ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਤੁਲਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਪਾਦਿਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਘਰਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਪਮਨਯੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਰ੍ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਦੇਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ ਗਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਤਿਸ੍ਵਾਦੁ ਨਾਲ੍ਪਮੁष੍ਣਂ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਾਂ, ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇ; ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਗੁੰਮਣ ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਪਾਦਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਦੁਃਖਮਾਪਤ੍ਤਦਾ ਚ ਸਾ
ਪੁੱਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਘਰਪਾਦ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਉਪਲਾਲ੍ਯਾਥ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍ ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਿਲਲਾਪਾਥ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨੈਰ੍ਧਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ਸ ਬਾਲਕਃ ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਾਮਾਹ ਰੁਦ੍ਰਨ੍ਭੂਯੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਪਮਨਯੂ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ 'ਦੇ, ਦੇ' ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਧਠਂ ਸਾ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਵਿਜਪਤ੍ਨੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਤਦ੍ਧਠਸ੍ਯਾਥ ਸ਼ੁਭੋਪਾਯਮਰੀਰਚਤ੍
ਉਸਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੰਗਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਿਆ।
ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਬੀਜਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਤਦਾ ਬੀਜਪਿष੍ਟਮਥਾਲੋਡ੍ਯ ਤੋਯੇਨ ਕਲਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਬੀਜ ਵੇਖੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਚੁਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ਸੁਤਮ੍ ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਦਾਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਪਯਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਆ, ਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ', ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਵਟੀ ਦੁੱਧ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ ਬਾਲਕਃ ਨੈਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਚਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਬਣਾਵਟੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਮਲਾਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ, ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਟਿਨੀ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਗੋਚਰਾਃ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਰਾਜ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ — ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਨੇ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਦਾ ਕ੍ਵ ਦੁਗ੍ਧਸਾਧਨਂ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਵ ਵਯਂ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਅਸੀਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪੁੱਤ, ਦੁੱਧ ਲਈ ਸਾਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਾਂ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਭਾਵੇਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਯਾ ਮਿਥ੍ਯਾਦੁਗ੍ਧਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਮ੍ਪਿष੍ਟਮਾਲੋਡ੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਝੂਠੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਘੋਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਤੁਲਗृਹੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਯਃ ਸ਼ृਤਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਤਂ ਤਜ੍ਜਾਤੀਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁੱਚਾ, ਮਿੱਠਾ, ਉਬਲਿਆ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹੀ ਦੁੱਧ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਪਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ ਦੁਃਖੀਕਰੋषਿ ਮਾਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋ ਪਯਸ੍ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,' ਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਾਦਪਂਕਜਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਸਗਣਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਪਿਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਵਸੁਦੋਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਪੂਜਿਤਃ ਸਕਾਮਾਨਾਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਦਾਯਕਃ
ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਾਨ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਗਰ੍ਚਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਅਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਸਂਜਾਤਾ ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤੇ ਪਯਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਸੁਤਃ ਤਦੇਵ ਲਭ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪੁੱਤ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਮਾਤृਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਾਦਿਸੂਚਕਮ੍ ਬਾਲੋ ऽਪ੍ਯਨੁਤਪਨ੍ਨਂਤਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੋਕੇਨਾਲਮਿਤੋ ਮਤਃ ਸਾਂਬੋ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਸਾਂਬਾ ਪੁੱਤ ਸੱਚਮੁਚ ਗਮ ਤੋਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਰ੍ਵਚੋ ਮੇਦ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ऽਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਚਿਰਾਦ੍ਵਾ ਹ੍ਯਚਿਰਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ: ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਲਦੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਲਿਆਉਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇਃ ਪ੍ਰਯ੍ਤੁਵਾਚ ਤਦਾ ਮਾਤਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਂ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਵਿਲਂਬਂ ਮਾ ਕਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਭਜ ਸਾਂਬਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀ ਹੈ; ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਸਦਾ ਸਾਂਬਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਤਮ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਕृਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾ ਦਾਸਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੋਃ ਤਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ਼੍ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਤਮੇਵ ਸਾਂਬਂ ਸਗਣਂ ਭਜ ਭਾਵਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ ਸਾਂਬਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਰਦਾਯਿਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਵਾਚਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ 'ਨਮ: ਸ਼ਿਵਾਯ' ਮੰਤਰ ਸਿੱਧਾ ਉਚਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।