ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸ੍ਮਾਰਯਿਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਗੌਰੀ ਤਪਸੋ ऽਪਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ।

ਤਤੋ ਦੇਵੀਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੀਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਨਾਂ ਹਿਮਵਤਾ ਸਹ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਹਿਮਾਵਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਪਿਤਰੌ ਵਿਰਹਾਸਹੌ ਤਪਃ ਪ੍ਰਣਯਿਨੋ ਦੇਵੀ ਤਪੋਵਨਮਹੀਰੁਹਾਨ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ੁਚੇਵਾਗ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਬਾष੍ਪਂ ਵਿਮੁਂਚਤਃ ਤਤ੍ਤੁਚ੍ਛਾਖਾਸਮਾਰੂਢਵਿਹਗੋ ਦੀਰਿਤੈ ਰੁਤੈਃ

ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਬਹੁਧਾ ਦੀਨਂ ਵਿਲਾਪਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ ਕਥਯਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।

ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍ ਦੇਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਯਾ ਚੈਵ ਦੀਪਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼

ਉਹ ਟਾਈਗਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਂਦਰਂ ਗੌਰੀ ਯਤ੍ਰ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍

ਗੌਰੀ ਜੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਰਂ ਵਪੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜਾ ਕਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਮਨ੍ਦਿਤਂ ਸਤੀ

ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ?

ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵਨਦ੍ਵਾਰਗੋਚਰੈਃ ਗਣੇਸ਼ੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਤਦਾ ऽਕਰੋਤ੍

ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਗਣ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ?

ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਮਂਜਸਾ ऽਸ਼ਕ੍ਯਃ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਪਰਮੋ ਰਸਃ ਯੇਨ ਪ੍ਰਣਯਗਰ੍ਭੇਣ ਭਾਵੋ ਭਾਵਵਤਾਂ ਹृਤਃ

ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਸਿੱਧਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚੋਂ ਉਠਿਆ ਭਾਵ, ਭਾਵੁਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਸ੍ਸਸਂਭ੍ਰਮੈਰੇਵ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾਗਮੋਤ੍ਸੁਕਃ ਸ਼ਂਕਮਾਨਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਤਸ੍ਤਞ੍ਚ ਸਾ ਸਮਪਸ਼੍ਯਤ

ਦਰਬਾਨ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਣਯਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਭਵਨਾਨ੍ਤਰਵਰ੍ਤਿਭਿਃ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍

ਮਹਲ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨੋਤ੍ਥਿਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪਰਿਤਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ

ਉਹ ਹਾਲੇ ਝੁਕੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਾਰਿਆਂ ਪਾਸੇ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਾਂਕੇ ਧਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸਾ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਨ੍ਯषੀਦਤ ਪਰ੍ਯਂਕਤੋ ਬਲਾਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸੋਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਪਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।

ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਵਿਵृਤੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਤਯਾ ਸਂਭਾषਣਾਯੇਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲਿਆ।

ਸਾ ਦਸ਼ਾ ਚ ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਕਿਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਿ ਯਸ੍ਯਾਮਨੁਨਯੋਪਾਯਃ ਕੋ ऽਪਿ ਕੋਪਾਨ੍ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ

ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਪਿ ਨ ਕਾਲੀਤਿ ਨਾਨ੍ਯਵਰ੍ਣਵਤੀਤਿ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾਹृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਚਿਂਤਾਵਹਂ ਮਮ

ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਵ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।

ਵਿਸ੍ਮृਤਃ ਪਰਮੋ ਭਾਵਃ ਕਥਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਂਗਯੋਗਤਃ ਨ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਤਕਾਲੁष੍ਯਹੇਤਵਃ

ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਥੇ ਮਨ ਦੀ ਮੈਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ?

ਪृਥਗ੍ਜਨਵਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਆਵਯੋਰਪਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵੈਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍

ਜੇਕਰ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਅਹਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਰੋਨਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਤ੍ਮਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਧਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੋਮ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ 'ਚ ਹੈ।

ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਯ ਚਰਤੋਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਧृਤਸ਼ਰੀਰਯੋਃ ਆਵਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇ ਹਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਨਂ ਜਗਤ੍

ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸਹਾਰੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ।

ਅਸ੍ਤਿ ਹੇਤ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਿਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਵਾਗਰ੍ਥਮਿਵ ਮੇ ਵੈਤਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍

ਇਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੋਲ ਤੇ ਅਰਥ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਅਟੁੱਟ ਹੈ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਾਗਮृਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਹਮਰ੍ਥਾਮृਤਂ ਪਰਮ੍ ਦ੍ਵਯਮਪ੍ਯਮृਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਮੁਪਪਦ੍ਯਤੇ

ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਬੋਲੀ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਅਰਥ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਅਮਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਿਕਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਵੇਦ੍ਯੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਤ੍ਤਵ ਵਿਦ੍ਯਾਵੇਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋਰੇਵ ਵਿਸ਼੍ਲੇषਃ ਕਥਮਾਵਯੋਃ

ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸਾਡਾ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸृਜਾਮੀਦਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸृਜਾਮਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਜ੍ਞੈਕਲਭ੍ਯਤ੍ਵਾਦਾਜ੍ਞਾਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗਰੀਯਸੀ

ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਨਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਕਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞੈਕਸਾਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਾਤਂਤ੍ਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਮ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਸਿਰਫ਼ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਰਹੇਗੀ?

ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਸ੍ਥਾਨਮਾਵਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਯੋਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਲੀਲੋਕ੍ਤਿਂ ਕृਤਵਾਨਹਮ੍

ਸਾਡੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਲੀਲਾ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਥਂ ਕੁਪਿਤਵਤ੍ਯਸਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਕੋਪੋ ਮਯ੍ਯਪਿ ਤੇ ਕृਤਃ

ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਕਿਉਂ ਆਈ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਆਇਆ।

ਯਦਨਰ੍ਥਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਖਲੁ ਤ੍ਵਯਿ ਇਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੀਸ਼੍ਵਰੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੇ

ਜੋ ਕੁਝ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੰਵਦਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਹੈਂ।