ਰੁਦ੍ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਹੇਤੁਰ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਾਵਯਤਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ 'ਰੁਦ੍ਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; 'ਸ਼ਿਵ' ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਭੂਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰਾਦਿष੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਧਿਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਭੂਤਾਂ ਤੱਕ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ 'ਰੁਦ੍ਰ' ਹੈ।
ਜਗਤਃ ਪਿਤृਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਮਪਿ ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਉਦੀਰਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ; ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਦਾਦਾ ਕਹਾਇਆ।
ਨਿਦਾਨਜ੍ਞੋ ਯਥਾ ਵੈਦ੍ਯੋ ਰੋਗਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਕਃ ਉਪਾਯੈਰ੍ਭੇषਜੈਸ੍ਤਦ੍ਵਲ੍ਲਯਭੋਗਾਧਿਕਾਰਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦ ਰੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੂਲਸ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਕਃ ਸਂਸਾਰਵੈਦ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੜ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੈਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇष੍ਵੇषੁ ਸਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਸ਼ੇषਤਃ
ਦਸ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਥਿਤੀਆਂ — ਜ਼ਾਹਰ ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ — ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਣਵੋ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਾਯਯੈਵ ਮਲਾਵृਤਾਃ ਅਸਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾਨਹੇਤੁषੁ
ਜੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਥਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਅਯਤ੍ਨੇਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਰਵਜ੍ਯਾ ਕਹਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੈਰੇਭਿਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ਮਵਿਰਹਾਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਨਾਮਾष੍ਟਕਮਿਦਂ ਚੈਵ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਲਾਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪਞ੍ਚਨਾਮਭਿਃ
ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਗਾਂਠ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਗੁਣਮ੍ ਗੁਣਿਤੈਰੇਵ ਸੋਦ੍ਧਾਤੈਰਨਿਰੁਦ੍ਧੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਜਾਂ ਰੋਕੇ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਤਾਲੁਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯष੍ਟਕਾਕਾਰਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸੁषੁਮ੍ਣਯਾ
ਹਿਰਦੇ, ਗਲੇ, ਤਾਲੂ, ਭ੍ਰੂ ਮੱਧ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਧਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਃਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦੋਰ੍ਨੀਤ੍ਵੋਪਰਿ ਸ਼ਿਵੌਜਸਿ ਸਂਹृਤ੍ਯਂ ਵਦਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਥਾਸਂਸ੍ਕਰਣਂ ਲਯਾਤ੍
ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਉਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਣਾ।
ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਨਾਮृਤਵਰ੍षੇਣ ਸਂਸਿਕ੍ਤਾਯਾਂ ਤਨੌ ਪੁਨਃ ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮृਤਾਤ੍ਮਾਕृਤਿਂ ਹृਦਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਃਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦੋਃ ਪਰਸ੍ਤਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਪਂਕਜੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਚੰਦ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸ਼ੀਤਲਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ, ਸਾਫ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਠੰਢੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਾਨਸੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੋ ऽਥ ਮਾਨਵਃ ਸ਼ਿਵਨਾਮਾष੍ਟਕੇਨੈਵ ਭਾਵਪੁष੍ਪੈਸ੍ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਮਾਨਵਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਧਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਨਾਮਾष੍ਟਕਂ ਜਪੇਤ੍
ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭੌ ਚਾष੍ਟਾਹੁਤੀਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਤਤਃ ਅष੍ਟਪੁष੍ਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਮਂਤਿਮਮ੍
ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਹਵਨ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਖਰੀ ਪੂਜਾ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚੁਲੁਕੋਦਕਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਰਾਦੇਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਚੁਲੁਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਥਾ ਯੋਗਂ ਚ ਪਰਮਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਲਣ, ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੋਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਪਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮੋ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਜਾਣੇ ਗਏ।
ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼੍ਰੌਤਮਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਲਸ਼੍ਚੈਤ੍ਰੀ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀ ਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਪਰਿਗ੍ਰਹਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਰਾਮਾਦ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਮਾਂ ਚੈਤਰ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਹੈ; ਥਾਂ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ—ਖੇਤ, ਬਾਗ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਸਰਾਹਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸੁਕृਤਾਹ੍ਨਿਕਃ ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਨੇਕ ਦਿਨਚਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਪੂਜਾਂ ਵੈਸ਼ੇषਿਕੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਮਾਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਸਜਾਉਣਾ।
ਦਰ੍ਭਾਸਨੇ ਸਮਾਸੀਨੋ ਦਰ੍ਭਮੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾਪ੍ਯੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵੀਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਨਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਦਰਭਾ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਦੀ ਮੋਠੀ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ।
ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਕਰੋਮੀਤਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਯਾਵਚ੍ਛਰੀਰਪਾਤਂ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਮਥਾਪਿ ਵਾ
‘ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ’ ਐਸਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਦীক্ষਾ ਲੈਣੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਮਾਸਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਤੁ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾ ਮਾਸਮੇਕਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ।
ਦਿਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਵਾ ऽਥ ਦਿਨषਟ੍ਕਮਥਾਪਿ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਦਿਨਮੇਕਂ ਵਾ ਵ੍ਰਤਸਂਕਲ੍ਪਨਾਵਧਿ
ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਛੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ—ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਿਆਦ ਇੰਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।