ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਮਾਹੁਸ੍ਤਾਮਸੀਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤਕਰੀਂ ਹਰੇਃ ਸृਜਤ੍ਯਸ਼ੇषਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ

ਜੋ ਯਮ, ਤਮਸ, ਰੌਦਰ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰੀ ਦੀ ਰੂਪ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਃ ਪਾਤਿ ਚਾਂਤੇ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਲਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਲਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।

ਸृਜਤੇ ਤ੍ਰਸਤੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਾਭਿਸ੍ਤਨੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਹਰਤ੍ਯਂਤੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍

ਉਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਡਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਉਸੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸृਜਤ੍ਯਪਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਕਲਂ ਕਾਲਸ੍ਸਂਹਰਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਾਲਃ ਪਾਲਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਲਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਰਂਸ਼ੈਰ੍ਜਗਦ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਵृष੍ਟਿਮਾਦਿਸ਼ਨ੍

ਕਾਲ, ਕਾਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਆਦਿ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵਿ ਵਰ੍षਤ੍ਯਸੌ ਭਾਨੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯੋषਧਿਜਾਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਯਤ੍ਯਪਿ

ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪੀਯਤੇ ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ

ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਆਦਿੱਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ।

ਖੇਚਰਾ ऋषਯਸ੍ਸਿਦ੍ਧਾ ਭੋਗਿਨੋ ਮਨੁਜਾ ਮृਗਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੀਟਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ

ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਭੋਗੀ, ਮਨੁੱਖ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਵੀ—

ਨਦ੍ਯਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵੇਦਾਃ ਸਾਂਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋਮਮਖਾਦਯਃ

ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਮੰਤਰ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਯਗ—

ਕਾਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸ਼ਿਵਾਂਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਹਾਧਿਪੈਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਾਨ੍ਯਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਤੇषਾਮਾਵਰਣਾਨਿ ਚ

ਕਾਲਾਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵੀ—

ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਲਭੇਦਾਃ ਕਲਾਦਯਃ

ਜੋ ਕੁਝ ਹੁਣ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ—

ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ऽਪਿ ਵਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਬਲੇਨ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰਾ ਸ੍ਥਿਤੇਹ ਧਰਾਧਰਾ ਵਾਰਿਧਰਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਿਰਂ ਵਾ ਚਿਦਚਿਦ੍ਯਦਸ੍ਤਿ

ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਇੱਥੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਚੇਤਨ ਜਾਂ ਅਚੇਤਨ—

ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਕਰ੍ਮਣਃ ਆਜ੍ਞਾਕृਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖੇ ਮਯਾ

ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਸੀਮ ਕਰਤਬ; ਇਹ ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਣ।

ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਸੁਰਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਵਿਵਦਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜੇਤਾਹਮਹਮਿਤ੍ਯੁਤ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ! ਨਹੀਂ, ਮੈਂ!'

ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵਰਵੇषਧृਕ੍ ਸ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਿਹੀਨਾਂਗਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਭਵਤ੍

ਫਿਰ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਇਆ।

ਸ ਤਾਨਾਹ ਸੁਰਾਨੇਕਂ ਤृਣਮਾਦਾਯ ਭੂਤਲੇ ਯ ਏਤਦ੍ਵਿਕृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਸ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਜਿਤ੍

ਉਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਕ ਤਿੰਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਹ ਤਿੰਨਾ ਬਦਲ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'

ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਹਸ੍ਯੈਨਂ ਤृਣਮਾਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਯਕਸ਼ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਨ ਤਤ੍ਤृਣਮੁਪਦਾਤੁਂ ਮਨਸਾਪਿ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਯਥਾ ਤਥਾਪਿ ਤਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ऽਸृਜਤ੍

ਉਹ ਤਿੰਨਾ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਵਜਰ ਫੈਂਕਿਆ।

ਤਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਨਿਜਵਜ੍ਰੇਣ ਸਂਸृष੍ਟਮਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ ਤृਣੇਨਾਭਿਹਤਂ ਤੇਨ ਤਿਰ੍ਯਗਗ੍ਰਂ ਪਪਾਤ ਹ

ਉਹ ਵਜਰ, ਯਕਸ਼ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਤਿੰਨੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਸੇ ਪੈਂਦਾ ਗਿਆ।

ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸਸृਜੁਸ੍ਤृਣਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਯੁਧਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕਪਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤਿੰਨੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ।

ਪ੍ਰਜਜ੍ਜ੍ਵਾਲ ਮਹਾਵਹ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਚਂਡਃ ਪਵਨੋ ਵਵੌ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ऽਪਾਂਪਤਿਰ੍ਯਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਧ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਣ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਦੇਵੈਸ੍ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤृਣਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਾਸੀਦਹੋ ਕृष੍ਣ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਤ੍ਮਬਲੇਨ ਵੈ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤਿੰਨੇ ਵੱਲ ਜੁਟੇ, ਪਰ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ।

ਤਦਾਹ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤ੍ਯਮਰ੍षਿਤਃ ਤਤਸ੍ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮੇਵ ਤੇषਾਮਂਤਰਧਾਦਥ

ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦਂਤਰੇ ਹੈਮਵਤੀ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭੂषਣਾ ਆਵਿਰਾਸੀਨ੍ਨਭੋਰਂਗੇ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਕੋ ऽਸੌ ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਵੱਖਰੀ ਜਿਹੀ ਯਕਸ਼ ਕੌਣ ਹੈ?"

ਸਾ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਦੇਵੀ ਸ ਯੁष੍ਮਾਕਮਗੋਚਰਃ ਤੇਨੇਦਂ ਭ੍ਰਮ੍ਯਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਸਂਸਾਰਾਖ੍ਯਂ ਚਰਾਚਰਮ੍

ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਜਿੰਨਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਤੇਨਾਦੌ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤੇਨ ਸਂਹ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ ਨ ਤਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਯਮ੍ਯਤੇ

ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧਤ੍ਤ ਵੈ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।