ਸ ਵਿਪ੍ਰਲਮ੍ਭਕਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਰ੍ਨਾਲਮ੍ਪ੍ਰਾਪਯਿਤੁਂ ਫਲਮ੍ ਵृਥਾ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਰਯਾਯੈਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਾਤਸਮਾਯੋਗਾਦृਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਦ੍ਵਿਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤੁਮੇਵਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਕਤੀਪਾਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਤੇ ਵਾਧਾ ਜਾਣਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਾ ਸ਼ੈਵੀ ਚਿਦ੍ਰੂਪਾ ਮਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ਼ਿਵੋ ऽਧਿਤਿष੍ਠਤ੍ਯਖਿਲਂ ਯਯਾ ਕਾਰਣਭੂਤਯਾ
ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਸੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਸਬ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨੈਵ ਮਾਯੈषਾ ਨ ਵਿਕਾਰੋ ਵਿਚਾਰਤਃ ਨ ਬਂਧੋ ਨਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਬਂਧਮੁਕ੍ਤਿਵਿਧਾਯਿਨੀ
ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਆਪ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਣ 'ਤੇ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਬੰਨ੍ਹ ਤੇ ਮੁਕਤੀ, ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਪਰਾਕਾष੍ਟਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ ਸਮਾਨਧਰ੍ਮਿਣੀ ਤਸ੍ਯ ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।
ਸ ਤਯੈਵ ਗृਹੀ ਸਾਪਿ ਤੇਨੈਵ ਗृਹਿਣੀ ਸਦਾ ਤਯੋਰਪਤ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰਪ੍ਰਕृਤਿਜਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੰਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਣਂ ਸੇਤਿ ਤਯੋਰ੍ਭੇਦੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਏਕ ਏਵ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ऽਸੌ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਹੀ, ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਭਾਵੇਨ ਤਯੋਰ੍ਭੇਦ ਇਤ੍ਯਪਿ ਕੇਚਨ ਅਪਰੇ ਤੁ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸਮਵਾਯਿਨੀ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੇਵ ਭਾਨੋਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰੂਪਾ ਭਿਨ੍ਨੈਵੇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵਃ ਪਰੋ ਹੇਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਖਰੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਯੈਵ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਸ਼ੈਵੀ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਚ ਮਾਯਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਗੁਣੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਕਾਰ੍ਯਵੇਧੇਨ ਸਾ ਪ੍ਰਸੂਤੇ षਡਧ੍ਵਨਃ ਸ ਵਾਗਰ੍ਥਮਯਸ਼੍ਚਾਧ੍ਵਾ षਡ੍ਵਿਧੋ ਨਿਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਛੇ ਰਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਛੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ, ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੈਵ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਤਮਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਚਰਿਤਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਗਹਨਾਨਿ ਚ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਨਿ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਯਂਤਿ ਮਨਾਂਸਿ ਨਃ
ਉਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਯੋਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਬਨ੍ਧੇ ਨ ਦੋष ਉਪਲਭ੍ਯਤੇ ਚਰਿਤੈਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਭਾਵਸ੍ਤਯੋਰਪਿ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਸਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਹਾਲਤਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ऽਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਹੇਤਵਃ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ, ਰੋਕ ਤੇ ਦਇਆ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਃ ਪੁਨਰ੍ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਅਤੋ ऽਨਾਯਤ੍ਤਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯੈਵੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਸੇ ਲਈ ਰੋਕ ਜਾਂ ਦਇਆ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯੇਵਮੀਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਸਿਦ੍ਧਂ ਚੈਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਤਾਸ੍ਪਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਐਸੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਘਟਤੇ ਮੂਲਹੇਤੁਨਾ ਮੂਰ੍ਤੇਰਪਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਦਹੈਤੁਕੀ
ਪਰ ਜੋ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੂਪ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਰੂਪ ਖੁਦ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮੋ ਭਾਵੋ ऽਪਰਮਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯ ਉਚ੍ਯਤੇ ਪਰਮਾਪਰਮੌ ਭਾਵੌ ਕਥਮੇਕਤ੍ਰ ਸਂਗਤੌ
ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ, ਘੱਟ ਹਾਲਤ; ਉੱਚੀ ਤੇ ਘੱਟ ਹਾਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨਿष੍ਫਲੋ ਹਿ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਸ੍ਯ ਪਰਮਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ ਏਵ ਸਕਲਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹ੍ਯਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਉੱਚੀ ਸਰੂਪ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਫਲ ਦੇ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਸਰੂਪ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਵਿਪਰੀਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਦਿ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਿਮੀਸ਼ਾਨੋ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਭਾਵ ਉਲਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਤੇ ਅਸਦਾ ਵਿਚ ਭੁਲਾਵਾ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਮੂਰ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਕਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ ਚਾਨ੍ਯੋ ਨਿष੍ਫਲਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਘੁ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪੂਰਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਹੈ.
ਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮੈਵ ਤਦਾ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਵੇਦਿਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤੌ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੋਃ ਪਾਰਤਂਤ੍ਰ੍ਯਂ ਹਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੀ ਇਸ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਹੈ.
ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵੀਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਥਮ੍ ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਵੀਕਰਣਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤੌ ਸਾਧ੍ਯਫਲੇਪ੍ਸਯਾ
ਵਰਨਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲੋੜ ਦੇ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਰੂਪ ਲੈਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਹੈ.
ਨ ਹਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸ਼ਰੀਰਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਾਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀ ਪੁਂਸਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਿਣੀ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੈਣਾ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ.
ਸ੍ਵੀਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਂ ਹਾਤੁਂ ਚ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਤਾਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰ੍ਮਾਤਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਲੈ ਜਾਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਕਰਮ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਨ?
ਇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਨਿਰ੍ਮਾਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੋਪਮਂ ਵਿਦੁਃ ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਸ਼ੀਕਾਰਾਨਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣਾ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ.
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਦਧਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਧੀਚੇਨ ਮਹਰ੍षਿਣਾ ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਸਮੁਪਾਲਬ੍ਧਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਦਧਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ.
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਰੀਰਵਤ੍ਤਯਾਨ੍ਯਾਤ੍ਮਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਵੀ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ.
ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਸ ਨਿਰ੍ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਾਹਕਃ ਕਥਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ?