ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਚ ਜਨਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੇਵਾਂ ਪੁਰੋਦਿਤਾਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਸਾਮ੍ਬੁਜਂ ਲਿਂਗਂ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਫੇਰ, ਉਹ ਲਿੰਗ, ਕਮਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ,
ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰਵੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਗੁਰੂਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਵ੍ਰਤਿਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ; ਫੇਰ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਦ੍ਦੀਨਾਨਾਥਾਂਸ਼੍ਚ ਤੋषਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਨਸ਼ਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੇ ऽਥ ਵਾ
ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਭਗਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੋ; ਤੇ ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਆਪ ਭੀ ਘੱਟ ਖਾਓ ਜਾਂ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਓ।
ਪਯੋਵ੍ਰਤੋ ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ੀ ਭਵੇਦੇਕਾਸ਼ਨਸ੍ਤਥਾ ਨਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਾਸ਼ਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਕਦੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੋ, ਕਦੇ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਓ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਓ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਓ, ਠੀਕ-ਠਾਕ ਖਾਓ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੋਵੋ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਤृਣੇਸ਼ਾਯੀ ਚੀਰਾਜਿਨਧृਤੋ ऽਥਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਕਦੇ ਭਸਮ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਸੋਵੋ, ਕਦੇ ਛਾਲ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੋ, ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਭਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੋ; ਇਹ ਵਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਓ।
ਅਰ੍ਕਵਾਰੇ ਤਥਾਰ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਅष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੂਪਵਸੇਦਪਿ
ਸੂਰਜਵਾਰ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ, ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕਰੋ।
ਪਾਖਣ੍ਡਿਪਤਿਤੋਦਕ੍ਯਾਸ੍ਸੂਤਕਾਨ੍ਤ੍ਯਜਪੂਰ੍ਵਕਾਨ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਪਾਖੰਡੀਆਂ, ਅਛੂਤਾਂ, ਨਿਸ਼ਿਧ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗੋ।
ਕ੍ਸ਼ਮਦਾਨਦਯਾਸਤ੍ਯਾਹਿਂਸਾਸ਼ੀਲਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਸਂਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਜਪਧ੍ਯਾਨਰਤਸ੍ਤਥਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਿਮਾ, ਦਾਨ, ਦਇਆ, ਸਚਾਈ, ਅਹਿੰਸਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੋਵੇ; ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਜਪ-ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੋ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਨਂ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਵੈਸ਼ੇषਿਕੀਂ ਚੈਵ ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਗਿਰਾ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਓ, ਜਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਖ਼ਾਸ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਨਾਚਰੇਦਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਤੁ ਤਥਾਚਾਰੇ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਗੁਰੁਲਾਘਵੇ
ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਜਾਂ ਹਲਕਾਪਨ ਜਾਣੋ।
ਉਚਿਤਾਂ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਹੋਮਜਪਾਦਿਭਿਃ ਆਸਮਾਪ੍ਤੇਰ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯੈਵਮਾਚਰੇਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਉਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਾ, ਹਵਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤਕ, ਇਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਭੀ ਅਲਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਗੋਦਾਨਂ ਚ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਚ ਸਂਪਦਾ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਭਗਤਿ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਾਸਤਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਚ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਆਮ ਰੂਪ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਵਰਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਜ੍ਰਲਿਂਗਂ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਰਕਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆषਾਢੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਣੇ ਨੀਲਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਹੀਰੇ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਪੰਨਾ ਦਾ; ਆਢ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦਾ; ਤੇ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਨੀਲਮ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਮਾਸੇ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਚੈਵ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯਂ ਪਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਮਾਸਿ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਗੋਮੇਦਕਂ ਵਰਮ੍
ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਲ ਪੱਤਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਸੂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਚੰਗਾ ਗੋਮੇਦ ਪੱਤਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਵੈਦ੍ਰੁਮਂ ਲਿਂਗਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਕੇ ਪੁष੍ਪਰਾਗਮਯਂ ਪੌषੇ ਮਾਘੇ ਦ੍ਯੁਮਣਿਜਨ੍ਤਥਾ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਮੋਤੀ ਪੱਤਰ ਦਾ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਬਿਲੌਰ ਪੱਤਰ ਦਾ, ਪੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੀਲਾ ਪੱਤਰ ਦਾ, ਤੇ ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਾਲ੍ਗੁਣੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤੋਤ੍ਥਂ ਚੈਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਵ੍ਯਤ੍ਯਯੋ ऽਥਵਾ ਸਰ੍ਵਮਾਸੇषੁ ਰਤ੍ਨਾਨਾਮਲਾਭੇ ਹੈਮਮੇਵ ਵਾ
ਫਾਲਗੁਣ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਚੰਦਨ ਪੱਤਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੈਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਬਦਲਾਵ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਹੀਨੇ ਰਤਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹੈਮਾਭਾਵੇ ਰਾਜਤਂ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਜਂ ਸ਼ੈਲਜਨ੍ਤਥਾ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਵਾ ਯਥਾਲਾਭਂ ਜਾਤੁषਂ ਚਾਨ੍ਯਦੇਵ ਵਾ
ਜੇ ਸੋਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬਾ, ਪੱਥਰ, ਮਿੱਟੀ, ਲੱਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਤੋਂ, ਜੋ ਮਿਲੇ, ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਂਧਮਯਂ ਵਾਥ ਲਿਂਗਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਰੁਚਿ ਵ੍ਰਤਾਵਸਾਨਸਮਯੇ ਸਮਾਚਰਿਤਨਿਤ੍ਯਕਃ
ਜਾਂ, ਪੂਰੇ ਮਹਿਕਦਾਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼ੇषਿਕੀਂ ਪੂਜਾਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਤਥਾਚਾਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਿਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਅਚਾਰਯ ਤੇ ਵਰਤ ਧਾਰੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ਿਕੇਨਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ਦਰ੍ਭਾਸਨੋ ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ
ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਾਸ-ਉਸਾਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ।
ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਮੂਲਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਾਮ੍ਬਂ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਸਮੁਤ੍ਸृਜਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਮੂਲਸ੍ਥਾਨ੍ਦਰ੍ਭਾਨੁਤ੍ਤਰਤਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਕਹੋ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਤਲੇ ਰੱਖੀ ਦਰਭਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖ ਦਿਓ।
ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਜਟਾਚੀਰਮੇਖਲਾ ਅਪਿ ਚੋਤ੍ਸृਜੇਤ੍ ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਦੰਡ, ਜਟਾ, ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਹਟਾ ਦਿਓ; ਮੁੜ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ।
ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਯਂਤਿਕੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਾਦੇਹਾਨ੍ਤਮਨਾਕੁਲਃ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ ਤੁ ਵੈ ਨੈष੍ਠਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਖਰੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਇਹ ਵਰਤ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੈਸ਼ਠਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੀ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹਾਪਾਸ਼ੁਪਤਸ੍ਤਥਾ ਸ ਏਵ ਤਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਏਵ ਚ ਮਹਾਵ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਮਹਾਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਵਰਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁषੁ ਯੋ ਯਤਿਰ੍ਨੈष੍ਠਿਕੋ ਜਾਤਸ੍ਤਮਾਹੁਰ੍ਨੈष੍ਠਿਕੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਯਤੀ ਨੈਸ਼ਠਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੈਸ਼ਠਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਨ੍ਵਹਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਵਾ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਨੈष੍ਠਿਕਤੁਲ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੀਵ੍ਰਵ੍ਰਤਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੀਬਰ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨੈਸ਼ਠਿਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਾਕ੍ਤੋ ਯਸ਼੍ਚਰੇਦੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ ਦ੍ਵਿਤ੍ਰੈਕਦਿਵਸਂ ਵਾਪਿ ਸ ਚ ਕਸ਼੍ਚਨ ਨੈष੍ਠਿਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਘੀ ਲਗਾ ਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ, ਤੇ ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਤਿਆਗੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਯਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਪਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਤਤਂ ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰਤਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।