ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ਤਥਾ ਏਤੇ ਦਤ੍ਤਾ ਮਯਾ ਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।

ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਾਤਾ ਵੈ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍

ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਨੋ ऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਚੁਣ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯਤਮ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ऽਯਮਿਤਿ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'

ਦੇਵੀ ਚ ਗੁਹਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਕੁਮਾਰਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਮਾਰਾ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਰਪਿ ਸਾਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਕਰੇ ਦਧਤ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡੀਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਦੂਧ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ ਦੂਧ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ।

ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਦਾ ਤੁष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਮਨਸ਼੍ਵਰਾਮ੍ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਨ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ

ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਮਹਃ ਪੁਨਰ੍ਦਦੌ ਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਨਯੇ ਹ੍ਯੁਪਮਨ੍ਯਵੇ

ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਉਸਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਪਮਨਯੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵ੍ਰਤਯੋਗਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਪਾਟਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਮ੍

ਉਸਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ, ਗਿਆਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਿੱਤੀ।

ਸੋ ऽਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਕੁਮਾਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਯਾ ਮੁਦਿਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਅਤੇ ਕਮਾਰਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਸ੍ਕਃ ਸੁਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ ਯਯਾਚੇ ਸ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍

ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਦੇਵਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਿਨ੍ਦੇਹਿ ਪਰਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਮਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍

ਦੇਵਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਿਆ, ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੇ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਦੇਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਦ੍ਵਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿषੁ ਮੇ ਸਦਾ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਨੇੜਤਾ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਸਤੁष੍ਟਾਵ ਮਹਾਦੇਵਮੁਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀ।

ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਸਿਂਧੋ ਸਾਮ੍ਬ ਸ਼ਂਕਰ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਬਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਰਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮੋਪਮਨ੍ਯੁਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਪਮਨਯੂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਤ੍ਸੋਪਮਨ੍ਯੋ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਹਿ ਤੇ ਦृਢਭਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਸਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ

ਪੁੱਤਰ ਉਪਮਨਯੂ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਹੈ।

ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵ ਤ੍ਵਨ੍ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਃ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਤਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇਂ।

ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇ ਸਦਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ

ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇਗੀ।

ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਉਪਕਂਠਂ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਵਿਹਰਿष੍ਯਸਿ

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸੇਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਃ ਈਸ਼ਾਨਸ੍ਸ ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਭਗਵਾਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਉਪਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਾਦ੍ਵਰਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਜਨਨੀਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪਾਧਿਕਂ ਚ ਸਃ

ਉਪਮਨਯੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਚੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।

ਨਮਸ੍ਸਮਸ੍ਤਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਭ੍ਰਮਣਹੇਤਵੇ ਗੌਰੀਕੁਚਤਟਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਕੁਂਕੁਮਾਂਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸੇ

ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਗੌਰੀ ਦੇ ਦੋਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਸਾਦਾਦੁਪਮਨ੍ਯੁਨਾ ਨਿਯਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਠਿਆ।

ऋषਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ ਅਥਾਯਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯ ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍

ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਪੁੱਛਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਸ੍ਵਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਤੇ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਭਗਵਂਤਮੁਪਾਯਾਂਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍

ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।

ਅਥਾਸੌ ਨਿਯਮਸ੍ਯਾਂਤੇ ਭਗਵਾਨਮ੍ਬਰੋਦ੍ਭਵਃ ਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨਿਸਭਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭੇਜੇ ਕॢਪ੍ਤਂ ਵਰਾਸਨਮ੍

ਨਿਯਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਭਗਵਾਨ, ਮੁਨੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ।

ਸੁਖਾਸਨੋਪਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰ੍ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਿਭੂਤਿਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਸੁਖ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਵਾਯੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮਪਰਾਜਿਤਮ੍ ਵਿਭੂਤਿਸ੍ਸਕਲਂ ਯਸ੍ਯ ਚਰਾਚਰਮਿਦਂ ਜਗਤ੍

ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਦੇਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਹੈ।