ਸ ਕਥਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕੋ ਲੇਭੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਤਾਮ੍ ਕਥਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਦ੍ਭਾਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਨਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਬੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਬਣਿਆ? ਜਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਪस्या ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖੀ?
ਕਥਂ ਚ ਲਬ੍ਧਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰਣਪਰ੍ਵਣਿ ਰੁਦ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰ੍ਯਤ੍ਪਰਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਲਭੇ ਭਸ੍ਮ ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਤਪस्या ਦੇ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਸਮ—ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਿਆ?
ਨ ਹ੍ਯੇष ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਪਾਦਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਕੋਈ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਤਪस्या ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਘਰਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇਣ ਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਕੇਨਾਪਿ ਖਲੁ ਹੇਤੁਨਾ ਸ੍ਵਪਦਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨਿਕੁਮਾਰਤਾਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਯ ਭਾਗ੍ਯਾਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਭਾਵਿਨਃ ਦੁਗ੍ਧਾਭਿਲਾषਪ੍ਰਭਵਦ੍ਵਾਰਤਾਮਗਮਤ੍ਤਪਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।
ਅਤਃ ਸਰ੍ਵਗਣੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਸਹ ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਨਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਆਪ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਾਗਮੋਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਸ਼ਾਂਕਰਾਤ੍ ਕੌਮਾਰਂ ਹਿ ਪਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯਂ ਵਿਦੁਃ
ਉਸਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਮਾਰਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਮਪਿ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤਤ੍ਕृਤਮ੍ ਕੁਮਾਰੋ ਮੁਨਿਤੋ ਲਬ੍ਧਜ੍ਞਾਨਾਬ੍ਧਿਰਿਵ ਨਨ੍ਦਨਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਬਣਨਾ ਵੀ ਉਸੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਕੌਮਾਰਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਂ ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਯੇ ਸ੍ਵਮਾਤृਵਚਨਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛੋਕਜਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਸਦੇ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਸੀ: ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬੋਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਤ੍ਯਲ੍ਪਂ ਪੀਤਵਾਨ੍ਮਾਤੁਲਾਸ਼੍ਰਮੇ ਈਰ੍षਯਯਾ ਮਾਤੁਲਸੁਤਂ ਸਂਤृਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਾਮੇ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਈਰਖਾ ਕਰੀ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਤੁਲਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਪਾਦਿਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਘਰਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਪਮਨਯੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਰ੍ਮਾਤਰ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਦੇਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ ਗਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਤਿਸ੍ਵਾਦੁ ਨਾਲ੍ਪਮੁष੍ਣਂ ਪਿਬਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮਾਂ, ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇ; ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਗੁੰਮਣ ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਵਚਨਂ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਪਾਦਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਦੁਃਖਮਾਪਤ੍ਤਦਾ ਚ ਸਾ
ਪੁੱਤ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਘਰਪਾਦ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਉਪਲਾਲ੍ਯਾਥ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍ ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਿਲਲਾਪਾਥ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨੈਰ੍ਧਨ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਰੀਬੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰੋਈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ਸ ਬਾਲਕਃ ਦੇਹਿ ਦੇਹੀਤਿ ਤਾਮਾਹ ਰੁਦ੍ਰਨ੍ਭੂਯੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਪਮਨਯੂ, ਉਹ ਬੱਚਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ 'ਦੇ, ਦੇ' ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਧਠਂ ਸਾ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਵਿਜਪਤ੍ਨੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ ਤਦ੍ਧਠਸ੍ਯਾਥ ਸ਼ੁਭੋਪਾਯਮਰੀਰਚਤ੍
ਉਸਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚੰਗਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਿਆ।
ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਬੀਜਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਤਦਾ ਬੀਜਪਿष੍ਟਮਥਾਲੋਡ੍ਯ ਤੋਯੇਨ ਕਲਭਾषਿਣੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਬੀਜ ਵੇਖੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਚੁਣ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ਸੁਤਮ੍ ਆਲਿਂਗ੍ਯਾਦਾਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਪਯਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਆ, ਆ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ', ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਵਟੀ ਦੁੱਧ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ ਬਾਲਕਃ ਨੈਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਰਂ ਚਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਬਣਾਵਟੀ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਮਲਾਯਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ, ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਟਿਨੀ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤਾਸ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਾਤਾਲਗੋਚਰਾਃ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਰਾਜ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ — ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇषੁ ਨਿਰਤਾ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਨੇ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਦਾ ਕ੍ਵ ਦੁਗ੍ਧਸਾਧਨਂ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਵ ਵਯਂ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਅਸੀਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਦੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪੁੱਤ, ਦੁੱਧ ਲਈ ਸਾਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਾਂ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਭਾਵੇਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਯਾ ਮਿਥ੍ਯਾਦੁਗ੍ਧਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਮ੍ਪਿष੍ਟਮਾਲੋਡ੍ਯ ਵਾਰਿਣਾ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਝੂਠੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਘੋਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਤੁਲਗृਹੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਯਃ ਸ਼ृਤਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਦੁ ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਤਂ ਤਜ੍ਜਾਤੀਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁੱਚਾ, ਮਿੱਠਾ, ਉਬਲਿਆ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹੀ ਦੁੱਧ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਪਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਨ੍ ਦੁਃਖੀਕਰੋषਿ ਮਾਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋ ਪਯਸ੍ਤਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, 'ਇਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,' ਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ; ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਾਦਪਂਕਜਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਸਗਣਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਪਿਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਵਸੁਦੋਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਨ ਪੂਜਿਤਃ ਸਕਾਮਾਨਾਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਦਾਯਕਃ
ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਾਨ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਨਾਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਗਰ੍ਚਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਅਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ੍ਸਂਜਾਤਾ ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤੇ ਪਯਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ।