ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅष੍ਟੇष੍ਟਕਾਭਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਚ ਮृਨ੍ਮਯਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲਿੰਗਾ ਬਣਾਇਆ; ਓਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਸੰਗਤ ਸਮੇਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਵਨੋਦ੍ਭਵੈਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ

ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਤਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਤਂ ਤਂ ਬਾਲਮੇਕਾਕਿਨਂ ਕृਸ਼ਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਸ਼ਿਵਸਂਸਕ੍ਤਮਾਨਸਮ੍

ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਕੱਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ—

ਪੁਰਾ ਮਰੀਚਿਨਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਨਿਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭਾਵੈਸ੍ਤਪਸੋਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰਨ੍

ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ-ਭੂਤ, ਜੋ ਮਰੀਚੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।

ਸ ਚ ਤੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਥਞ੍ਚਨ ਸਦਾ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਨਾਦਵਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖਦਾ, ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਰ ਵਿੱਚ।

ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਕਾਰਿਣਃ ਤੇ ਤਂ ਬਾਲਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ਸਮੁਪਾਚਰਨ੍

ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।

ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਚਰਾਚਰਂ ਚ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ।

ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਰਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਕਿਮਿਦਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਸਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ—

ਜਗਾਮ ਮਨ੍ਦਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸੁਕृਤਾਂਜਲਿਃ

ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।

ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਪਮਨ੍ਯੁਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਥਮਦਹਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਤਨ੍ਨਿਵਾਰਯ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਪਮਨਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਿਆਗ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨਿਵਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।'

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੁਵਚਨਂ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਵਲ੍ਲਭਃ ਜਗਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਲੋਕਮਮਰਾਦਿਕਾਨ੍

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਤਤਃ

ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਿਨਾਕੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਈ।

ਅਥ ਜਗਾਮ ਮੁਨੇਸ੍ਤੁ ਤਪੋਵਨਂ ਗਜਵਰੇਣ ਸਿਤੇਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸਹ ਸੁਰਾਸੁਰਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਰਮਰਰਾਜਤਨੁਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ਸ ਵਾਰਣਸ਼੍ਚਾਰੁ ਤਦਾ ਵਿਭੁਂ ਤਂ ਨਿਵੀਜ੍ਯ ਵਾਲਵ੍ਯਜਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਦਧਾਰ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਂ ਕਰੇਣ ਵਾਮੇਨ ਸ਼ਿਤਾਤਪਤ੍ਰਮ੍

ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹਾਥੀ, ਵੱਡੇ ਪਰਭੂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਰੇ ਦੀ ਪੱਖੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰਰਾਜ ਭਗਵਾਨ੍ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਤੇਨਾਤਪਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬੇਨ ਮਨ੍ਦਰਃ

ਭਗਵਾਨ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਉਸ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਆਸ੍ਥਾਯੈਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਮਨ੍ਯੋਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਬੋਲਿਆ।

ਪਾਵਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਸੋ ऽਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦਦਾਮਿ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧੌਮ੍ਯਾਗ੍ਰਜ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਹੇ ਧੌਮਿਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ ਵਾਰਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।'

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

ਇੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ—

ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਯਜ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਰੁਦਰ, ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।

ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੇਵਪਙ੍ਕ੍ਤਿਬਹਿਰ੍ਭੂਤੋ ਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ

ਨਿਰਗੁਣ ਰੁਦਰ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਸਾਚ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਜਪਨ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨੁਮ੍ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਧਰ੍ਮਵਿਘ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਾਗਤਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਤ੍ਵਯੈਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਨਿਂਦਾਰਤੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦੇਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਤੂੰ ਭਾਵਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਜਨਕ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍

ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।