ਕਿਂ ਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਸ਼ਿਵਃ ਕਥਂ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜਃ ਪृष੍ਟਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਕੀ ਹੈ? ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ? ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ?
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਾਯੋ ਸ਼ਂਕਰਵਿਗ੍ਰਹ ਤਤ੍ਸਮੋ ਨ ਹਿ ਵਕ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇष੍ਵਪਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੇ ਵਾਯੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸੋ—ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਪ੍ਰਭਂਜਨਃ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੰਜਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸ਼੍ਰੀਕਂਠਾਖ੍ਯੇਨ ਮਨ੍ਦਰੇ ਦੇਵ੍ਯੈ ਦੇਵੇਨ ਕਥਿਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਹੇਸ਼—ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਤਦੇਵ ਪृष੍ਟਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਪਤਿਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ—ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਸ਼ੁਤਾਈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਬਾਰੇ।
ਯਥੋਪਦਿष੍ਟਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਮੁਨਿਨਾ ਹ੍ਯੁਪਮਨ੍ਯੁਨਾ ਤਥਾ ਸਮਾਸਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਮਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਪਮਨ्यु ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਪੁਰੋਪਮਨ੍ਯੁਮਾਸੀਨਂ ਵਿष੍ਣੁਃਕृष੍ਣਵਪੁਰ੍ਧਰਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ—ਉਪਮਨ्यु ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵ੍ਯੈ ਦੇਵੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਵਾਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਸੁਣਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ।
ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਪਸ਼ਵਃ ਕੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਕੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤੇ ਨਿਬਧ੍ਯਂਤੇ ਵਿਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਚ ਤੇ ਕਥਮ੍
ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ? ਕਿਹੜੇ ਜੀਵ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਛੁਟਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ?
ਇਤਿ ਸਂਚੋਦਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁष੍ਟੋ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਪਮਨ्यु ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਾਂਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪਸ਼ਵਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਂਤੇ ਸਂਸਾਰਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਜੀਵ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਪਤਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਮਲਮਾਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪਤਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਲਕੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਲ, ਮਾਇਆ ਆਦਿ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਮੋਚਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਗੁਪਾਸਿਤਃ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਮਾਯਾਕਰ੍ਮਗੁਣਾ ਅਮੀ
ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਚੌਵੀ ਤੱਤ—ਮਾਇਆ, ਕਰਮ, ਤੇ ਗੁਣ—ਇਹ ਹਨ।
ਵਿषਯਾ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਸ਼ਾ ਜੀਵਨਿਬਨ੍ਧਨਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਂਤਾਨ੍ ਪਸ਼ੂਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਵਿਸ਼ੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਪਾਸ਼ੈਰੇਤੈਃ ਪਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਯਤਿ ਸ੍ਵਕਮ੍ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੁਰੁषੋਚਿਤਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਲਕ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੋ ਢੰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਹਂਕਾਰਮਹਂਕृਤਿਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਦਸ਼ੈਕਂ ਚ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਪਞ੍ਚਕਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਦਸ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਮਨ, ਤੇ ਪੰਜ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਵੀ।
ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਦਾਯਿਨਃ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸਨੇਨ ਮਹੀਯਸਾ
ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੰਜ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਭੂਤਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਭਾਵਯਂਤ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਤृਣਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੇਹਸਂਗਤਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਤੱਤ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਭੂਤਾਨ੍ਯਸ਼ੇषਾਣਿ ਜਨਯਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਅਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਬੁਦ੍ਧਿਰਹਂਕਾਰੋਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਤੱਤ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬੁੱਧੀ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਵਜੂਦ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਚੇਤਯਤੇ ਚਾਪਿ ਮਨਃ ਸਂਕਲ੍ਪਯਤ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦੀਨਿ ਚ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ ਪृਥਕ੍
ਚਿੱਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਇਰਾਦੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੰਨ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਜ੍ਞਾਬਲੇਨ ਵੈ ਵਾਗਾਦੀਨ੍ਯਪਿ ਯਾਨ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ
ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਹਿਜਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬੋਲ ਆਦਿ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਯੋਪਿ ਗृਹ੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਚਨਾਦਯਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ; ਧੁਨ ਆਦਿ ਪਕੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੋਲ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵਿਲਂਘ੍ਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਰੀਯਸੀ ਅਵਕਾਸ਼ਮਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਸਭ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਟੁੱਟਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਃ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਗਃ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਨਾਮਭੇਦੈਰਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਜਗਤ੍
ਅਕਾਸ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਇਉਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਹੋਰ ਨਾਂ-ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇਨ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਃ ਹਵ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਾਸ਼ਿਨਾਮਪਿ
ਹਵਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸ਼ਰਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਥੰਮਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਾਕਾਦ੍ਯਂ ਚ ਕਰੋਤ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਸਂਜੀਵਨਾਦ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਯਾਪਸ੍ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਅੱਗ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਪਕਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਉਸੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਭ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ਭਰਾ ਜਗਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪਾਤ੍ਯਸੁਰਾਨ੍ ਹਂਤਿ ਤ੍ਰਿਲੋਕਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰਲਂਘ੍ਯਯਾ ਆਧਿਪਤ੍ਯਮਪਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਵਰੁਣਸ੍ਸਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਰੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਚ ਯਥਾ ਦਂਡ੍ਯਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਦਦਾਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦ੍ਰਵਿਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਉਸੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਂਪਦਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚਾਪਿ ਸੁਮੇਧਸਾਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।