ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਰਜਾਹੋਮਕਾਰਣਾਤ੍ ਹੁਤ੍ਵਾਜ੍ਯੇਨ ਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਚਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਮ ਲਈ, ਘੀ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮਾਪੂਰ੍ਯ ਤਾਂ ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤੈਰੇਵ ਸਮਿਦਾਦਿਭਿਃ
ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਕੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਮੁਲ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ।
ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ
ਪੰਜ ਤੱਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਖਮ ਰੂਪ, ਤੇ ਪੰਜ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ।
ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਵਿਭੇਦੇਨ ਪਞ੍ਚਕਰ੍ਮਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਤ੍ਵਗਾਦਿਧਾਤਵਸ੍ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਦਿਵਾਯਵਃ
ਜਾਣ ਤੇ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ, ਚਮੜੀ ਆਦਿ ਸੱਤ ਧਾਤੂ, ਤੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ।
ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਰਹਂ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਗੁਣਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਪੂਰੁषੌ ਰਾਗੋ ਵਿਦ੍ਯਾਕਲੇ ਚੈਵ ਨਿਯਤਿਃ ਕਾਲ ਏਵ ਚ
ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਛਾਣ, ਗੁਣ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਰਾਗ, ਗਿਆਨ, ਕਲਾ, ਨਿਯਤੀ ਤੇ ਸਮਾਂ।
ਮਾਯਾ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਦਾਸ਼ਿਵੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਿਦੁਃ
ਮਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ—ਇਹ ਤੱਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿਰਜੈਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਹੋਤਾਸੌ ਵਿਰਜਾ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਸੁੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੋਮਯਮਾਦਾਯ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ੍ਯਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਵਿष੍ਯਭੁਕ੍
ਫਿਰ, ਗੋਮੈ (ਗਾਂ ਦੀ ਲੀਦ) ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਬਣਾਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਰੋਦਿਤਮ੍ ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕਾਲਂ ਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਚੌਦਵੀ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਰ੍ਵਣਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੋਮਾ ਵਸਾਨਤਃ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲੇ, ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਜਟਿਲੋ ਮੁਣ੍ਡੀ ਸ਼ਿਖੈਕਜਟ ਏਵ ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਤਲਜ੍ਜਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ
ਫਿਰ, ਜੱਟਾ ਵਾਲਾ, ਮੁੰਡਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਹੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਕਾषਾਯਵਸਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਚੀਰਾਮ੍ਬਰੋ ऽਥ ਵਾ ਏਕਾਮ੍ਬਰੋ ਵਲ੍ਕਲੀ ਵਾ ਭਵੇਦ੍ਦਣ੍ਡੀ ਚ ਮੇਖਲੀ
ਜਾਂ, ਉਹ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਚੀਰ, ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ, ਜਾਂ ਛਾਲ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੰਡ ਤੇ ਮੇਖਲਾ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਰਣੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦ੍ਵਿਰਾਚਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ ਸਂਕੁਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵਿਰਜਾਨਲਸਂਭਵਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਰਾਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਰਾਥਰ੍ਵਣੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਵਿਭृਜ੍ਯਾਂਗਾਨਿ ਮੂਰ੍ਧਾਦਿਚਰਣਾਂਤਾਨਿ ਤੈਸ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
‘ਅਗਨਿ’ ਆਦਿ ਛੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤਕ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਾ
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, 'ਓਮ' ਜਾਂ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਰਚਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਸਮਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ਿਵਭਾਵਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਯੋਗਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਜੋ 'ਤ੍ਰਿਆਯੁਸ਼' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਪ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਵੀ ਕਰੇ; ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਦਲਂ ਹੈਮਂ ਨਵਰਤ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਕੇਸ਼ਰੋਪੇਤਮਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਵਿਭਵੇ ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਕ੍ਤਂ ਸਿਤਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪਦ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਾਵੇ ਤੁ ਕੇਵਲਂ ਭਾਵਨਾਮਯਮ੍
ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਸਨ ਬਣਾਏ।
ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਕਰ੍ਣਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਕਨੀਯਸਮ੍ ਸ੍ਫੀਟਿਕਂ ਪੀਠਿਕੋਪੇਤਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਦੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਲਿੰਗ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੀਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਕृਤਸ਼ੋਧਨਮ੍ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯਾਸਨਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਰਤਃ
ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਆਸਨ ਬਣਾਕੇ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰੇ।
ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਯਥਾਵਿਭਵਸਂਭृਤੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਕਲਸ਼ੈਃ ਪੂਰ੍ਣੈਰष੍ਟਾਪਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਪੰਜਗਵਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਲਸ਼ਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਠ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਏ।
ਗਂਧਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਸਕਰ੍ਪੂਰੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਸ੍ਸਕੁਂਕੁਮੈਃ ਸਵੇਦਿਕਂ ਸਮਾਲਿਪ੍ਯ ਲਿਂਗਂ ਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਦਾਰਥ, ਕਪੂਰ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਪੀਠ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਲੈਃ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਬੈਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ
ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਲਾਭਂ ਮਹਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੱਤਿਆਂ, ਚਿਤਰਾਂ, ਦੂਬ, ਅੱਖਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਾ-ਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਤਥਾ ਚਾਪਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍ ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਵੇ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਚ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਭੋਗ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਿ ਨ੍ਯਾਯੇਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਦੇਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇੱਛਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤੂਆਂ, ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਤ੍ਰੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾ ਸਾਹਸ੍ਰਿਕੀ ਮਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਪਰਾ ਸਂਖ੍ਯਾ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ-ਪੱਤ੍ਰ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਇੱਕ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਕਮ੍ ਹੈਮਮੇਕਂ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਂ ਪਦ੍ਮਸਹਸ੍ਰਕਾਤ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬੈਲ ਪੱਤਾ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।