ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਥਾ ਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਯੋਪਿ ਗृਹ੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਚਨਾਦਯਃ

ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਧੁਨ ਆਦਿ ਪਕੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੋਲ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਵਿਲਂਘ੍ਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਰੀਯਸੀ ਅਵਕਾਸ਼ਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ

ਸਭ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਟੁੱਟਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਆਕਾਸ਼ਃ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਗਃ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਾਮਭੇਦੈਰਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਜਗਤ੍

ਅਕਾਸ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਉਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਨਾਂ-ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇਨ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਃ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਾਸ਼ਿਨਾਮਪਿ

ਹਵਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਥੰਮਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਾਕਾਦ੍ਯਂ ਚ ਕਰੋਤ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਸਂਜੀਵਨਾਦ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯਾਪਸ੍ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ

ਅੱਗ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪਕਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਉਸੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਭ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ਭਰਾ ਜਗਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪਾਤ੍ਯਸੁਰਾਨ੍ ਹਂਤਿ ਤ੍ਰਿਲੋਕਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ

ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰਲਂਘ੍ਯਯਾ ਆਧਿਪਤ੍ਯਮਪਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਸਦਾ

ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਰੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਚ ਯਥਾ ਦਂਡ੍ਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਦਦਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦ੍ਰਵਿਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਉਸੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ।

ਪੁਣ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਂਪਦਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚਾਪਿ ਸੁਮੇਧਸਾਮ੍

ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਚਾਪ੍ਯਸਾਧੂਨਾਮੀਸ਼ਾਨਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਧਤ੍ਤੇ ਤੁ ਧਰਣੀਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸ਼ੇषਃ ਸ਼ਿਵਨਿਯੋਗਤਃ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਥੰਮਦਾ ਹੈ।

ਯਾਮਾਹੁਸ੍ਤਾਮਸੀਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤਕਰੀਂ ਹਰੇਃ ਸृਜਤ੍ਯਸ਼ੇषਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ

ਜੋ ਯਮ, ਤਮਸ, ਰੌਦਰ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰੀ ਦੀ ਰੂਪ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਃ ਸ੍ਵਾਭਿਃ ਪਾਤਿ ਚਾਂਤੇ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਲਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਲਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।

ਸृਜਤੇ ਤ੍ਰਸਤੇ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਕਾਭਿਸ੍ਤਨੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਹਰਤ੍ਯਂਤੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍

ਉਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਡਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਰੀ ਉਸੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸृਜਤ੍ਯਪਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਧਾ ਭਿਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਕਲਂ ਕਾਲਸ੍ਸਂਹਰਤਿ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕਾਲਃ ਪਾਲਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਲਕਾਲਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਰਂਸ਼ੈਰ੍ਜਗਦ੍ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਵृष੍ਟਿਮਾਦਿਸ਼ਨ੍

ਕਾਲ, ਕਾਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਆਦਿ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵਿ ਵਰ੍षਤ੍ਯਸੌ ਭਾਨੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯੋषਧਿਜਾਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਯਤ੍ਯਪਿ

ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪੀਯਤੇ ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ

ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਆਦਿੱਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤ ਵੀ।

ਖੇਚਰਾ ऋषਯਸ੍ਸਿਦ੍ਧਾ ਭੋਗਿਨੋ ਮਨੁਜਾ ਮृਗਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੀਟਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ

ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਭੋਗੀ, ਮਨੁੱਖ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਵੀ—

ਨਦ੍ਯਸ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵੇਦਾਃ ਸਾਂਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋਮਮਖਾਦਯਃ

ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਮੰਤਰ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਯਗ—

ਕਾਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸ਼ਿਵਾਂਤਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਹਾਧਿਪੈਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਾਨ੍ਯਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਤੇषਾਮਾਵਰਣਾਨਿ ਚ

ਕਾਲਾਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵੀ—

ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਲਭੇਦਾਃ ਕਲਾਦਯਃ

ਜੋ ਕੁਝ ਹੁਣ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਾਗ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ—

ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ऽਪਿ ਵਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਬਲੇਨ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰਾ ਸ੍ਥਿਤੇਹ ਧਰਾਧਰਾ ਵਾਰਿਧਰਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਿਰਂ ਵਾ ਚਿਦਚਿਦ੍ਯਦਸ੍ਤਿ

ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਇੱਥੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਚੇਤਨ ਜਾਂ ਅਚੇਤਨ—

ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृष੍ਣ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਕਰ੍ਮਣਃ ਆਜ੍ਞਾਕृਤਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖੇ ਮਯਾ

ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅਸੀਮ ਕਰਤਬ; ਇਹ ਮੈਂ ਵੇਦ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਣ।

ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਸੁਰਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾ ਵਿਵਦਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਸੁਰਾਨ੍ਸਮਰੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਜੇਤਾਹਮਹਮਿਤ੍ਯੁਤ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਮੈਂ ਜਿੱਤਿਆ! ਨਹੀਂ, ਮੈਂ!'

ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਵਰਵੇषਧृਕ੍ ਸ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਿਹੀਨਾਂਗਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ ਇਵਾਭਵਤ੍

ਫਿਰ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਇਆ।

ਸ ਤਾਨਾਹ ਸੁਰਾਨੇਕਂ ਤृਣਮਾਦਾਯ ਭੂਤਲੇ ਯ ਏਤਦ੍ਵਿਕृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਸ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਜਿਤ੍

ਉਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਕ ਤਿੰਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਹ ਤਿੰਨਾ ਬਦਲ ਸਕੇ, ਉਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।'

ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਹਸ੍ਯੈਨਂ ਤृਣਮਾਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਯਕਸ਼ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਨ ਤਤ੍ਤृਣਮੁਪਦਾਤੁਂ ਮਨਸਾਪਿ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਯਥਾ ਤਥਾਪਿ ਤਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ऽਸृਜਤ੍

ਉਹ ਤਿੰਨਾ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਫੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਵਜਰ ਫੈਂਕਿਆ।