ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਸ੍ਕਃ ਸੁਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ ਯਯਾਚੇ ਸ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍

ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਦੇਵਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਿਨ੍ਦੇਹਿ ਪਰਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਮਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍

ਦੇਵਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਿਆ, ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੇ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਦੇਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਦ੍ਵਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿषੁ ਮੇ ਸਦਾ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਨੇੜਤਾ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਸਤੁष੍ਟਾਵ ਮਹਾਦੇਵਮੁਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀ।

ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਸਿਂਧੋ ਸਾਮ੍ਬ ਸ਼ਂਕਰ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਬਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਰਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮੋਪਮਨ੍ਯੁਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਪਮਨਯੂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਤ੍ਸੋਪਮਨ੍ਯੋ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਹਿ ਤੇ ਦृਢਭਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਸਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ

ਪੁੱਤਰ ਉਪਮਨਯੂ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਹੈ।

ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵ ਤ੍ਵਨ੍ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਃ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਤਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇਂ।

ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇ ਸਦਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ

ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇਗੀ।

ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਉਪਕਂਠਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਵਿਹਰਿष੍ਯਸਿ

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸੇਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ਈਸ਼ਾਨਸ੍ਸ ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਭਗਵਾਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਉਪਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਾਦ੍ਵਰਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਜਨਨੀਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪਾਧਿਕਂ ਚ ਸਃ

ਉਪਮਨਯੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਚੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।

ਨਮਸ੍ਸਮਸ੍ਤਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਭ੍ਰਮਣਹੇਤਵੇ ਗੌਰੀਕੁਚਤਟਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਕੁਂਕੁਮਾਂਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸੇ

ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਗੌਰੀ ਦੇ ਦੋਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਸਾਦਾਦੁਪਮਨ੍ਯੁਨਾ ਨਿਯਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਠਿਆ।

ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ ਅਥਾਯਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍

ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਸ੍ਵਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਤੇ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਭਗਵਂਤਮੁਪਾਯਾਂਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍

ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।

ਅਥਾਸੌ ਨਿਯਮਸ੍ਯਾਂਤੇ ਭਗਵਾਨਮ੍ਬਰੋਦ੍ਭਵਃ ਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨਿਸਭਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭੇਜੇ ਕॢਪ੍ਤਂ ਵਰਾਸਨਮ੍

ਨਿਯਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਮੁਨੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ।

ਸੁਖਾਸਨੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰ੍ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਿਭੂਤਿਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸੁਖ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਯੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮਪਰਾਜਿਤਮ੍ ਵਿਭੂਤਿਸ੍ਸਕਲਂ ਯਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਮਿਦਂ ਜਗਤ੍

ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਾਣੀਮृषਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਮषਾਃ ਵਿਭੂਤਿਵਿਸ੍ਤਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ

ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਗਏ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਿਸਤਾਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਵृਤ੍ਤਮੁਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਤਪਸਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਤੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦੁੱਧ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਦृष੍ਟੋ ऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍

ਉਹਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਧੌਮਯ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਕਥਂ ਸ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪਰਮ੍

ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ?

ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਹ੍ਯਵਤੀਰ੍ਣੋਪਿ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਸਨਾਤਨਃ ਨਿਂਦਯਨ੍ਨਿਵ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ

ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਕੀਤੀ।

ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇਃ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਮੁਨਿਮ੍

ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।

ਭਸ੍ਮਾਵਦਾਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਾਂਕਿਤਮਸ੍ਤਕਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਭਰਣਂ ਜਟਾਮਂਡਲਮਂਡਿਤਮ੍

ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਤਚ੍ਛਿष੍ਯਭੂਤੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਮਿਵਾਵृਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਰਤਂ ਸ਼ਾਂਤਮੁਪਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।

ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਤਨੂਰੁਹਃ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਕृष੍ਣੋ ऽਸੌ ਤ੍ਰਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਤਸ੍ਕਂਧਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਤਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦੇਵ ਮੁਨੇਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਨष੍ਟਮਾਸੀਨ੍ਮਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਯਾਜਂ ਕਾਰ੍ਮਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।