰ੍ਧਨਿ ਅਕਾਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਕਾਰੋ ਨਾਦ ਇਤ੍ਯਪਿ
ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: 'ਅ', 'ਉ', 'ਮ' ਤੇ ਨਾਦ।
ਅਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵृਚਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰੁਕਾਰੋ ਯਜੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਮਕਾਰਃ ਸਾਮਨਾਦੋਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਾਥਰ੍ਵਣੀ ਸ੍ਮृਤਾਃ
'ਅ' ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ, 'ਉ' ਨੂੰ ਯਜੁਰਵੇਦ, 'ਮ' ਨੂੰ ਸਾਹਮਨ ਤੇ ਨਾਦ ਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਵੇਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬੀਜਂ ਰਜਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਉਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯੋਨਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਿਤਾ ਹਰਿਃ
'ਅ' ਵੱਡਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ। 'ਉ' ਕੁਦਰਤ, ਜਣਨੀ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ।
ਮਕਾਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਬੀਜਂ ਤਮਃ ਸਂਹਾਰਕੋ ਹਰਃ ਨਾਦਃ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨੀਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ਿਵਃ
'ਮ' ਪੁਰਖ, ਬੀਜ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੇ ਨਾਸਕ ਹਰਾ ਹੈ। ਨਾਦ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਸ਼ਕਰਮ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਿਸृਭਿਰੇਵੇਦਂ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਨਿਖਿਲਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਅਭਿਧਾਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੋਧਯਤ੍ਯਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਯਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਤਮ ਤੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਪਰਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਣੀਯੋ ਨ ਜ੍ਯਾਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਸ੍ਤੇਨੇਦਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਖੜਾ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸ੍ਵਾਭਵਿਕੀ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਏਕਾਨੇਕਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਭਾਤਿ ਭਾਨੋਰਿਵ ਪ੍ਰਭਾ
ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ।
ਅਨਂਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਯਸ੍ਯਾ ਇਚ੍ਛਾਜ੍ਞਾਨਕ੍ਰਿਯਾਦਯਃ ਮਾਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਵਹ੍ਨੋਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਹਨ—ਇੱਛਾ, ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਹੋਰ। ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਯਾ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ऽਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ ਅਭਵਨ੍ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਵਰ ਆਦਿ, ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਅਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੁਦਰਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਦਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਾਂਤਾਸ੍ਤ੍ਵਜਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾ ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਗਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਰੂਪਿਣੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨੁਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭੂषਣਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ, ਜਾਗਣ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ।
ਵੇਦ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਧृਤਿਰੇषਾ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨੇਚ੍ਛਾਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਬੁਧੀ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵੀ; ਉਹ ਹੀ ਹੌਸਲਾ, ਟਿਕਾਅ, ਠੀਕ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾ ਚੈਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਪਰਾਪਰੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਲਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕृਤਂ ਯਤਃ
ਆਗਿਆ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ — ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾਂ — ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਲਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜੀਵੋ ਵਿਕਾਰੋ ਵਿਕृਤਿਸ੍ਤਥਾ ਅਸਚ੍ਚ ਸਚ੍ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍
ਮਾਇਆ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੀਵ, ਬਦਲਾਅ, ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ, ਝੂਠ ਤੇ ਸੱਚ — ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਚਿਆ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਮੋਹਯਤ੍ਯਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮੋਚਯਤ੍ਯਪਿ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਨੂੰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਪ੍ਰਕਾਰਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਤਾਈ (੨੭) ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ ਪੁਰਾ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਸ੍ਮृਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਕਦੇ, ਕੁਝ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਕੁਤੋ ਜਾਤਾ ਜੀਵਾਮਃ ਕੇਨ ਵਾ ਵਯਮ੍ ਕੁਤ੍ਰਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਕੇਨ ਵਾਧਿष੍ਠਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ? ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੀ ਨੀਵ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ?
ਕੇਨ ਵਰ੍ਤਾਮਹੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਖੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਵਿਲਂਘ੍ਯਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ ਕੇਨ ਵਾ ਕृਤਾ
ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ-ਰਾਤ? ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਜੋ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕ੍ਰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ?
ਕਾਲਸ੍ਯ ਭਾਵੋ ਨਿਯਤਿਰ੍ਯਦृਚ੍ਛਾ ਨਾਤ੍ਰ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਭੂਤਾਨਿ ਯੋਨਿਃ ਪੁਰੁषੋ ਯੋਗੀ ਚੈषਾਂ ਪਰੋ ऽਥ ਵਾ
ਕਾਲ ਦਾ ਸੁਭਾਵ, ਨਿਯਤੀ ਜਾਂ ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਇੱਥੇ ਢੁੱਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਤੱਤ, ਜਨਮ-ਸਥਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਉੱਚਾ ਯੋਗੀ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਚੇਤਨਤ੍ਵਾਤ੍ਕਾਲਾਦੇਸ਼੍ਚੇਤਨਤ੍ਵੇਪਿ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਭੂਤਤ੍ਵਾਦਨੀਸ਼ਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ
ਕਾਲ ਆਦਿਕ ਅਚੇਤਨ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਆਤਮਾ ਚੇਤਨ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਅਸਮਰਥਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਤਰਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਾਨੁਗਤਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਞ੍ਛਕ੍ਤਿਮੈਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਪਾਸ਼ਵਿਚ੍ਛੇਦਿਕਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਗੂਢਾਂ ਸ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਬੰਧਨ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀ, ਪਰਗਟ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਂਤਂ ਮਹਾਦੇਵਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖਿਆ।
ਯਃ ਕਾਰਣਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਕਾਲਾਤ੍ਮਸਹਿਤਾਨਿ ਚ ਅਪ੍ਰਮੇਯੋ ऽਨਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਕਲਂ ਯੋ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ, ਕਾਲ ਤੇ ਆਤਮਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਾਟ ਦੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯੋਗੇਨ ਯੋਗੇਨ ਪਰਮੇਣ ਚ ਦृष੍ਟੇਨ ਭਕ੍ਤਿਯੋਗੇਨ ਦਿਵ੍ਯਃ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਫਿਰ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਪਰਮ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹृਦਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਿਕੀ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਨੈਤਰੇषਾਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ — ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੋ ऽਸ੍ਤਿ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੇਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤਾਦਾਤ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵृਤਿਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।