ਮਦਾਤ੍ਮਕਮਿਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਕਾਰਣਮ੍ ਮਹਤ੍ਪੂਜ੍ਯਮਿਦਂ ਨਿਤ੍ਯਮਭੇਦਾਲ੍ਲਿਂਗਸਿਂਗਿਨੋਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਯੇਨ ਮਦੀਯਂ ਲਿਂਗਮੀਦृਸ਼ਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ ਸੋਹਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਪਿ ਵਤ੍ਸਕੌ
ਜਿੱਥੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰਾ ਅਜਿਹਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਮਤ੍ਸਾਮ੍ਯਮੇਕਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਨੇ ਫਲਮੀਰਿਤਮ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ਲਿਂਗੇ ਮਦੈਕ੍ਯਂ ਫਲਮੇਵ ਹਿ
ਇੱਕ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਤੇ, ਫਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹੀ ਹੈ।
ਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਤਥਾਬੇਰਂ ਤੁ ਗੌਣਕਮ੍ ਲਿਂਗਾਭਾਵੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਬੇਰਮਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਗੌਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਜੇ ਲਿੰਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਥਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੂਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।
ਸਰ੍ਗਾਦਿਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੌ ਪ੍ਰਭੋ ਮਤ੍ਕृਤ੍ਯਬੋਧਨਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਾਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿਰਜਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਜ ਕਰਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਦੀ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।
ਸृष੍ਟਿਃ ਸ੍ਥਿਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਹਾਰਸ੍ਤਿਰੋਭਾਵੋ ऽਪ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਃ ਪਞ੍ਚੈਵ ਮੇ ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧਮਜਾਚ੍ਯੁਤੌ
ਸਿਰਜਣਾ, ਸੰਭਾਲ, ਨਾਸ, ਲੁਕਾਉਣਾ ਅਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਪੰਜ ਮੇਰੀਆਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਸਰ੍ਗਃ ਸਂਸਾਰਸਂਰਂਭਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਮਤਾ ਸਂਹਾਰੋ ਮਰ੍ਦਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਿਰੋਭਾਵਸ੍ਤਦੁਤ੍ਕ੍ਰਮਃ
ਸਿਰਜਣਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਟਿਕਾਉਣ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਸ ਉਸ ਦਾ ਮਿਟਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੁਕਾਉਣਾ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਕृਤ੍ਯਮੇਵਂ ਹਿ ਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਕृਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਹਤ੍ਯਨ੍ਯਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਗੋਪੁਰਬਿਂਬਵਤ੍
ਮੁਕਤੀ ਦਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪੰਜ ਮੇਰੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਚ ਪਰਛਾਂਵੇ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਗਾਦਿ ਯਚ੍ਚਤੁष੍ਕृਤ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਪਰਿਜृਂਭਣਮ੍ ਪਞ੍ਚਮਂ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤੁਰ੍ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਿ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਸਿਰਜਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਰ ਕਰਤੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਫੈਲਾਓ ਹਨ; ਪੰਜਵੀਂ, ਮੁਕਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਪਞ੍ਚਭੂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਾਮਕੈਰ੍ਜਨੈਃ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤੋਯੇ ਸਂਹਾਰਃ ਪਾਵਕੇ ਤਥਾ
ਇਹ ਪੰਜ ਕਰਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਜਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ।
ਤਿਰੋਭਾਵੋ ऽਨਿਲੇ ਤਦ੍ਵਦਨੁਗ੍ਰਹ ਇਹਾਮ੍ਬਰੇ ਸृਜ੍ਯਤੇ ਧਰਯਾ ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤੇ
ਲੁਕਾਉਣਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ; ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਭ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਦ੍ਯਤੇ ਤੇਜਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਯੁਨਾ ਚਾਪਨੀਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾਨੁਗृਹ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞੇਯਮੇਵਂ ਹਿ ਸੂਰਿਭਿਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਯਮਿਦਂ ਬੋਢੁਂ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਮੁਖਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਞ੍ਚਮਂ ਮੁਖਮ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਪੰਜ ਕਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜਵਾਂ ਚਿਹਰਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਮੇਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਸੁਤੌ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਭੀਧਂ ਭਾਗ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤਾਦਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪੁੱਤ੍ਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੋ ਕਰਤੀਆਂ—ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ—ਪਾਈਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਭਾਗ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਮਹੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਪਰਮ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਖ੍ਯਂ ਕੇਨਾਪਿ ਲਬ੍ਧੁਂ ਨੈਵ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਕਿਰਤ, ਜੋ ਦਇਆ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੌਰ੍ਵਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਲਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ਨ ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਐਸੇ ਕੰਮ ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇ।
ਰੂਪੇ ਵੇਸ਼ੇ ਚ ਕृਤ੍ਯੇ ਚ ਵਾਹਨੇ ਚਾਸਨੇ ਤਥਾ ਆਯੁਧਾਦੌ ਚ ਮਤ੍ਸਾਮ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਤ੍ਕृਤੇ ਕृਤਮ੍
ਰੂਪ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਕਰਤਬ, ਸਵਾਰੀ, ਆਸਣ, ਹਥਿਆਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਮਦ੍ਧ੍ਯਾਨਵਿਰਹਾਦ੍ਵਤ੍ਸੌ ਮੌਢ੍ਯਂ ਵਾਮੇਵਮਾਗਤਮ੍ ਮਜ੍ਜ੍ਞਾਨੇ ਸਤਿ ਨੈਵਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਂ ਰੂਪੇ ਮਹੇਸ਼ਵਤ੍
ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਬੱਚੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੁਲੇਖਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੇਰਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਂਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰਨਾਮਕਮ੍ ਇਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਜਪਤਂ ਮਾਮਕਂ ਮਾਨਭਂਜਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪੋ ਜੋ ਓਂਕਾਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਦਿਸ਼ਂ ਨਿਜਂ ਮਂਤ੍ਰਮੋਂਕਾਰਮੁਰੁਮਂਗਲਮ੍ ਓਂਕਾਰੋ ਮਨ੍ਮੁਖਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਕਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰ, ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਓਂਕਾਰ, ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ; ਓਂਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਕੋ ऽਯਮਹਂ ਵਾਚ੍ਯੋ ਮਂਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਹਿ ਮਦਾਤ੍ਮਕਃ ਤਦਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਨਿੱਤ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਨਿੱਤ ਯਾਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਕਾਰੌਤ੍ਤਰਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮੁਕਾਰਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਨਨਾਤ੍ ਮਕਾਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਖਾਦ੍ਬਿਂਦੁਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਤਸ੍ਤਥਾ
‘ਉ’ ਅੱਖਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ‘ਕ’ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ, ‘ਮ’ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ, ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ।
ਨਾਦੋ ਮਧ੍ਯਮੁਖਾਦੇਵਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ऽਸੌ ਵਿਜृਂਭਿਤਃ ਏਕੀਭੂਤਃ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦੋਮਿਤ੍ਯੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਧੁਨੀ ਮੱਧਮੁਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ, ਓਂਕਾਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਮਰੂਪਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਭੂਤਕੁਲਦ੍ਵਯਮ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਬੋਧਕਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦ ਪਰਿਵਾਰ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਜ੍ਞੇ ਬੋਧਕਂ ਸਕਲਸ੍ਯਤਤ੍ ਆਕਾਰਾਦਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਨਕਾਰਾਦਿਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ‘ਅ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ‘ਨ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਜ੍ਜਾਤਾ ਮਾਤृਕਾਃ ਪਞ੍ਚਭੇਦਤਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਗਾਯ ਤ੍ਰਿਰੇਵ ਹਿ
ਇਸ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਯਤਰੀ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਵੇਦਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਤਤੋ ਵੈ ਮਂਤ੍ਰਕੋਟਯਃ ਤਤ੍ਤਨ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮੰਤਰ; ਉਹਨਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਤੇ ਇਥੋਂ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਕਂਦੇਨ ਭੋਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਸਕਲਾ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜਾਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੋਗਪ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਇਸ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ ਰਾਜਾ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਭੋਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿਰਃ ਪਟਂ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਪਰਮ੍ ਨਿਧਾਯ ਤਚ੍ਛੀਰ੍ष੍ਣਿ ਕਰਾਂਬੁਜਂ ਸ਼ਨੈਰੁਦਙ੍ਮੁਖਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਯੋਃ ਸਹਾਂਬਿਕਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਥੇ ਪਰਦਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਸਿਖਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਸਮੇਤ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਰੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯਾਗ੍ਰਹੀਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਯਂਤ੍ਰਤਂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਚ ਤੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਯੰਤਰ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।