ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਰ੍ਥਦਮ੍ਪਰਮ੍ ਉਪਾਸਤੇ ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍

ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ਗੁਣਪਰਾਦ੍ਵਿਭੋਃ

ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਯਾਦ੍ਯਾਨੁਮਿਤਂ ਮਹਤ੍ ਭਵਾਂਤਰੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨਿਨ੍ਦਾ ਭਵਸ੍ਯ ਚੇਤ੍

ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਂਦਾਂ ਭਵਸ੍ਯਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

—ਤਾਂ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਮੇਚ੍ਛੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਧਮ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਤਂ ਕਲੇਵਰਮ੍

ਮੇਰੀ ਦੂਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਂ ਮਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਵਾਞ੍ਛਾਮਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੂਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭਸ੍ਮਾਦਾਯ ਤਦਾ ਘੋਰਮਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਨਾਦ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ

ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਡਰਾਉਣੀ ਭਸਮ, ਜੋ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਗੱਜ ਪਿਆ।

ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਦੁਗ੍ਧੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਆਗ੍ਨੇਯੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਪਮਨ੍ਯੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਧਾਰਣਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ।

ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਧਾਰਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਮਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਨਿਯੋਗਤਃ ਜਗृਹੇ ਮਧ੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸ਼ਂਕਰਵਲ੍ਲਭਃ

ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮੇਵ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਥਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਯ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਪਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪੀਯੂषਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਵਾ ਦਧ੍ਯਾਦੇਰਰ੍ਣਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਘृਤੋਦਾਰ੍ਣਵਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਪੀਉਸ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।

ਫਲਾਰ੍ਣਵਂ ਚ ਬਾਲਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਂ ਤਥਾ ਅਪੂਪਾਨਾਂ ਗਿਰਿਂ ਚੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਲਈ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਪੂਪਿਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।

ਏਵਂ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृषੋਪਰਿ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰਪਿ ਸਂਵृਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਆਦਿ ਦਿਵਿਆਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਦਿਵਿ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਪਪਾਤ ਚ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼

ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।

ਅਥੋਪਮਨ੍ਯੁਰਾਨਨ੍ਦਸਮੁਦ੍ਰੋਰ੍ਮਿਭਿਰਾਵृਤਃ ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰੇਣ ਚੇਤਸਾ

ਉਪਮਨਯੂ, ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਤਮਾਹੂਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਵਰਾਨ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਆ, ਆ,' ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ।

ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਰ੍ਭੁਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੁਖੀ ਭਵ ਸਦਾ ਦੁਃਖਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਮਮ

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਖਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।

ਉਪਮਨ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵਾਮ੍ਬੈषਾ ਹਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੀਕृਤੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਕਾਰ੍ਣਵਃ

ਉਪਮਨਯੂ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਮਧੁਨਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਾਰ੍ਣਵ ਏਵ ਚ ਆਜ੍ਯੌਦਨਾਰ੍ਣਵਸ਼੍ਚੈਵ ਫਲਾਦ੍ਯਰ੍ਣਵ ਏਵ ਚ

ਮੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਘੀ-ਚੌਲ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਲਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ।

ਅਪੂਪਗਿਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਰ੍ਣਵਸ੍ਤਥਾ ਏਤੇ ਦਤ੍ਤਾ ਮਯਾ ਤੇ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।

ਪਿਤਾ ਤਵ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਾਤਾ ਵੈ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍

ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਨੋ ऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਚੁਣ; ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯਤਮ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਸ੍ਤੇ ऽਯਮਿਤਿ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'

ਦੇਵੀ ਚ ਗੁਹਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਕਰਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਕੁਮਾਰਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਮਾਰਾ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਰਪਿ ਸਾਕਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਕਰੇ ਦਧਤ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਯ ਦਦੌ ਪਿਣ੍ਡੀਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੂਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਦੂਧ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲ ਦੂਧ ਦੀ ਗੋਲੀ ਦਿੱਤੀ।

ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਦਾ ਤੁष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਮਨਸ਼੍ਵਰਾਮ੍ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪਰਮਾਨ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸਃ

ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਦਾ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।

ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਪੋਮਹਃ ਪੁਨਰ੍ਦਦੌ ਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੁਨਯੇ ਹ੍ਯੁਪਮਨ੍ਯਵੇ

ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਉਸਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਪਮਨਯੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵ੍ਰਤਯੋਗਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਪਾਟਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਮ੍

ਉਸਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ, ਗਿਆਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਿੱਤੀ।