ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿष੍ਣੋਰਪਿ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਭਸਾ ਸ਼ਰਭਾਕृਤਿਃ ਬਿਭੇਦ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਨਖਰੈਃ ਖਰੈਃ

ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦ ਕੇ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧ੍ਵਰਕਾਰਣਾਤ੍ ਵੀਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਦਣ੍ਡਿਤਃ

ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੂਰਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ.

ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਚ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਸਦੈਤ੍ਯਂ ਸਹ ਬਾਲਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕੇਨ ਦੇਵੇਨ ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰਿਂਧਨੀਕृਤਮ੍

ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੈਤ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰਤਿਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਕਾਮੋ ਰਤਿਪਤਿਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤੋ ਨੇਤ੍ਰਹੁਤਾਸ਼ਨੇ

ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਰਤੀਪਤੀ ਕਾਮ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੁਗ੍ਧੌਘਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਖੇਚਰਾਃ ਸਰੁषਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਃ

ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਜਲਂਧਰਾਸੁਰੋ ਦੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀਕृਤ੍ਯ ਜਲਂ ਪਦਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਨਂਤੇਨ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍

ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ.

ਤਮੇਵ ਜਲਸਂਧਾਯੀ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਸਃ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵੀਰ੍ਯੋ ਹਰਿਸ੍ਸਦਾ

ਉਹੀ, ਪਾਣੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ.

ਜਿਘਾਂਸਤਾਂ ਸੁਰਾਰੀਣਾਂ ਕੁਲਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਚੇਤਸਾਮ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਨ੍ਧਕਸ੍ਯੋਰਃ ਸ਼ਿਖਿਨੈਵੋਪਤਾਪਿਤਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਬੇਦਿਲ ਪਰਿਵਾਰ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਮੋਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਵੱਜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਕਣ੍ਠਾਤ੍ਕਾਲਾਂਗਨਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਰਕੋ ऽਪਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਕੋਸ਼ਗੋਚਰਾਮ੍

ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਕਾਲਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ; ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਢੱਕਣ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਸਹ ਨਿਸ਼ੁਂਭੇਨ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਮਰਣਂ ਰਣੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਮਹਦਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਕਾਨ੍ਦੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍

ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੇ ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸਕੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਗਈ।

ਵਧਾਰ੍ਥੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਦ੍ਵਿषਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਗਤਃ

ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।

ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਹਾਰਾ ऽਤਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗਤਃ ਰਸਾਂ ਰਸਾਤਲਂ ਨੀਤਾਮਿਵ ਕृਤ੍ਵਾਭਿਧਾਂ ਤਤਃ

ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਦੇਵੀਂ ਚ ਵਂਚਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਵਹਮ੍ ਅਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਹਵਿਃ ਪੂਤਮਿਵਾਮृਤਮ੍

ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੀਜ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਗਂਗਾਦਿष੍ਵਪਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਦ੍ਵਾਰਾ ਤਦਂਸ਼ਤਃ ਤਤ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤੋਕਂਸ੍ਤੋਕਮਿਤਸ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਬੀਜ ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਰੂਪਾਤ੍ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਰਮਮਾਣਯਾ ਸੁਵਰ੍ਣੀਭੂਤਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮੇਰੌ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਸਵਾਹਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੀਜ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਰਵਣ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।

ਸਂਦੀਪਯਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਭਾਸਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਞ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਿਰੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਂਚਨੀਕृਤ੍ਯ ਮੇਰੁਣਾ

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੈਰੂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸਂਜਾਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇਜਸਿ ਕੁਮਾਰੇ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗੇ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਤਜ ਤੋਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਮਿਸਾਲ ਬਣਿਆ।

ਤਚ੍ਛੈਸ਼ਵਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਸਹ ਦੇਵਸੁਰੈਰ੍ਲੋਕੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੇ ਚ ਵਿਮੋਹਿਤੇ

ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।

ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਯਮਾਯਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸ੍ਮੇਰਮਾਨਨਮ੍

ਦੇਵਤਾ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਪੀਤਾਮृਤਮਿਵ ਸ੍ਨੇਹਵਿਵਸ਼ੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁ ਵੀਤਰਾਗੈਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਅੰਦਰੋਂ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਿਰਾਗੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਵੈਰਂ ਨਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ਅਨੁਭੂਯ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਨਚਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।

ਸ੍ਤਨ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਯਯਿਤ੍ਵਾਮृਤੋਪਮਮ੍ ਤਵਾਵਤਾਰੋ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯੇਤ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏ, ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ; ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।'

ਸ੍ਵਯਨ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਚ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮੁਪਜਗ੍ਮਤੁਃ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਂਧਾਯ ਬਿਭ੍ਯਤਾ ਤਾਰਕਾਸੁਰਾਤ੍

ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੇਵੀ, ਦੋਵੇਂ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ; ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ—

ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਸੇਨਾਪਤ੍ਯੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਨ੍ਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਾ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਨ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ—

ਸ੍ਵਯਮਂਤਰ੍ਹਿਤੇਨੈਵ ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਭੇਦਿਨ੍ਯਾ ਯੁਧਿ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਯਾ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੁਕ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।

ਛੇਦਿਤਂ ਤਾਰਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਰਭਿਯਾ ਸਹ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਹਰਿਧਾਤृਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ

ਜਦੋਂ ਤਾਰਕ ਦਾ ਸਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹਰਿ ਤੇ ਧਾਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਾਵਣੋ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ ਉਦ੍ਧਰਨ੍ਸ੍ਵਭੁਜੈਰ੍ਦੀਰ੍ਘੈਃ ਕੈਲਾਸਂ ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਮਨਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਦਾਗੋ ऽਸਹਮਾਨਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪਦਾਂਗੁष੍ਠਪਰਿਸ੍ਪਨ੍ਦਾਨ੍ਮਮਜ੍ਜ ਮृਦਿਤੋ ਭੁਵਿ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਹਲਕੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬਟੋਃ ਕੇਨਚਿਦਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਗਤਾਯੁषਃ ਤ੍ਵਰਯਾਗਤ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਪਾਦਾਂਤਂ ਗਮਿਤੋਨ੍ਤਕਃ

ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਕ—ਜੋ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।