ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਮੂਰ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਕਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ ਚਾਨ੍ਯੋ ਨਿष੍ਫਲਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਘੁ ਕਥ੍ਯਤੇ

ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪੂਰਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਹੈ.

ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮੈਵ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਵੇਦਿਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤੌ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੋਃ ਪਾਰਤਂਤ੍ਰ੍ਯਂ ਹਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੀ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ.

ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵੀਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਥਮ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਵੀਕਰਣਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌ ਸਾਧ੍ਯਫਲੇਪ੍ਸਯਾ

ਵਰਨਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਦੇ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਰੂਪ ਲੈਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਹੈ.

ਨ ਹਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸ਼ਰੀਰਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਾਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਪੁਂਸਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣੀ

ਅਸਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੈਣਾ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ.

ਸ੍ਵੀਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਂ ਹਾਤੁਂ ਚ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਤਾਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰ੍ਮਾਤਿਵਰ੍ਤਿਨਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੈ ਜਾਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਨ?

ਇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਨਿਰ੍ਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੋਪਮਂ ਵਿਦੁਃ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ੀਕਾਰਾਨਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣਾ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ.

ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਦਧਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਧੀਚੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਸਮੁਪਾਲਬ੍ਧਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਦਧਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ.

ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਰੀਰਵਤ੍ਤਯਾਨ੍ਯਾਤ੍ਮਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਵੀ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ.

ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਸ ਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਃ ਕਥਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ?

ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਂ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕੁਮਤੇਰ੍ਹਠਾਤ੍

ਦੇਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਹਠ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ.

ਵਿष੍ਣੋਰਪਿ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਭਸਾ ਸ਼ਰਭਾਕृਤਿਃ ਬਿਭੇਦ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਨਖਰੈਃ ਖਰੈਃ

ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦ ਕੇ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚ ਦੇਵੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧ੍ਵਰਕਾਰਣਾਤ੍ ਵੀਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨ ਹਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦਦਣ੍ਡਿਤਃ

ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੂਰਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ.

ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਚ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਸਦੈਤ੍ਯਂ ਸਹ ਬਾਲਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕੇਨ ਦੇਵੇਨ ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰਿਂਧਨੀਕृਤਮ੍

ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੈਤ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰਤਿਹੇਤੁਸ਼੍ਚ ਕਾਮੋ ਰਤਿਪਤਿਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਮੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤੋ ਨੇਤ੍ਰਹੁਤਾਸ਼ਨੇ

ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਰਤੀਪਤੀ ਕਾਮ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੁਗ੍ਧੌਘਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਖੇਚਰਾਃ ਸਰੁषਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਃ

ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਧਾਰਾ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਜਲਂਧਰਾਸੁਰੋ ਦੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀਕृਤ੍ਯ ਜਲਂ ਪਦਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾਨਂਤੇਨ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍

ਜਲੰਧਰ ਦੈਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ.

ਤਮੇਵ ਜਲਸਂਧਾਯੀ ਸ਼ੂਲੇਨੈਵ ਜਘਾਨ ਸਃ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵੀਰ੍ਯੋ ਹਰਿਸ੍ਸਦਾ

ਉਹੀ, ਪਾਣੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੈ, ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ.

ਜਿਘਾਂਸਤਾਂ ਸੁਰਾਰੀਣਾਂ ਕੁਲਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਚੇਤਸਾਮ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਨ੍ਧਕਸ੍ਯੋਰਃ ਸ਼ਿਖਿਨੈਵੋਪਤਾਪਿਤਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਬੇਦਿਲ ਪਰਿਵਾਰ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਮੋਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਵੱਜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਕਣ੍ਠਾਤ੍ਕਾਲਾਂਗਨਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਰਕੋ ऽਪਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੌਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਕੋਸ਼ਗੋਚਰਾਮ੍

ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਕਾਲਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਕੁੜੀ, ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਢਹਿ ਗਿਆ; ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਢੱਕਣ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਸਹ ਨਿਸ਼ੁਂਭੇਨ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਮਰਣਂ ਰਣੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਮਹਦਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਕਾਨ੍ਦੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍

ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਦੋਵੇਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਤੇ ਸਕੰਦ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸਕੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਗਈ।

ਵਧਾਰ੍ਥੇ ਤਾਰਕਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਦ੍ਵਿषਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਦਰਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਗਤਃ

ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।

ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਹਾਰਾ ऽਤਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗਤਃ ਰਸਾਂ ਰਸਾਤਲਂ ਨੀਤਾਮਿਵ ਕृਤ੍ਵਾਭਿਧਾਂ ਤਤਃ

ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ।

ਦੇਵੀਂ ਚ ਵਂਚਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਮਤਿਦੁਰ੍ਵਹਮ੍ ਅਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਸृਜ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਹਵਿਃ ਪੂਤਮਿਵਾਮृਤਮ੍

ਉਥੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੀਜ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਗਂਗਾਦਿष੍ਵਪਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਦ੍ਵਾਰਾ ਤਦਂਸ਼ਤਃ ਤਤ੍ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤੋਕਂਸ੍ਤੋਕਮਿਤਸ੍ਤਤਃ

ਉਹ ਬੀਜ ਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਰੂਪਾਤ੍ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਰਮਮਾਣਯਾ ਸੁਵਰ੍ਣੀਭੂਤਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮੇਰੌ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਸਵਾਹਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੀਜ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਰਵਣ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ।

ਸਂਦੀਪਯਿਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਭਾਸਾ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਞ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਿਰੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਂਚਨੀਕृਤ੍ਯ ਮੇਰੁਣਾ

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਮੈਰੂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਸ਼੍ਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਸਂਜਾਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇਜਸਿ ਕੁਮਾਰੇ ਸੁਕੁਮਾਰਾਂਗੇ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਤਜ ਤੋਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਮਿਸਾਲ ਬਣਿਆ।

ਤਚ੍ਛੈਸ਼ਵਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਸਹ ਦੇਵਸੁਰੈਰ੍ਲੋਕੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤੇ ਚ ਵਿਮੋਹਿਤੇ

ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।

ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਯਮਾਯਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਸ੍ਮੇਰਮਾਨਨਮ੍

ਦੇਵਤਾ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਮੇਤ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।