ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਥਾ ਯੋਗਂ ਚ ਪਰਮਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਲਣ, ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮੋ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਜਾਣੇ ਗਏ।
ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼੍ਰੌਤਮਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਲਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰੀ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀ ਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਰਾਮਾਦ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਮਾਂ ਚੈਤਰ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਹੈ; ਥਾਂ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ—ਖੇਤ, ਬਾਗ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਰਾਹਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸੁਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਨੇਕ ਦਿਨਚਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਪੂਜਾਂ ਵੈਸ਼ੇषਿਕੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਮਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਸਜਾਉਣਾ।
ਦਰ੍ਭਾਸਨੇ ਸਮਾਸੀਨੋ ਦਰ੍ਭਮੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਨਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਦਰਭਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਦੀ ਮੋਠੀ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ।
ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਕਰੋਮੀਤਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਯਾਵਚ੍ਛਰੀਰਪਾਤਂ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਮਥਾਪਿ ਵਾ
‘ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ’ ਐਸਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਦীক্ষਾ ਲੈਣੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਮਾਸਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਮਾਸਮੇਕਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ।
ਦਿਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਵਾ ऽਥ ਦਿਨषਟ੍ਕਮਥਾਪਿ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਦਿਨਮੇਕਂ ਵਾ ਵ੍ਰਤਸਂਕਲ੍ਪਨਾਵਧਿ
ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਛੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ—ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਿਆਦ ਇੰਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਧਾਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਰਜਾਹੋਮਕਾਰਣਾਤ੍ ਹੁਤ੍ਵਾਜ੍ਯੇਨ ਸਮਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਚਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਮ ਲਈ, ਘੀ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ।
ਪੂਰ੍ਣਾਮਾਪੂਰ੍ਯ ਤਾਂ ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼ਨ੍ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤੈਰੇਵ ਸਮਿਦਾਦਿਭਿਃ
ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਕੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਮੁਲ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ।
ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨਿ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ
ਪੰਜ ਤੱਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਖਮ ਰੂਪ, ਤੇ ਪੰਜ ਕਰਮ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ।
ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਵਿਭੇਦੇਨ ਪਞ੍ਚਕਰ੍ਮਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਤ੍ਵਗਾਦਿਧਾਤਵਸ੍ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਦਿਵਾਯਵਃ
ਜਾਣ ਤੇ ਕਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ, ਚਮੜੀ ਆਦਿ ਸੱਤ ਧਾਤੂ, ਤੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੂ।
ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਰਹਂ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਗੁਣਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਪੂਰੁषੌ ਰਾਗੋ ਵਿਦ੍ਯਾਕਲੇ ਚੈਵ ਨਿਯਤਿਃ ਕਾਲ ਏਵ ਚ
ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਪਛਾਣ, ਗੁਣ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਰਾਗ, ਗਿਆਨ, ਕਲਾ, ਨਿਯਤੀ ਤੇ ਸਮਾਂ।
ਮਾਯਾ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਦਾਸ਼ਿਵੌ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਵਿਦੁਃ
ਮਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ—ਇਹ ਤੱਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿਰਜੈਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਹੋਤਾਸੌ ਵਿਰਜਾ ਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਾਨੁਗ੍ਰਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਸੁੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੋਮਯਮਾਦਾਯ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ੍ਯਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਵਿष੍ਯਭੁਕ੍
ਫਿਰ, ਗੋਮੈ (ਗਾਂ ਦੀ ਲੀਦ) ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਬਣਾਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਰੋਦਿਤਮ੍ ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕਾਲਂ ਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਚੌਦਵੀ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਰ੍ਵਣਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੋਮਾ ਵਸਾਨਤਃ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਲੇ, ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਜਟਿਲੋ ਮੁਣ੍ਡੀ ਸ਼ਿਖੈਕਜਟ ਏਵ ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਤਲਜ੍ਜਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ
ਫਿਰ, ਜੱਟਾ ਵਾਲਾ, ਮੁੰਡਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਹੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਕਾषਾਯਵਸਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਚੀਰਾਮ੍ਬਰੋ ऽਥ ਵਾ ਏਕਾਮ੍ਬਰੋ ਵਲ੍ਕਲੀ ਵਾ ਭਵੇਦ੍ਦਣ੍ਡੀ ਚ ਮੇਖਲੀ
ਜਾਂ, ਉਹ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਚੀਰ, ਇੱਕ ਕੱਪੜਾ, ਜਾਂ ਛਾਲ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੰਡ ਤੇ ਮੇਖਲਾ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਰਣੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦ੍ਵਿਰਾਚਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ ਸਂਕੁਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵਿਰਜਾਨਲਸਂਭਵਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਰਾਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਰਾਥਰ੍ਵਣੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਵਿਭृਜ੍ਯਾਂਗਾਨਿ ਮੂਰ੍ਧਾਦਿਚਰਣਾਂਤਾਨਿ ਤੈਸ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
‘ਅਗਨਿ’ ਆਦਿ ਛੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤਕ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਗਾ ਕੇ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਾ
ਫਿਰ, ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, 'ਓਮ' ਜਾਂ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਰਚਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਸਮਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ਿਵਭਾਵਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਯੋਗਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਜੋ 'ਤ੍ਰਿਆਯੁਸ਼' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਪ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਵੀ ਕਰੇ; ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਂਗਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਬੰਧਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਤਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਦਲਂ ਹੈਮਂ ਨਵਰਤ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਕੇਸ਼ਰੋਪੇਤਮਾਸਨਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਨੌ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਵਾਲਾ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਵਿਭਵੇ ਤਦਭਾਵੇ ਤੁ ਰਕ੍ਤਂ ਸਿਤਮਥਾਪਿ ਵਾ ਪਦ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਾਵੇ ਤੁ ਕੇਵਲਂ ਭਾਵਨਾਮਯਮ੍
ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਸਨ ਬਣਾਏ।