ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਮਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਨਿਯੋਗਤਃ ਜਗृਹੇ ਮਧ੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸ਼ਂਕਰਵਲ੍ਲਭਃ
ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮੇਵ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਯ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪੀਯੂषਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਵਾ ਦਧ੍ਯਾਦੇਰਰ੍ਣਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਘृਤੋਦਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਪੀਉਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਫਲਾਰ੍ਣਵਂ ਚ ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਤਥਾ ਅਪੂਪਾਨਾਂ ਗਿਰਿਂ ਚੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਪੂਪਿਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृषੋਪਰਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਪਿ ਸਂਵृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਆਦਿ ਦਿਵਿਆਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਿ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਚ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਅਥੋਪਮਨ੍ਯੁਰਾਨਨ੍ਦਸਮੁਦ੍ਰੋਰ੍ਮਿਭਿਰਾਵृਤਃ ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰੇਣ ਚੇਤਸਾ
ਉਪਮਨਯੂ, ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਤਮਾਹੂਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਵਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਆ, ਆ,' ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਰ੍ਭੁਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੁਖੀ ਭਵ ਸਦਾ ਦੁਃਖਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਮਮ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਖਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਉਪਮਨ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵਾਮ੍ਬੈषਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀਕृਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਪਮਨਯੂ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧੁਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਾਰ੍ਣਵ ਏਵ ਚ ਆਜ੍ਯੌਦਨਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਾਦ੍ਯਰ੍ਣਵ ਏਵ ਚ
ਮੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਘੀ-ਚੌਲ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਲਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ।
ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ਤਥਾ ਏਤੇ ਦਤ੍ਤਾ ਮਯਾ ਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਾਤਾ ਵੈ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਨੋ ऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਚੁਣ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯਤਮ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ऽਯਮਿਤਿ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'
ਦੇਵੀ ਚ ਗੁਹਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਕੁਮਾਰਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਮਾਰਾ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਰਪਿ ਸਾਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਕਰੇ ਦਧਤ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡੀਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਦੂਧ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ ਦੂਧ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਦਾ ਤੁष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਮਨਸ਼੍ਵਰਾਮ੍ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਨ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਮਹਃ ਪੁਨਰ੍ਦਦੌ ਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਨਯੇ ਹ੍ਯੁਪਮਨ੍ਯਵੇ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਉਸਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਪਮਨਯੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵ੍ਰਤਯੋਗਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਪਾਟਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ, ਗਿਆਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋ ऽਪਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਕੁਮਾਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਯਾ ਮੁਦਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਅਤੇ ਕਮਾਰਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਚੇਤਸ੍ਕਃ ਸੁਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ ਯਯਾਚੇ ਸ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਦੇਵਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਿਨ੍ਦੇਹਿ ਪਰਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਮਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਦੇਵਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ, ਦਿਵਿਆ, ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਦੇਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਦ੍ਵਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿषੁ ਮੇ ਸਦਾ ਸ੍ਵਦਾਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਸਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ; ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਨੇੜਤਾ ਮਿਲੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਸਤੁष੍ਟਾਵ ਮਹਾਦੇਵਮੁਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਸਿਂਧੋ ਸਾਮ੍ਬ ਸ਼ਂਕਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਬਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਵਰਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮੋਪਮਨ੍ਯੁਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਪਮਨਯੂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਤ੍ਸੋਪਮਨ੍ਯੋ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਹਿ ਤੇ ਦृਢਭਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਸਿਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤਰ ਉਪਮਨਯੂ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਿਆ ਹੈ।
ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵ ਤ੍ਵਨ੍ਦੁਃਖਵਰ੍ਜਿਤਃ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਤਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਂ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇ ਸਦਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦੀਵੀ ਰਹੇਗੀ।