ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਧਾਰ੍ਥੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਦ੍ਵਿषਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਗਤਃ

ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।

ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਹਾਰਾ ऽਤਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗਤਃ ਰਸਾਂ ਰਸਾਤਲਂ ਨੀਤਾਮਿਵ ਕृਤ੍ਵਾਭਿਧਾਂ ਤਤਃ

ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਦੇਵੀਂ ਚ ਵਂਚਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਵਹਮ੍ ਅਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਹਵਿਃ ਪੂਤਮਿਵਾਮृਤਮ੍

ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੀਜ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਗਂਗਾਦਿष੍ਵਪਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਦ੍ਵਾਰਾ ਤਦਂਸ਼ਤਃ ਤਤ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤੋਕਂਸ੍ਤੋਕਮਿਤਸ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਬੀਜ ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਰੂਪਾਤ੍ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਰਮਮਾਣਯਾ ਸੁਵਰ੍ਣੀਭੂਤਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮੇਰੌ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਸਵਾਹਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੀਜ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਰਵਣ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।

ਸਂਦੀਪਯਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਭਾਸਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਞ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਿਰੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਂਚਨੀਕृਤ੍ਯ ਮੇਰੁਣਾ

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੈਰੂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸਂਜਾਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇਜਸਿ ਕੁਮਾਰੇ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗੇ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਤਜ ਤੋਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਮਿਸਾਲ ਬਣਿਆ।

ਤਚ੍ਛੈਸ਼ਵਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਸਹ ਦੇਵਸੁਰੈਰ੍ਲੋਕੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੇ ਚ ਵਿਮੋਹਿਤੇ

ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।

ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਯਮਾਯਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸ੍ਮੇਰਮਾਨਨਮ੍

ਦੇਵਤਾ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਪੀਤਾਮृਤਮਿਵ ਸ੍ਨੇਹਵਿਵਸ਼ੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਵੀਤਰਾਗੈਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਅੰਦਰੋਂ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਿਰਾਗੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਵੈਰਂ ਨਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ਅਨੁਭੂਯ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਨਚਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।

ਸ੍ਤਨ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾਮृਤੋਪਮਮ੍ ਤਵਾਵਤਾਰੋ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯੇਤ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ; ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।'

ਸ੍ਵਯਨ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਚ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਂਧਾਯ ਬਿਭ੍ਯਤਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰਾਤ੍

ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ, ਦੋਵੇਂ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ—

ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਸੇਨਾਪਤ੍ਯੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਾ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਨ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ—

ਸ੍ਵਯਮਂਤਰ੍ਹਿਤੇਨੈਵ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਭੇਦਿਨ੍ਯਾ ਯੁਧਿ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਯਾ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।

ਛੇਦਿਤਂ ਤਾਰਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਰਭਿਯਾ ਸਹ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਹਰਿਧਾਤृਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ

ਜਦੋਂ ਤਾਰਕ ਦਾ ਸਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹਰਿ ਤੇ ਧਾਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਾਵਣੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ ਉਦ੍ਧਰਨ੍ਸ੍ਵਭੁਜੈਰ੍ਦੀਰ੍ਘੈਃ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਮਨਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਦਾਗੋ ऽਸਹਮਾਨਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪਦਾਂਗੁष੍ਠਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਾਨ੍ਮਮਜ੍ਜ ਮृਦਿਤੋ ਭੁਵਿ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬਟੋਃ ਕੇਨਚਿਦਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਃ ਤ੍ਵਰਯਾਗਤ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਪਾਦਾਂਤਂ ਗਮਿਤੋਨ੍ਤਕਃ

ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਕ—ਜੋ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।

ਸ੍ਵਵਾਹਨਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਡਵਾਨਲਃ ਸਗਲਗ੍ਰਹਮਾਨੀਤਸ੍ਤਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯੇਕੋਦਕਂ ਜਗਤ੍

ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ, ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਪਾਣੀ ਹੈ।

ਅਲੋਕਵਿਦਿਤੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵृਤ੍ਤੈਰਾਨਨ੍ਦਸੁਨ੍ਦਰੈਃ ਅਂਗਹਾਰਸ੍ਵਸੇਨੇਦਮਸਕृਚ੍ਚਾਲਿਤਂ ਜਗਤ੍

ਉਹ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਕੰਮ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹਿਲ ਗਈ।

ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਏਵ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਚੇਚ੍ਛਿਵਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੂਰਯੇਦੇਵ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਮੋਚਯੇਤ੍

ਜੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ?

ਅਨਾਦਿਕਰ੍ਮ ਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਮਪਿ ਨਾਤ੍ਰ ਨਿਯਾਮਕਮ੍ ਕਾਰਣਂ ਖਲੁ ਕਰ੍ਮਾਪਿ ਭਵੇਦੀਸ਼੍ਵਰਕਾਰਿਤਮ੍

ਜੋ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਿਰਣੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਰਵਾਏ ਹੋਏ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਹੇਤੁਕਾਰਕਮ੍ ਯਥਾ ਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਤਥਾ ਕਥਯ ਮਾਰੁਤ

ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਆ ਪਵਨ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਥਨੇ ਸਂਸ਼ਯਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹੇਤੁਚੋਦਿਤੈਃ ਜਿਜ੍ਞਾਸਾ ਹਿ ਨ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਸਾਧਯੇਤ੍ਸਾਧੁਬੁਦ੍ਧਿषੁ

ਵੈਦਿਕ ਜਨੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਸੰਦੇਹ ਠੀਕ ਹਨ; ਖੋਜ ਕਰਨਾ ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ।

ਪ੍ਰਮਣਮਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤਾਮ੍ਮੋਹਨਿਵਰ੍ਤਕਮ੍ ਅਸਤਾਂ ਤ੍ਵਨ੍ਯਥਾਭਾਵਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਉਹ ਸਾਧਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੰਦਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਹੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਾਨੁਗ੍ਰਹਮਨ੍ਤਰਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਸਾਧੁ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍

ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਰਣੇ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਸ੍ਵਭਾਵ ਏਵ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਃ ਪਰਾਨੁਗ੍ਰਹਕਰ੍ਮਣਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿਸ੍ਸ੍ਵਭਵੇਨ ਨ ਕਿਮਪ੍ਯਨੁਗृਹ੍ਯਤੇ

ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸੁਭਾਵ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਹੋਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।

ਪਰਂ ਸਰ੍ਵਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਜਗਤ੍ ਪਰਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਤ੍ਯੁਰਾਜ੍ਞਾਸਮਨ੍ਵਯਃ

ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਸ਼ੁ ਤੇ ਬੰਧਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਸਰਵੋਚ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।