ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਪਮਨ੍ਯੁਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਥਮਦਹਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਤਨ੍ਨਿਵਾਰਯ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਪਮਨਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨਿਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।'

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਵਚਨਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਵਲ੍ਲਭਃ ਜਗਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਲੋਕਮਮਰਾਦਿਕਾਨ੍

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਤਃ

ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਈ।

ਅਥ ਜਗਾਮ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਤਪੋਵਨਂ ਗਜਵਰੇਣ ਸਿਤੇਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਹ ਸੁਰਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਰਮਰਰਾਜਤਨੁਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ਸ ਵਾਰਣਸ਼੍ਚਾਰੁ ਤਦਾ ਵਿਭੁਂ ਤਂ ਨਿਵੀਜ੍ਯ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਦਧਾਰ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਕਰੇਣ ਵਾਮੇਨ ਸ਼ਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮ੍

ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਪਰਭੂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਰੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਤੇਨਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬੇਨ ਮਨ੍ਦਰਃ

ਭਗਵਾਨ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਉਸ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਆਸ੍ਥਾਯੈਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਮਨ੍ਯੋਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਬੋਲਿਆ।

ਪਾਵਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਸੋ ऽਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਦਾਮਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਹੇ ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ ਵਾਰਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

ਇੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ—

ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਯਜ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਰੁਦਰ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।

ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੇਵਪਙ੍ਕ੍ਤਿਬਹਿਰ੍ਭੂਤੋ ਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਨਿਰਗੁਣ ਰੁਦਰ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਜਪਨ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨੁਮ੍ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਗਤਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਤ੍ਵਯੈਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਨਿਂਦਾਰਤੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦੇਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੂੰ ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਜਨਕ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍

ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਸਦਸਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਮਨੇਕਂ ਚ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍

ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਜੂਦ ਤੇ ਅਵਜੂਦ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਦਾ, ਇੱਕ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵਜੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।

ਹੇਤੁਵਾਦਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਰ੍ਥਦਮ੍ਪਰਮ੍ ਉਪਾਸਤੇ ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍

ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸੰਖਿਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ਗੁਣਪਰਾਦ੍ਵਿਭੋਃ

ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਤੱਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਮਯਾਦ੍ਯਾਨੁਮਿਤਂ ਮਹਤ੍ ਭਵਾਂਤਰੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨਿਨ੍ਦਾ ਭਵਸ੍ਯ ਚੇਤ੍

ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ: ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਂਦਾਂ ਭਵਸ੍ਯਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ

—ਤਾਂ, ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਾਵਨ੍ਮਮੇਚ੍ਛੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਰਾਧਮ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਤਂ ਕਲੇਵਰਮ੍

ਮੇਰੀ ਦੂਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁਣ ਰਹਿਣ ਦਿਓ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤਂ ਮਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਵਾਞ੍ਛਾਮਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੂਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭਸ੍ਮਾਦਾਯ ਤਦਾ ਘੋਰਮਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਨਾਦ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ

ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਡਰਾਉਣੀ ਭਸਮ, ਜੋ ਅਘੋਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਲ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਗੱਜ ਪਿਆ।

ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਦੁਗ੍ਧੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਆਗ੍ਨੇਯੀਂ ਧਾਰਣਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦੁਪਮਨ੍ਯੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਪਮਨਯੂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਧਾਰਣਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ।

ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਧਾਰਣਾਂ ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਿਨਃ

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।