ਪਦਮੇਵ ਹਿ ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਿਤ੍ਯਾਃ ਪਦਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਪਦਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਕृਤ੍ਤੌ ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਦਿਨੋ ਯਤਃ
ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਦੀਵੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਪਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਆਤ੍ਮਾਨ੍ਤਰਾਭਿਧਾਨਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦਾਦ੍ਯਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਕਮ੍
ਜਦ ਹੋਰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਨਾਂਵਾਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਨਾਂਵਾਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਨਾਮ੍ਨਾਮੁਪਾਦਾਨਾਦਿਯੋਗਤਃ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋਪਾਧਿਵਚਨਾਚ੍ਛਿਵ ਏਵਾਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਰ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਨਾਂਵਾਂ, ਮੂਲ ਕਾਰਨਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਉਪਾਧੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਾਦਿਮਲਸਂਸ਼੍ਲੇषਃ ਪ੍ਰਾਗਭਾਵਾਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਅਤ੍ਯਂਤਂ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮੇਤ੍ਯਤੋ ऽਯਂ ਸ਼ਿਵ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾਸ਼ੇषਕਲ੍ਯਾਣਗੁਣੈਕਧਨ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵਾਦਿਭਿਃ
ਜਾਂ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਧਨੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤਿਤਤ੍ਤ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਹਿ ਪਰਾ ਮਤਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਕਮ੍
ਤੇਈ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਪਚਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਂ ਵੇਦਾਦੌ ਸ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਭਾਵਤਃ ਵੇਦੈਕਵੇਦ੍ਯਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਾਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਜੋ ਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸੱਚਾ ਜਾਣਣ ਯੋਗ ਵਸਤੂ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਲੀਨਸ੍ਯ ਯਃ ਪਰਸ੍ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਦਧੀਨਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਚਲਣ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਪੇਯਮਿਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਯਿਨਂ ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਾਂ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੱਤ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਧਾਰਕ।
ਮਾਯਾਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਕੋ ऽਨਂਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਦਿਃ ਸ੍ਥੂਲਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਹਿਨ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਦਿ, ਸਥੂਲ ਤੇ ਸੁਖਸ਼ਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਹੇਤੁਰ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਾਵਯਤਿ ਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ 'ਰੁਦ੍ਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; 'ਸ਼ਿਵ' ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਭੂਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰਾਦਿष੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਧਿਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਭੂਤਾਂ ਤੱਕ, ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ 'ਰੁਦ੍ਰ' ਹੈ।
ਜਗਤਃ ਪਿਤृਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਵੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾਮਪਿ ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਉਦੀਰਿਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ; ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਦਾਦਾ ਕਹਾਇਆ।
ਨਿਦਾਨਜ੍ਞੋ ਯਥਾ ਵੈਦ੍ਯੋ ਰੋਗਸ੍ਯ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਕਃ ਉਪਾਯੈਰ੍ਭੇषਜੈਸ੍ਤਦ੍ਵਲ੍ਲਯਭੋਗਾਧਿਕਾਰਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਦ ਰੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭੋਗ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੂਲਸ੍ਯ ਨਿਵਰ੍ਤਕਃ ਸਂਸਾਰਵੈਦ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੜ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੈਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇष੍ਵੇषੁ ਸਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲਭਾਵਿਨੋ ਭਾਵਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਸ਼ੇषਤਃ
ਦਸ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਥਿਤੀਆਂ — ਜ਼ਾਹਰ ਤੇ ਸੁਕਸ਼ਮ — ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਣਵੋ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਾਯਯੈਵ ਮਲਾਵृਤਾਃ ਅਸਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾਨਹੇਤੁषੁ
ਜੋ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਲ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯਥਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਅਯਤ੍ਨੇਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਰਵਜ੍ਯਾ ਕਹਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੈਰੇਭਿਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ਮਵਿਰਹਾਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਨਾਮਾष੍ਟਕਮਿਦਂ ਚੈਵ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਚਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਦਿਕਲਾਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪਞ੍ਚਨਾਮਭਿਃ
ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਗਾਂਠ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ੍ਵਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਗੁਣਮ੍ ਗੁਣਿਤੈਰੇਵ ਸੋਦ੍ਧਾਤੈਰਨਿਰੁਦ੍ਧੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਜਾਂ ਰੋਕੇ ਬਿਨਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਤਾਲੁਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯष੍ਟਕਾਕਾਰਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸੁषੁਮ੍ਣਯਾ
ਹਿਰਦੇ, ਗਲੇ, ਤਾਲੂ, ਭ੍ਰੂ ਮੱਧ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਧਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਃਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦੋਰ੍ਨੀਤ੍ਵੋਪਰਿ ਸ਼ਿਵੌਜਸਿ ਸਂਹृਤ੍ਯਂ ਵਦਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਥਾਸਂਸ੍ਕਰਣਂ ਲਯਾਤ੍
ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਉਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਬੋਲ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਣਾ।
ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਨਾਮृਤਵਰ੍षੇਣ ਸਂਸਿਕ੍ਤਾਯਾਂ ਤਨੌ ਪੁਨਃ ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਮृਤਾਤ੍ਮਾਕृਤਿਂ ਹृਦਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਂਤਃਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦੋਃ ਪਰਸ੍ਤਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਪਂਕਜੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਚੰਦ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਮ੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸ਼ੀਤਲਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠਾ ਰੂਪ, ਸਾਫ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਠੰਢੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਾਨਸੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੋ ऽਥ ਮਾਨਵਃ ਸ਼ਿਵਨਾਮਾष੍ਟਕੇਨੈਵ ਭਾਵਪੁष੍ਪੈਸ੍ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਮਾਨਵਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਧਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਵਂ ਨਾਮਾष੍ਟਕਂ ਜਪੇਤ੍
ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭੌ ਚਾष੍ਟਾਹੁਤੀਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤ੍ਯਾ ਨਮਸ੍ਤਤਃ ਅष੍ਟਪੁष੍ਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਮਂਤਿਮਮ੍
ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਹਵਨ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਖਰੀ ਪੂਜਾ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚੁਲੁਕੋਦਕਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਰਾਦੇਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਚੁਲੁਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।