ਸ਼ਿਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵੈਕਤਾਂ ਗਤਾ ਤਤਃ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯਾਦੌ ਸਰ੍ਗੇ ਤੈਲਂ ਤਿਲਾਦਿਵ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੇਲ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਦੁਤ੍ਥਯਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਾਯਾਮਾਦੌ ਨਾਦਃ ਸਮੁਦ੍ਬਭੌ
ਫਿਰ, ਕਰਿਆ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਦ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਨਾਦਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤੋ ਬਿਂਦੁਰ੍ਬਿਂਦੋਦੇਵਸ੍ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਿੰਦੂ ਨਿਕਲਿਆ; ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਵਾਚਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਾਗੀਸ਼ਾਖ੍ਯਾ ਹਿ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਯਾ ਸਾ ਵਰ੍ਣਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਾਤृਕੇਪਿ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਉਹ ਵਾਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਵਾਗੀਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਨਂਤਸਮਾਵੇਸ਼ਾਨ੍ਮਾਯਾ ਕਾਲਮਵਾਸृਜਤ੍ ਨਿਯਤਿਞ੍ਚ ਕਲਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਲਾਤੋਰਾਗਪੂਰੁषੌ
ਫਿਰ, ਅਨੰਤ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਸਮਾਂ, ਨਿਯਤੀ, ਕਲਾ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਕਲਾ ਤੋਂ ਰਾਗ ਤੇ ਪੁਰਖਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਮਾਯਾਤਃ ਪੁਨਰੇਵਾਭੂਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਚ੍ਚ ਤਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ਵਿਭਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਗੁਣਾਃ
ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁੜ ਅਵਿਆਕਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਵਿਆਕਤ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ਗੁਣੇਭ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇਭ੍ਯੋ ਗੁਣੇਸ਼ਾਖ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਸੱਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਦ ਗੁਣ ਹਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਵਨ੍ਮਹਦਾਦੀਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਸ੍ਯੁਰਣ੍ਡਪਿਣ੍ਡਾਨਿ ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਅਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍ਯਨਨ੍ਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਹਤ ਆਦਿ ਤੱਤਵ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਨੰਤ ਗਿਆਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਾਂਤਰਭੇਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਭੇਦਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਨਾਨਾਰੂਪਾਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਿਭੇਦਤਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਮੁਤਾਬਕ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਖਮ ਵੰਡਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰੀ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੌਰ੍ਵੈ ਵੈष੍ਣਵੀ ਮਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਂਦ੍ਰੀਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਤੀਖੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੌਦਰੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਆਇੰਦਰੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਯਾਤ੍ਮਨੈਵ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਯਥਾ ਦੇਹੇ ऽਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਦਰਲਾ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ ਕਲਾ ਯਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਥਿਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ — ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ — ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਕਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੇषਾ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਾਨੁਯਾਯਿਨੀ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਰਂ ਚ ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਕ੍ਰਿਯਾ ਚਿਕੀਰ੍षਾਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਸ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਾਣ, ਕਰਿਆ ਤੇ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਮਿਤ੍ਥਮਿਦਂ ਨੇਤ੍ਥਂ ਭਵੇਦਿਤ੍ਯੇਵਮਾਤ੍ਮਿਕਾ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਨਿਯਾਮਿਕਾ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ: 'ਇਹ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਣਂ ਕਾਰਣਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ
ਜਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਫਲ, ਸਾਧਨ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਧ੍ਯਵਸਿਤਂ ਜਗਤ੍ ਕਲ੍ਪਯਤ੍ਯਖਿਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹੀ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਇਰਾਦੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤ੍ਰਯੋਤ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸਵਧਰ੍ਮਿਣੀ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਨੁਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤ ਹੋਣਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮੂਲ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਯੋਗਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਮਾਨੁਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਦੁਤ੍ਥਂ ਤੁ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਸ਼ੈਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੈਵ ਦੋਵੇਂ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਵਿਨਾ ਤਥਾ ਭਵਂ ਭਵਾਨੀਂ ਚ ਵਿਨਾ ਨੈਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਪ੍ਰਭਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਾਤ੍ਮਕਮੇਵ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਭਵ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ਵਿਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਾਭ੍ਯਾਮਧਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ; ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਾ ਸਾ ਚ ਮਨੋਨ੍ਮਨੀ ਸ਼ਿਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼ਿਵਾ ਮਾਯੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਨੋਨਮਨੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਰੁਦ੍ਰਵਲ੍ਲਭਾ
ਪੁਰੁਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ; ਰੁਦ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵੋ ਯਦਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਂਭੁਃ ਪ੍ਰਭਾ ਭਗਵਤੀ ਸ਼ਿਵਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਮਥਾਰਾਤਿਃ ਸ਼ਚੀ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਕਨ੍ਯਕਾ
ਸੂਰਜ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਭਗਵਤੀ ਸ਼ਿਵਾ ਹੈ; ਮਹਿੰਦਰ ਮਨਮਥ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਜਾਤਵੇਦਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਰ੍ਵਾਰ੍ਧਦੇਹਿਨੀ ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਕਾ
ਅੱਗ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ, ਸਵਾਹਾ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਅਰਧ-ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਯਮ ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਨਿਰृਤਿਰ੍ਭਗਵਾਨੀਸ਼ੋ ਨੈਰृਤੀ ਨਗਨਂਦਨੀ ਵਰੁਣੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾਰੁਣੀ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਭਗਵਾਨ ਇਸ਼ ਹੈ, ਨੈਰ੍ਰਿਤੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਵਰੁਣ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਰੁਣੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਬਾਲੇਂਦੁਸ਼ੇਖਰੋ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਿਵਮਨੋਹਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਸ਼ਿਰੋਹਰ੍ਤਾ ऋਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿਮਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਟਿਕੀ ਵਾਲਾ ਵਾਯੂ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਮਨੋਹਰ ਹੈ; ਯਕ੍ਸ਼ ਯਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਿੱਧਿ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਧਸ਼ੇਖਰਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੋ ਰੋਹਿਣੀ ਰੁਦ੍ਰਵਲ੍ਲਭਾ ਈਸ਼ਾਨਃ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਸ੍ਤਦਾਰ੍ਯਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਅਰਧ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰ ਚੰਦ੍ਰ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਇਸ਼ਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਰੀਆ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ।
ਅਨਂਤਵਲਯੋ ऽਨਂਤੋ ਹ੍ਯਨਂਤਾਨਂਤਵਲ੍ਲਭਾ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਰਿਃ ਕਾਲੀ ਕਾਲਾਂਤਕਪ੍ਰਿਯਾ
ਅਨੰਤ, ਅਨੰਤ ਚੂੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਨੰਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅਨੰਤ ਹੈ; ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਕਾਲ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਕਾਲਾਂਤਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।