ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਾਲਾਗ੍ਰਮਾਤ੍ਰੋ ਹृਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੋ ਦਹਰਾਂਤਰੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਰੁਣਸ੍ਤਾਮ੍ਰ ਏਵ ਚ

ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਘਾਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖ, ਲਾਲ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ।

ਯੋ ऽਵਸਰ੍ਪਤ੍ਯ ਸੌ ਦੇਵੋ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਸੌਮ੍ਯੋ ਘੋਰਸ੍ਤਥਾ ਮਿਸ਼੍ਰਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸ਼੍ਚਾਮृਤੋ ऽਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਭਿਆਨਕ, ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਟੱਲ, ਅਮਰ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸ ਪੁਂਵਿਸ਼ੇषਃ ਪਰਮੋ ਭਗਵਾਨਨ੍ਤਕਾਂਤਕਃ ਚੇਤਨਚੇਤਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਚ੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ

ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਭਗਵਾਨ, ਮੌਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵੇਨਾਤਿਸ਼ਯਤ੍ਵੇਨ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਵਿਲੋਕਿਤੇ ਲੋਕੇਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਤ੍ਵੇਨ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਸ ਏਵਾਦੌ ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍

ਹਰ ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹਨ।

ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਮਪ੍ਯਸੌ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਾਯਿਨੀ ਜ੍ਞਾਨਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਪੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍

ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸੁਖਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਬਲਮ੍ ਤੇਜਃਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ

ਉਸਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਦੇ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।

ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਪਰਾਨੁਗ੍ਰਹ ਏਵਾਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ

ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੈ।

ਪ੍ਰਣਵੋ ਵਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਰੁਦ੍ਰਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਵੋ ਹਿ ਪਰਸ੍ਸ੍ਮृਤਃ

ਉਮ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। 'ਸ਼ਿਵ', 'ਰੁਦ੍ਰ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਂਭੋ ਪ੍ਰਣਵਵਾਚ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਾਤ੍ਤਜ੍ਜਪਾਦਪਿ ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਸਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਮ ਦਾ ਜਾਪ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਦੇਵਮਾਹੁਰਾਗਮਪਾਰਗਾਃ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਤ ਦੇ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਵੇਦਮੂਰ੍ਧਨਿ ਅਕਾਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਕਾਰੋ ਨਾਦ ਇਤ੍ਯਪਿ

ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: 'ਅ', 'ਉ', 'ਮ' ਤੇ ਨਾਦ।

ਅਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵृਚਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰੁਕਾਰੋ ਯਜੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਮਕਾਰਃ ਸਾਮਨਾਦੋਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਾਥਰ੍ਵਣੀ ਸ੍ਮृਤਾਃ

'ਅ' ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ, 'ਉ' ਨੂੰ ਯਜੁਰਵੇਦ, 'ਮ' ਨੂੰ ਸਾਹਮਨ ਤੇ ਨਾਦ ਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਵੇਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬੀਜਂ ਰਜਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਉਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯੋਨਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਿਤਾ ਹਰਿਃ

'ਅ' ਵੱਡਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ। 'ਉ' ਕੁਦਰਤ, ਜਣਨੀ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ।

ਮਕਾਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਬੀਜਂ ਤਮਃ ਸਂਹਾਰਕੋ ਹਰਃ ਨਾਦਃ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨੀਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ਿਵਃ

'ਮ' ਪੁਰਖ, ਬੀਜ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੇ ਨਾਸਕ ਹਰਾ ਹੈ। ਨਾਦ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਸ਼ਕਰਮ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਂ ਤਿਸृਭਿਰੇਵੇਦਂ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਨਿਖਿਲਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਅਭਿਧਾਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੋਧਯਤ੍ਯਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਯਾ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਤਮ ਤੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਪਰਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਣੀਯੋ ਨ ਜ੍ਯਾਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਸ੍ਤੇਨੇਦਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਸਰ੍ਵਮ੍

ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਖੜਾ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸ੍ਵਾਭਵਿਕੀ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਏਕਾਨੇਕਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਭਾਤਿ ਭਾਨੋਰਿਵ ਪ੍ਰਭਾ

ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ।

ਅਨਂਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯੋ ਯਸ੍ਯਾ ਇਚ੍ਛਾਜ੍ਞਾਨਕ੍ਰਿਯਾਦਯਃ ਮਾਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਵਹ੍ਨੋਰ੍ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾ ਯਥਾ ਤਥਾ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਹਨ—ਇੱਛਾ, ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਹੋਰ। ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਦਾਸ਼ਿਵੇਸ਼੍ਵਰਾਦ੍ਯਾ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ऽਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ ਅਭਵਨ੍ਪੁਰੁषਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ

ਉਸ ਤੋਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਵਰ ਆਦਿ, ਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਅਵਿਦਯੇਸ਼ਵਰ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੁਦਰਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਮਹਦਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਾਂਤਾਸ੍ਤ੍ਵਜਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਮਹਾ ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਗਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਪ੍ਰਬੋਧਾਨਂਦਰੂਪਿਣੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨੁਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭੂषਣਃ

ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਬਹੁਤ ਨਜ਼ੁਕ, ਜਾਗਣ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ।

ਵੇਦ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਧृਤਿਰੇषਾ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਨਿष੍ਠਾ ਜ੍ਞਾਨੇਚ੍ਛਾਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਯਃ

ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਬੁਧੀ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵੀ; ਉਹ ਹੀ ਹੌਸਲਾ, ਟਿਕਾਅ, ਠੀਕ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾ ਚੈਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦ੍ਵੇ ਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਪਰਾਪਰੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਲਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕृਤਂ ਯਤਃ

ਆਗਿਆ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ — ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾਂ — ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਲਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮਾਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਜੀਵੋ ਵਿਕਾਰੋ ਵਿਕृਤਿਸ੍ਤਥਾ ਅਸਚ੍ਚ ਸਚ੍ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤਮ੍

ਮਾਇਆ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੀਵ, ਬਦਲਾਅ, ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ, ਝੂਠ ਤੇ ਸੱਚ — ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਚਿਆ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਮੋਹਯਤ੍ਯਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮੋਚਯਤ੍ਯਪਿ ਲੀਲਯਾ

ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਨੂੰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਨਯਾ ਸਹ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਪ੍ਰਕਾਰਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਤਾਈ (੨੭) ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ ਪੁਰਾ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਨਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਸਂਸ਼ਯਾਵਿष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਸ੍ਮृਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾਤਥਮ੍

ਕਦੇ, ਕੁਝ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।