ਤਤਸ਼੍ਚ ਜਟਿਲੋ ਮੁਣ੍ਡੀ ਸ਼ਿਖੈਕਜਟ ਏਵ ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਤਲਜ੍ਜਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ
ਫਿਰ, ਜੱਟਾ ਵਾਲਾ, ਮੁੰਡਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਹੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਕਾषਾਯਵਸਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਚੀਰਾਮ੍ਬਰੋ ऽਥ ਵਾ ਏਕਾਮ੍ਬਰੋ ਵਲ੍ਕਲੀ ਵਾ ਭਵੇਦ੍ਦਣ੍ਡੀ ਚ ਮੇਖਲੀ
ਜਾਂ, ਉਹ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਚੀਰ, ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ, ਜਾਂ ਛਾਲ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੰਡ ਤੇ ਮੇਖਲਾ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਰਣੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦ੍ਵਿਰਾਚਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ ਸਂਕੁਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵਿਰਜਾਨਲਸਂਭਵਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਰਾਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਰਾਥਰ੍ਵਣੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਵਿਭृਜ੍ਯਾਂਗਾਨਿ ਮੂਰ੍ਧਾਦਿਚਰਣਾਂਤਾਨਿ ਤੈਸ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
‘ਅਗਨਿ’ ਆਦਿ ਛੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤਕ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਾ
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, 'ਓਮ' ਜਾਂ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਰਚਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਸਮਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ਿਵਭਾਵਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਯੋਗਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਜੋ 'ਤ੍ਰਿਆਯੁਸ਼' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਪ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਵੀ ਕਰੇ; ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਦਲਂ ਹੈਮਂ ਨਵਰਤ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਕੇਸ਼ਰੋਪੇਤਮਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਵਿਭਵੇ ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਕ੍ਤਂ ਸਿਤਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪਦ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਾਵੇ ਤੁ ਕੇਵਲਂ ਭਾਵਨਾਮਯਮ੍
ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਸਨ ਬਣਾਏ।
ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਕਰ੍ਣਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਕਨੀਯਸਮ੍ ਸ੍ਫੀਟਿਕਂ ਪੀਠਿਕੋਪੇਤਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਦੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਲਿੰਗ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੀਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਕृਤਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਸਨਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਰਤਃ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਆਸਨ ਬਣਾਕੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰੇ।
ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਯਥਾਵਿਭਵਸਂਭृਤੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਕਲਸ਼ੈਃ ਪੂਰ੍ਣੈਰष੍ਟਾਪਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਪੰਜਗਵਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਲਸ਼ਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਠ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਏ।
ਗਂਧਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਸਕਰ੍ਪੂਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਸ੍ਸਕੁਂਕੁਮੈਃ ਸਵੇਦਿਕਂ ਸਮਾਲਿਪ੍ਯ ਲਿਂਗਂ ਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਦਾਰਥ, ਕਪੂਰ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਪੀਠ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਲੈਃ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ
ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਲਾਭਂ ਮਹਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੱਤਿਆਂ, ਚਿਤਰਾਂ, ਦੂਬ, ਅੱਖਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾ-ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਤਥਾ ਚਾਪਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍ ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਵੇ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਚ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਨ੍ਯਾਯੇਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦੇਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇੱਛਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤੂਆਂ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਸਾਹਸ੍ਰਿਕੀ ਮਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਪਰਾ ਸਂਖ੍ਯਾ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ-ਪੱਤ੍ਰ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਇੱਕ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਕਮ੍ ਹੈਮਮੇਕਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਂ ਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਕਾਤ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬੈਲ ਪੱਤਾ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਾਦਿष੍ਵਪ੍ਯੇਤਤ੍ਸਮਾਨਂ ਬਿਲ੍ਬਪਤ੍ਰਕੈਃ ਪੁष੍ਪਾਨ੍ਤਰੇ ਨ ਨਿਯਮੋ ਯਥਾਲਾਭਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ; ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ—ਜੋ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਙ੍ਗਮਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਧੂਪਾਲੇਪੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਚਨ੍ਦਨਂ ਵਾਮਦੇਵਾਖ੍ਯੇ ਹਰਿਤਾਲਂ ਚ ਪੌਰੁषੇ
ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਘਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ; ਚੰਦਨ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ, ਤੇ ਹਰਿਤਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ।
ਈਸ਼ਾਨੇ ਭਸਿਤਂ ਕੇਚਿਦਾਲੇਪਨਮਿਤੀਦृਸ਼ਾਮ੍ ਨ ਧੂਪਮਿਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧੂਪਾਨ੍ਤਰਵਿਧਾਨਤਃ ਸਿਤਾਗੁਰੁਮਘੋਰਾਖ੍ਯੇ ਮੁਖੇ ਕृष੍ਣਾਗੁਰੁਂ ਪੁਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਭਸਮ ਲੇਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਧੂਪ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਅਘੋਰਾ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਸਫੈਦ ਅਗਰ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਲਈ ਕਾਲਾ ਅਗਰ।
ਪੌਰੁषੇ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਸਵ੍ਯੇ ਸੌਮ੍ਯੇ ਸੌਗਂਧਿਕਂ ਮੁਖੇ ਈਸ਼ਾਨੇ ऽਪਿ ਹ੍ਯੁਸ਼ੀਰਾਦਿ ਦੇਯਾਦ੍ਧੂਪਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਗੁਗਲ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੌਮਿਆ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ; ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਮੁਖ ਲਈ ਵੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ਼ੀਰ ਆਦਿ ਧੂਪ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮਧੁਕਰ੍ਪੂਰਕਪਿਲਾਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍ ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਕਾष੍ਠਾਦ੍ਯਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਚੀਨੀ, ਸ਼ਹਿਦ, ਕਪੂਰ, ਘੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਆਮ ਭੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਪੂਰਵਰ੍ਤਿਰਾਜ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਦੇਯਾ ਦੀਪਾਵਲਿਸ੍ਤਤਃ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮਾਚਮਨਂ ਦੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਕ੍ਤ੍ਰਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਕਪੂਰ ਦੀ ਵੱਟ ਜੋ ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ; ਹਰ ਮੁਖ ਨੂੰ ਅਰਘਿਆ ਤੇ ਆਚਮਨ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਾਵਰਣੇ ਪੂਜ੍ਯੋ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਧੇਰਮ੍ਬषਣ੍ਮੁਖੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਗਾਨਿ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਥਮਾਵਰਣੇਰ੍ਚਿਤੇ
ਪਹਿਲੀ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇਰੰਬ ਤੇ ਛੇ-ਮੁਖਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਪਹਿਲੀ ਘੇਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਵਰਣੇ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ ਤृਤੀਯਾਵਰਣੇ ਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵਾਦ੍ਯਾ ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਯਃ
ਦੂਜੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਪੂਜਣੇ ਹਨ; ਤੀਜੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਵ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥੈਕਾਦਸ਼ਮੂਰ੍ਤਯਃ ਚਤੁਰ੍ਥਾਵਰਣੇ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ; ਚੌਥੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਹਿਰੇਵ ਤੁ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਮਾਵਰਣੇ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਦਸ਼ਦਿਕ੍ਪਤਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਾਨੁਚਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਪੰਜਵੇਂ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।