ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਃ ਤਦੇਵ ਲਭ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪੁੱਤ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਮਾਤृਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਾਦਿਸੂਚਕਮ੍ ਬਾਲੋ ऽਪ੍ਯਨੁਤਪਨ੍ਨਂਤਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਲਮਿਤੋ ਮਤਃ ਸਾਂਬੋ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸਾਂਬਾ ਪੁੱਤ ਸੱਚਮੁਚ ਗਮ ਤੋਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਰ੍ਵਚੋ ਮੇਦ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲਿਆਉਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇਃ ਪ੍ਰਯ੍ਤੁਵਾਚ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਵਿਲਂਬਂ ਮਾ ਕਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਜ ਸਾਂਬਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀ ਹੈ; ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਸਦਾ ਸਾਂਬਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਤਮ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਕृਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਦਾਸਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋਃ ਤਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ਼੍ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਤਮੇਵ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਂ ਭਜ ਭਾਵਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ ਸਾਂਬਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਰਦਾਯਿਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਵਾਚਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ 'ਨਮ: ਸ਼ਿਵਾਯ' ਮੰਤਰ ਸਿੱਧਾ ਉਚਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਮਹਾਮਂਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਪ੍ਰਣਵਾਃ ਪਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਸਮੇਤ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਰਸਾਦਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਦ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ऽਯਂ ਮਂਤ੍ਰ ਏਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਮੰਤਰ, ਕਿਰਪਾ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨਿਕृष੍ਟਾਨੁਤ੍ਕृष੍ਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਮਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ inferior ਤੇ superior ਸਭ ਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯੇष ਮਂਤ੍ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਦਪਿ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਮੋ ऽਪ੍ਯੇष ਨਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿष੍ਯਤੇ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਪਰੋ ਭਵ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਹ੍ਵਾਂਤਰਗਤੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ; ਜਦ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜੀਭ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਧੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਹੇਤੁਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਚ੍ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰੋ ਭਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੇਠਲਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਲੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੜ।
ਭਸ੍ਮੇਦਨ੍ਤੁ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਂ ਪਿਤੁਰੇਵ ਤਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਰਜਾਨਲਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਮਹਾਵ੍ਯਾਪਨ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਸਮ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਮਦਨੁਜ੍ਞਯਾ ਅਨੇਨੈਵਾਸ਼ੁ ਜਪ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਚ ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤਦ੍ਵਚੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਵ ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਤਮਾਹ ਚ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਸ਼ੁਭਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਤੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਣ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਓਥੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅष੍ਟੇष੍ਟਕਾਭਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਚ ਮृਨ੍ਮਯਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਵਾਹ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲਿੰਗਾ ਬਣਾਇਆ; ਓਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਸੰਗਤ ਸਮੇਤ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਵਨੋਦ੍ਭਵੈਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਤ੍ਤਂ ਤਂ ਬਾਲਮੇਕਾਕਿਨਂ ਕृਸ਼ਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਸ਼ਿਵਸਂਸਕ੍ਤਮਾਨਸਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਓਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਕੱਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਉਪਮਨਯੂ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ—
ਪੁਰਾ ਮਰੀਚਿਨਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਨਿਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭਾਵੈਸ੍ਤਪਸੋਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰਨ੍
ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ-ਭੂਤ, ਜੋ ਮਰੀਚੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਸ ਚ ਤੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ऽਪਿ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕਥਞ੍ਚਨ ਸਦਾ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਿ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਨਾਦਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖਦਾ, ਯਾਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੁਰ ਵਿੱਚ।
ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਕਾਰਿਣਃ ਤੇ ਤਂ ਬਾਲਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ਸਮੁਪਾਚਰਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚੋਪਮਨ੍ਯੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਚਰਾਚਰਂ ਚ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਪਮਨਯੂ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਰਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹਰਿ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਕਿਮਿਦਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਕਾਰਨ ਜਾਣ ਕੇ—