ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਭਿਨਿਵੇਸ਼ੋ ऽਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਾ ऽਕੁਸ਼ਲਾਨ੍ਯਪਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਦ੍ਵਿਪਾਕਸ਼੍ਚ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਚ ਤਤ੍ਫਲੇ

ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਗਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨਦੇ ਹਨ।

ਆਸ਼ਯੈਰ੍ਨਾਪਿ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਰ੍ਮਣਾਮਪਿ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਭੋਗਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਾਲਤ੍ਰਿਤਯਗੋਚਰੈਃ

ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਆਸ਼ਾਵਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਭੋਗਾਂ ਜਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਦਿਰਂਤਸ੍ਤਥਾਂਤਰਮ੍ ਨ ਕਰ੍ਮ ਕਰਣਂ ਵਾਪਿ ਨਾਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹੈ; ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਸਾਧਨ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਨਾ ਫਲ ਹੈ।

ਨਾਸ੍ਯ ਬਂਧੁਰਬਂਧੁਰ੍ਵਾ ਨਿਯਂਤਾ ਪ੍ਰੇਰਕੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨ ਪਤਿਰ੍ਨ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਨਾਧਿਕੋ ਨ ਸਮਸ੍ਤਥਾ

ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਤਰ, ਨਾ ਵੈਰੀ, ਨਾ ਨਿਯੰਤਰਕ, ਨਾ ਪ੍ਰੇਰਕ; ਨਾ ਮਾਲਕ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ।

ਨ ਜਨ੍ਮਮਰਣੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਨ ਵਿਧਿਰ੍ਨ ਨਿषੇਧਸ਼੍ਚ ਨ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਬਨ੍ਧਨਮ੍

ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਜਨਮ, ਨਾ ਮਰਨ, ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਅਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੁਕਮ, ਨਾ ਮਨਾਈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਯਦਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤਤ੍ਤਦਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਕਲਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵੋ ਯਤਃ

ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਹੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ।

ਸ ਸ਼ਿਵਸ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਮਧਿष੍ਠਾਯ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਅਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ੍ਸ੍ਵਤੋ ਭਾਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਰੂਪਃ ਸ੍ਮृਤਸ਼੍ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ

ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषਃ ਸਤ੍ਪਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਅਂਬਿਕਾਪਤਿਰੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਨਾਕੀ ਵृषਵਾਹਨਃ ਏਕੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਃ

ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵੱਛ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਇਕ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪੁਰਖ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ — ਉਹੀ ਹੈ।

ਬਾਲਾਗ੍ਰਮਾਤ੍ਰੋ ਹृਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੋ ਦਹਰਾਂਤਰੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਰੁਣਸ੍ਤਾਮ੍ਰ ਏਵ ਚ

ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਘਾਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖ, ਲਾਲ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ।

ਯੋ ऽਵਸਰ੍ਪਤ੍ਯ ਸੌ ਦੇਵੋ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਸੌਮ੍ਯੋ ਘੋਰਸ੍ਤਥਾ ਮਿਸ਼੍ਰਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸ਼੍ਚਾਮृਤੋ ऽਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਭਿਆਨਕ, ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਟੱਲ, ਅਮਰ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸ ਪੁਂਵਿਸ਼ੇषਃ ਪਰਮੋ ਭਗਵਾਨਨ੍ਤਕਾਂਤਕਃ ਚੇਤਨਚੇਤਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਚ੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ

ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਭਗਵਾਨ, ਮੌਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵੇਨਾਤਿਸ਼ਯਤ੍ਵੇਨ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਵਿਲੋਕਿਤੇ ਲੋਕੇਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਤ੍ਵੇਨ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਸ ਏਵਾਦੌ ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍

ਹਰ ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹਨ।

ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਮਪ੍ਯਸੌ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਾਯਿਨੀ ਜ੍ਞਾਨਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਪੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍

ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸੁਖਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਬਲਮ੍ ਤੇਜਃਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ

ਉਸਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਦੇ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।

ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਪਰਾਨੁਗ੍ਰਹ ਏਵਾਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ

ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੈ।

ਪ੍ਰਣਵੋ ਵਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਰੁਦ੍ਰਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਵੋ ਹਿ ਪਰਸ੍ਸ੍ਮृਤਃ

ਉਮ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। 'ਸ਼ਿਵ', 'ਰੁਦ੍ਰ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਂਭੋ ਪ੍ਰਣਵਵਾਚ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਾਤ੍ਤਜ੍ਜਪਾਦਪਿ ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਸਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਮ ਦਾ ਜਾਪ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਦੇਵਮਾਹੁਰਾਗਮਪਾਰਗਾਃ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ

ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆਤ ਦੇ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਸ੍ਯ ਮਾਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਵੇਦਮੂਰ੍ਧਨਿ ਅਕਾਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਕਾਰੋ ਨਾਦ ਇਤ੍ਯਪਿ

ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: 'ਅ', 'ਉ', 'ਮ' ਤੇ ਨਾਦ।

ਅਕਾਰਂ ਬਹ੍ਵृਚਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰੁਕਾਰੋ ਯਜੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਮਕਾਰਃ ਸਾਮਨਾਦੋਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਾਥਰ੍ਵਣੀ ਸ੍ਮृਤਾਃ

'ਅ' ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ, 'ਉ' ਨੂੰ ਯਜੁਰਵੇਦ, 'ਮ' ਨੂੰ ਸਾਹਮਨ ਤੇ ਨਾਦ ਨੂੰ ਅਥਰਵਣ ਵੇਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬੀਜਂ ਰਜਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਉਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯੋਨਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਿਤਾ ਹਰਿਃ

'ਅ' ਵੱਡਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ। 'ਉ' ਕੁਦਰਤ, ਜਣਨੀ, ਸਤਵ ਗੁਣ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ।

ਮਕਾਰਃ ਪੁਰੁषੋ ਬੀਜਂ ਤਮਃ ਸਂਹਾਰਕੋ ਹਰਃ ਨਾਦਃ ਪਰਃ ਪੁਮਾਨੀਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ਿਵਃ

'ਮ' ਪੁਰਖ, ਬੀਜ, ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੇ ਨਾਸਕ ਹਰਾ ਹੈ। ਨਾਦ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਨਿਸ਼ਕਰਮ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਂ ਤਿਸृਭਿਰੇਵੇਦਂ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਨਿਖਿਲਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਅਭਿਧਾਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੋਧਯਤ੍ਯਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਯਾ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਤਮ ਤੱਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਪਰਮਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਣੀਯੋ ਨ ਜ੍ਯਾਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਕਸ੍ਤੇਨੇਦਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਸਰ੍ਵਮ੍

ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਖੜਾ, ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸ੍ਵਾਭਵਿਕੀ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਏਕਾਨੇਕਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਭਾਤਿ ਭਾਨੋਰਿਵ ਪ੍ਰਭਾ

ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ।