ਤਟਿਨੀ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਗੋਚਰਾਃ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਰਾਜ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ — ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਨੇ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਦਾ ਕ੍ਵ ਦੁਗ੍ਧਸਾਧਨਂ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਵ ਵਯਂ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਅਸੀਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪੁੱਤ, ਦੁੱਧ ਲਈ ਸਾਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਾਂ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਭਾਵੇਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਯਾ ਮਿਥ੍ਯਾਦੁਗ੍ਧਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਮ੍ਪਿष੍ਟਮਾਲੋਡ੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਝੂਠੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਘੋਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਤੁਲਗृਹੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਯਃ ਸ਼ृਤਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਤਂ ਤਜ੍ਜਾਤੀਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁੱਚਾ, ਮਿੱਠਾ, ਉਬਲਿਆ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹੀ ਦੁੱਧ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਪਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ ਦੁਃਖੀਕਰੋषਿ ਮਾਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋ ਪਯਸ੍ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,' ਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਾਦਪਂਕਜਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਸਗਣਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਪਿਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਵਸੁਦੋਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਪੂਜਿਤਃ ਸਕਾਮਾਨਾਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਦਾਯਕਃ
ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਾਨ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਗਰ੍ਚਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਅਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਸਂਜਾਤਾ ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤੇ ਪਯਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਃ ਤਦੇਵ ਲਭ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪੁੱਤ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਮਾਤृਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਾਦਿਸੂਚਕਮ੍ ਬਾਲੋ ऽਪ੍ਯਨੁਤਪਨ੍ਨਂਤਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਲਮਿਤੋ ਮਤਃ ਸਾਂਬੋ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸਾਂਬਾ ਪੁੱਤ ਸੱਚਮੁਚ ਗਮ ਤੋਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਰ੍ਵਚੋ ਮੇਦ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲਿਆਉਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇਃ ਪ੍ਰਯ੍ਤੁਵਾਚ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਵਿਲਂਬਂ ਮਾ ਕਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਜ ਸਾਂਬਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀ ਹੈ; ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਸਦਾ ਸਾਂਬਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਤਮ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਕृਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਦਾਸਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋਃ ਤਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ਼੍ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਤਮੇਵ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਂ ਭਜ ਭਾਵਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ ਸਾਂਬਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਰਦਾਯਿਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਵਾਚਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ 'ਨਮ: ਸ਼ਿਵਾਯ' ਮੰਤਰ ਸਿੱਧਾ ਉਚਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਕੋਟਿਮਹਾਮਂਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਪ੍ਰਣਵਾਃ ਪਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਸੱਤ ਕਰੋੜ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਸਮੇਤ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਰਸਾਦਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਦ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋ ऽਯਂ ਮਂਤ੍ਰ ਏਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਮੰਤਰ, ਕਿਰਪਾ ਸਮੇਤ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨਿਕृष੍ਟਾਨੁਤ੍ਕृष੍ਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਵਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਮਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ inferior ਤੇ superior ਸਭ ਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯੇष ਮਂਤ੍ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਦਪਿ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਮੋ ऽਪ੍ਯੇष ਨਾਪਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿष੍ਯਤੇ
ਇਹ ਮੰਤਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਪਰੋ ਭਵ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਹ੍ਵਾਂਤਰਗਤੇ ਨ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ; ਜਦ ਇਹ ਮੰਤਰ ਜੀਭ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਧੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਹੇਤੁਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਚ੍ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਵਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰੋ ਭਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੇਠਲਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਲੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੜ।
ਭਸ੍ਮੇਦਨ੍ਤੁ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਂ ਪਿਤੁਰੇਵ ਤਵੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਵਿਰਜਾਨਲਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਮਹਾਵ੍ਯਾਪਨ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਸਮ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਤੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਮਦਨੁਜ੍ਞਯਾ ਅਨੇਨੈਵਾਸ਼ੁ ਜਪ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਚ ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤਦ੍ਵਚੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਵ ਤਦਾ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਤਮਾਹ ਚ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਸ਼ੁਭਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਤੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਰਣ।'