ਧ੍ਰੁਵਮਿਤ੍ਯਪਰੇ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਮਧ੍ਰੁਵਾਮਿਤੀਰਤੇ ਅਰੂਪਂ ਕੇਚਿਦਾਹੁਰ੍ਵੈ ਰੂਪਵਂਤਂ ਪਰੇ ਵਿਦੁਃ
ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਅਸਥਿਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਮਪਰੇ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਰੇ ਵਿਦੁਃ ਵਾਚ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਰੇ ਪ੍ਰਾਹੁਰਵਾਚ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਪਰੇ ਸ਼ਬ੍ਦਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਾਤੀਤਮਥਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਬੋਲ ਹੈ। ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਧੁਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਧੁਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਰਹਿਤਂ ਪਰੇ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੋਚ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਚੇਤਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਚ੍ਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਕੇਚਨ ਪਰਮੇਕੇ ਤਮੇਵਾਹੁਰਪਰਂ ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਵਿਕਲ੍ਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਯੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ।
ਯੇ ਪੁਨਸ੍ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤੇ ਹਿ ਜਾਨਂਤ੍ਯਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਦੁਃਖੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬਦ੍ਧਪਾਸ਼ਃ ਸਂਸਾਰੇ ऽਸ੍ਮਿਞ੍ਚਕ੍ਰਨੇਮਿਕ੍ਰਮੇਣ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਪਾਪੇ ਵਿਧੂਯ ਨਿਰਂਜਨਃ ਪਰਮਮੁਪੈਤਿ ਸਾਮ੍ਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਣਵੋ ਬਂਧਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਮਾਯੇਯ ਏਵ ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਵਾਥ ਬੋਦ੍ਧਾ ਵਾ ਹ੍ਯਹਂਕਾਰਾਤ੍ਮਕਸ੍ਤਥਾ
ਅਣੂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬੰਧਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਸ੍ਯ ਮਾਨਸੋ ਬਂਧੋ ਨ ਚੈਤ੍ਤੋ ਨੇਂਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਕਃ ਨ ਚ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਬਂਧੋ ऽਪਿ ਭੂਤਬਂਧੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਮਨ ਦਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਨਾ ਚਿੱਤ ਦਾ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ, ਨਾ ਤੱਤਾਂ ਦਾ, ਨਾ ਭੌਤਿਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬੰਧਨ ਹੈ।
ਨ ਚ ਕਾਲਃ ਕਲਾ ਚੈਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨਿਯਤਿਸ੍ਤਥਾ ਨ ਰਾਗੋ ਨ ਚ ਵਿਦ੍ਵੇषਃ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਅਣੰਤ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਾਂ, ਨਾ ਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਗਾਂ, ਨਾ ਗਿਆਨ, ਨਾ ਨਿਯਤੀ, ਨਾ ਲਗਾਵ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ ਬੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਭਿਨਿਵੇਸ਼ੋ ऽਸ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਾ ऽਕੁਸ਼ਲਾਨ੍ਯਪਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਦ੍ਵਿਪਾਕਸ਼੍ਚ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਚ ਤਤ੍ਫਲੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਗਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਯੈਰ੍ਨਾਪਿ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਰ੍ਮਣਾਮਪਿ ਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਭੋਗਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਕਾਲਤ੍ਰਿਤਯਗੋਚਰੈਃ
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਆਸ਼ਾਵਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਭੋਗਾਂ ਜਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਦਿਰਂਤਸ੍ਤਥਾਂਤਰਮ੍ ਨ ਕਰ੍ਮ ਕਰਣਂ ਵਾਪਿ ਨਾਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ, ਨਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹੈ; ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਸਾਧਨ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਾ, ਨਾ ਫਲ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯ ਬਂਧੁਰਬਂਧੁਰ੍ਵਾ ਨਿਯਂਤਾ ਪ੍ਰੇਰਕੋ ऽਪਿ ਵਾ ਨ ਪਤਿਰ੍ਨ ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਨਾਧਿਕੋ ਨ ਸਮਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਤਰ, ਨਾ ਵੈਰੀ, ਨਾ ਨਿਯੰਤਰਕ, ਨਾ ਪ੍ਰੇਰਕ; ਨਾ ਮਾਲਕ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਧੀਆ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ।
ਨ ਜਨ੍ਮਮਰਣੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਨ ਵਿਧਿਰ੍ਨ ਨਿषੇਧਸ਼੍ਚ ਨ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਜਨਮ, ਨਾ ਮਰਨ, ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਅਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੁਕਮ, ਨਾ ਮਨਾਈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਯਦਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤਤ੍ਤਦਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਕਲਂ ਚਾਸ੍ਤਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵੋ ਯਤਃ
ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਹੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਿਵਸ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਮਧਿष੍ਠਾਯ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਅਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਸ੍ਸ੍ਵਤੋ ਭਾਵਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਰੂਪਃ ਸ੍ਮृਤਸ਼੍ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਰੁषਃ ਸਤ੍ਪਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਂਬਿਕਾਪਤਿਰੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਨਾਕੀ ਵृषਵਾਹਨਃ ਏਕੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਃ
ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪਿਨਾਕੀ, ਵੱਛ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਇਕ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪੁਰਖ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ — ਉਹੀ ਹੈ।
ਬਾਲਾਗ੍ਰਮਾਤ੍ਰੋ ਹृਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯੋ ਦਹਰਾਂਤਰੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਰੁਣਸ੍ਤਾਮ੍ਰ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਘਾਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖ, ਲਾਲ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ।
ਯੋ ऽਵਸਰ੍ਪਤ੍ਯ ਸੌ ਦੇਵੋ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵੋ ਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਸੌਮ੍ਯੋ ਘੋਰਸ੍ਤਥਾ ਮਿਸ਼੍ਰਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸ਼੍ਚਾਮृਤੋ ऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਭਿਆਨਕ, ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਟੱਲ, ਅਮਰ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਪੁਂਵਿਸ਼ੇषਃ ਪਰਮੋ ਭਗਵਾਨਨ੍ਤਕਾਂਤਕਃ ਚੇਤਨਚੇਤਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਚ੍ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਭਗਵਾਨ, ਮੌਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨਾਤਿਸ਼ਯਤ੍ਵੇਨ ਜ੍ਞਾਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਵਿਲੋਕਿਤੇ ਲੋਕੇਸ਼ਾਤਿਸ਼ਯਤ੍ਵੇਨ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਸ ਏਵਾਦੌ ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਹਰ ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਹਨ।
ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਮਪ੍ਯਸੌ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਕਾਲਾਵਚ੍ਛੇਦਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਾਯਿਨੀ ਜ੍ਞਾਨਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਪੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਉਸਦਾ ਗਿਆਨ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸੁਖਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਂ ਬਲਮ੍ ਤੇਜਃਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਉਸਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਬਿਨਾ ਤੁਲਨਾ ਦੇ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਸ਼ਕਤੀ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ऽਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਪਰਾਨੁਗ੍ਰਹ ਏਵਾਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੈ।