ਪੁਰੁषਾਖ੍ਯੋ ਮਨੁਸ਼੍ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸੂਤਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਮਨੁ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ; ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਦਕ੍ਸ਼ ਸੱਚਮੁਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ।
ਰੁਚਿਰ੍ਭਵੋ ਭਵਾਨੀ ਚ ਬੁਧੈਰਾਕੂਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਰ੍ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ ਦੇਵਃ ਖ੍ਯਾਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਨਯਨਪ੍ਰਿਯਾ
ਰੁਚਿ ਭਵ ਹੈ, ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਕੂਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਿ ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਮਰੀਚਿਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਂਭੂਤਿਸ਼੍ਸ਼ਰ੍ਵਵਲ੍ਲਭਾ ਗਂਗਾਧਰੋ ऽਂਗਿਰਾ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੁਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮਰੀਚੀ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਸੰਭੂਤੀ ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਗੰਗਾਧਰ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਾ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਸੱਚਮੁਚ ਉਮਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਭृਨ੍ਮੌਲਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕਾਂਤਾ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪੁਲਹਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਧ੍ਵਂਸੀ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੁ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਾ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਮੌਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਪਿਨਾਕੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਪੁਲਹਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰਤੁਧ੍ਵਂਸੀ ਕ੍ਰਤੁਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਂਨਤਿਰ੍ਦਯਿਤਾ ਵਿਭੋਃ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋ ऽਤ੍ਰਿਰੁਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਨਸੂਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਯਜਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨਸੂਯਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕਾਲਹਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਮਾਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮਨ੍ਮਥਾਰਾਤਿਰ੍ਦੇਵੀ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਰੁਂਧਤੀ
ਕਸ਼ਯਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਨਮਥਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਦੇਵੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕਰਃ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਸਰ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਯੋਰੇਵ ਵਿਭੂਤਯਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਸਭ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ; ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੀ ਰੂਪਾਂ ਹਨ।
ਵਿषਯੀ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਵਿषਯਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੁਮਾਰੂਪਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਸ਼ੂਲਵਰਾਯੁਧਃ
ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰਮ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤੁਜਾਤਂ ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਵਲ੍ਲਭਾ ਪ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਏਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਤਂਸਕਃ
ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤੁਰੂਪਂ ਤੁ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤਵਲ੍ਲਭਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਸ਼ਿਖਂਡਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਕਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਰਸਜਾਤਂ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੇਵੋ ਰਸਯਿਤਾ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੇਯਜਾਤਂ ਚ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰੇਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗਰਾਸ਼ਨਃ
ਸਵਾਦ ਦੀ ਸਾਰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਹੈ; ਸਵਾਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਾਰ ਗਿਰਿਜਾ ਹੈ; ਪਿਆਰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਹੈ।
ਮਂਤਵ੍ਯਵਸ੍ਤੁਤਾਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਂਤਾ ਸ ਏਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਸਦਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਵਸ੍ਤੁਰੂਪਂ ਤੁ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਭਵਵਲ੍ਲਭਾ ਦੇਵਸ੍ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਬੋਦ੍ਧਾ ਮੁਗ੍ਧੇਨ੍ਦੁਸ਼ੇਖਰਃ
ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਭਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਰਮ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਃ ਪਿਨਾਕੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਂਬਿਕਾ ਚਾਂਬੁਰੂਪਿਣੀ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣਾ ਪਿਨਾਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਭ ਲਈ ਅੰਬਿਕਾ, ਜਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤਾਂ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਵਲ੍ਲਭਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਤਦਾ ਧਤ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨਂਤਕਾਂਤਕਃ
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਖੇਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਖੇਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਹਃ ਸ਼ੂਲਾਯੁਧੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਂਕਰਪ੍ਰਿਯਾ
ਦਿਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਵੇਲਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਕਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਵृषਧ੍ਵਜੋ ਦੇਵੋ ਲਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਮੁੰਦਰ ਭਗਵਾਨ ਹੈ; ਤਟ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਰੁੱਖ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਬੇਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪੁਂਲ੍ਲਿਂਗਮਖਿਲਂ ਧਤ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰਸ਼ਾਸਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਲਿਂਗਂ ਚਾਖਿਲਂ ਧਤ੍ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮਨੋਰਮਾ
ਪੁਰਸ਼ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਸਤ੍ਰੀ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਨੋਹਰ, ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਜਾਲਮਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਧਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ ਅਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪਮਖਿਲਂ ਧਤ੍ਤੇ ਮੁਗ੍ਧੇਨ੍ਦੁਸ਼ੇਖਰਃ
ਸਭ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਨਰਮ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਦਾ ਸਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਪਦਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਯਾ ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਦਾਹृਤਾ ਸਾ ਸਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਸ ਸ ਸਰ੍ਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਜੋ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਰਂ ਯਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਮਂਗਲਮ੍ ਤਤ੍ਤਦਾਹ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤੇਜੋਵਿਜृਂਭਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨਿਆਤਮਕ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਦਾ ਫੈਲਾਓ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦੀਪਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਾ ਦੀਪਯਤੇ ਗृਹਮ੍ ਤਥਾ ਤੇਜਸ੍ਤਯੋਰੇਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਦੀਪਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਘਰ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਾਦਿਸ਼ਿਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਂਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਖ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯਕ੍ਰਮਃ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षਕ੍ਰਮਵਸ਼ਾਤ੍ਤਯੋਰਿਤਿ ਪਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਘਾਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਤੱਕ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜਲੇਪਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪਰਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਕਾਰਾਤ੍ਮਕਾਵੇਤੌ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯੋਵਿਧਾਯਿਨੌ ਪੂਜਨੀਯੌ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੌ ਚਿਂਤਨੀਯੌ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਜ੍ਞਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਰਮੇਸ਼ਯੋਃ ਕਥਿਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਨ ਤੁ ਤਾਵਦਿਯਤ੍ਤਯਾ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਰਮੇਸ਼ਯੋਃ ਮਹਤਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਨਸੋ ऽਪਿ ਬਹਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਸਕੀਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਤਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ।
ਅਂਤਰ੍ਗਤਮਨਨ੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਸਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਨਾਰੂਢਮਾਰੂਢਂ ਚ ਯਥੈਵ ਤਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ।
ਯੇਯਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਵੈ ਪ੍ਰਾਕृਤੀ ਸਾ ਪਰਾ ਮਤਾ ਅਪ੍ਰਾਕृਤਾਂ ਪਰਾਮਨ੍ਯਾਂ ਗੁਹ੍ਯਾਂ ਗੁਹ੍ਯਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਮਹਿਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਗੁਪਤ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਯਤੋ ਵਾਚੋ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਮਨਸਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਸ੍ਸਹ ਅਪ੍ਰਾਕृਤੀ ਪਰਾ ਚੈषਾ ਵਿਭੂਤਿਃ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹ ਪਰਮ, ਅਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮਹਿਮਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਸਭ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੈਵੇਹ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਸੈਵੇਹ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ ਸੈਵੇਹ ਪਰਮਾ ਕਾष੍ਠਾ ਵਿਭੂਤਿਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਇਹੀ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਇਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੱਦ ਹੈ।