ਤਿਰੋਭਾਵੋ ऽਨਿਲੇ ਤਦ੍ਵਦਨੁਗ੍ਰਹ ਇਹਾਮ੍ਬਰੇ ਸृਜ੍ਯਤੇ ਧਰਯਾ ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤੇ
ਲੁਕਾਉਣਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ; ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਭ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਤੇ ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਯੁਨਾ ਚਾਪਨੀਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਨੁਗृਹ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞੇਯਮੇਵਂ ਹਿ ਸੂਰਿਭਿਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਯਮਿਦਂ ਬੋਢੁਂ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਮੁਖਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਞ੍ਚਮਂ ਮੁਖਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਪੰਜ ਕਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜਵਾਂ ਚਿਹਰਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਮੇਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਸੁਤੌ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਭੀਧਂ ਭਾਗ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤਾਦਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤ੍ਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੋ ਕਰਤੀਆਂ—ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ—ਪਾਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਭਾਗ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਮਹੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਪਰਮ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਖ੍ਯਂ ਕੇਨਾਪਿ ਲਬ੍ਧੁਂ ਨੈਵ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਕਿਰਤ, ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੌਰ੍ਵਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਲਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ਨ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇ।
ਰੂਪੇ ਵੇਸ਼ੇ ਚ ਕृਤ੍ਯੇ ਚ ਵਾਹਨੇ ਚਾਸਨੇ ਤਥਾ ਆਯੁਧਾਦੌ ਚ ਮਤ੍ਸਾਮ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਕृਤੇ ਕृਤਮ੍
ਰੂਪ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਕਰਤਬ, ਸਵਾਰੀ, ਆਸਣ, ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਮਦ੍ਧ੍ਯਾਨਵਿਰਹਾਦ੍ਵਤ੍ਸੌ ਮੌਢ੍ਯਂ ਵਾਮੇਵਮਾਗਤਮ੍ ਮਜ੍ਜ੍ਞਾਨੇ ਸਤਿ ਨੈਵਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਂ ਰੂਪੇ ਮਹੇਸ਼ਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਂਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰਨਾਮਕਮ੍ ਇਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਜਪਤਂ ਮਾਮਕਂ ਮਾਨਭਂਜਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪੋ ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਦਿਸ਼ਂ ਨਿਜਂ ਮਂਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰਮੁਰੁਮਂਗਲਮ੍ ਓਂਕਾਰੋ ਮਨ੍ਮੁਖਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਕਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰ, ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਓਂਕਾਰ, ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਓਂਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਕੋ ऽਯਮਹਂ ਵਾਚ੍ਯੋ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਹਿ ਮਦਾਤ੍ਮਕਃ ਤਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਨਿੱਤ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਨਿੱਤ ਯਾਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਕਾਰੌਤ੍ਤਰਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮੁਕਾਰਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਨਨਾਤ੍ ਮਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਖਾਦ੍ਬਿਂਦੁਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਤਸ੍ਤਥਾ
‘ਉ’ ਅੱਖਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ‘ਕ’ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ, ‘ਮ’ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ।
ਨਾਦੋ ਮਧ੍ਯਮੁਖਾਦੇਵਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ऽਸੌ ਵਿਜृਂਭਿਤਃ ਏਕੀਭੂਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦੋਮਿਤ੍ਯੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਧੁਨੀ ਮੱਧਮੁਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ, ਓਂਕਾਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਮਰੂਪਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਭੂਤਕੁਲਦ੍ਵਯਮ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਬੋਧਕਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦ ਪਰਿਵਾਰ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਜ੍ਞੇ ਬੋਧਕਂ ਸਕਲਸ੍ਯਤਤ੍ ਆਕਾਰਾਦਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਨਕਾਰਾਦਿਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ‘ਅ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ‘ਨ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਜ੍ਜਾਤਾ ਮਾਤृਕਾਃ ਪਞ੍ਚਭੇਦਤਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਗਾਯ ਤ੍ਰਿਰੇਵ ਹਿ
ਇਸ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਯਤਰੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਵੇਦਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤਤੋ ਵੈ ਮਂਤ੍ਰਕੋਟਯਃ ਤਤ੍ਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮੰਤਰ; ਉਹਨਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਤੇ ਇਥੋਂ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਕਂਦੇਨ ਭੋਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਸਕਲਾ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜਾਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੋਗਪ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਰਾਜਾ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਭੋਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿਰਃ ਪਟਂ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਪਰਮ੍ ਨਿਧਾਯ ਤਚ੍ਛੀਰ੍ष੍ਣਿ ਕਰਾਂਬੁਜਂ ਸ਼ਨੈਰੁਦਙ੍ਮੁਖਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਯੋਃ ਸਹਾਂਬਿਕਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਥੇ ਪਰਦਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਰੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾਗ੍ਰਹੀਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਯਂਤ੍ਰਤਂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਚ ਤੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਯੰਤਰ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਬਦ੍ਧਹਸ੍ਤੌ ਕਿਲ ਤੌ ਤਦਂਤਿਕੇ ਤਮੇਵ ਦੇਵਂ ਜਗਤੁਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ, ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਹੀ ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ਨਿष੍ਕਲਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਨਿष੍ਕਲਤੇਜਸੇ ਨਮਃ ਸਕਲਨਾਥਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਕਲਾਤ੍ਮਨੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਨਿਸਕਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਨਿਸਕਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ।
ਪ੍ਰਣਵਵਾਚ੍ਯਾਯ ਨਮਃ ਪ੍ਰਣਵਲਿਂਗਿਨੇ ਨਮਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਨਮਃ ਪਞ੍ਚਮੁਖਾਯਤੇ
ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਓਂਕਾਰ-ਆਕਾਰ ਲਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਪਞ੍ਚ ਕृਤ੍ਯਾਯਤੇ ਨਮਃ ਆਤ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਤੁਭ੍ਯਮਨਂਤਗੁਣਸ਼ਕ੍ਤਯੇ
ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਪੰਜ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਕਲਾਕਲਰੂਪਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਪਦ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਨੇਮਤੁਃ
ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।
ਵਤ੍ਸਕੌ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਥਿਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਵਾਮ੍ ਜਪਤਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਦੇਵੀਦਿष੍ਟਂ ਮਦਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਪਿਆਰੇਓ, ਸਭ ਤੱਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਓਂਕਾਰ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਦਾ ਹੈ, ਜਪੋ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਭਾਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਜ੍ਜਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਗ ਸਦਾ ਲਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਬਾਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਆਰਦਰਾ ਵਾਲੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਜਪਣ ਨਾਲ ਅਖੂਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਗਤ੍ਯਾ ਮਹਾਰ੍ਦ੍ਰਾਯਾਮੇਕਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ ਮृਗਸ਼ੀਰ੍षਾਂਤਿਮੋ ਭਾਗਃ ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਵਾਦਿਮਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਆਰਦਰਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ। ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਭਾਗ ਤੇ ਪੁਨਰਵਸੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਸਮਃ ਸਦਾ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪੂਜਾਹੋਮਾਦਿਤਰ੍ਪਣੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਾਤਃਸਂਗਵਕਾਲਯੋਃ
ਆਰਦਰਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੋ। ਸਵੇਰੇ, ਪ੍ਰਾਤ: ਸਮੇਂ ਲਿੰਗ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਖਾਸ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ ਤਥਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ੀਥਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਦੋषਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਚੈਵ ਪਰਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਚੌਦਵੀ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਰਹੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।