ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਪਿ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਜ੍ਞਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਅਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾਣੀ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਜੰਮੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਂਧਮੋਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ

ਸਭ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਵਿਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਭਵਾਨਾਮਥ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਕਰ੍ਤਾ ਵਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ

ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ। ਜੇ ਜੀਵ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਰਤਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਤਤ੍ਤਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਵੈਵਾਜ੍ਞਾ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਅਤੀਤਾਃ ਖਲ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਹਰਯੋ ਭਵਾਃ ਅਨਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਨੁਵਿਧਾਯਿਨਃ

ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਾਮਨਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਲਬ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਿਮਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲੱਛਾਂ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਵ੍ਯਤ੍ਯਾਸੋ ऽਪਿ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਯੋਃ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯੇਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਤਃ

ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੌਦੇ ਬਣ ਜਾਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਫਲ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਦ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ

ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਦੀ ਆਦਿ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।

ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਪਿ

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ।

ਅਤੋ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਪਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਤ੍ਰ ਕਃ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਕਃ

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬਾਘ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਹੜੀ ਹੈ?

ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸ੍ਮਾਰਯਿਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਗੌਰੀ ਤਪਸੋ ऽਪਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ।

ਤਤੋ ਦੇਵੀਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੀਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਨਾਂ ਹਿਮਵਤਾ ਸਹ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਹਿਮਾਵਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਪਿਤਰੌ ਵਿਰਹਾਸਹੌ ਤਪਃ ਪ੍ਰਣਯਿਨੋ ਦੇਵੀ ਤਪੋਵਨਮਹੀਰੁਹਾਨ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ੁਚੇਵਾਗ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਬਾष੍ਪਂ ਵਿਮੁਂਚਤਃ ਤਤ੍ਤੁਚ੍ਛਾਖਾਸਮਾਰੂਢਵਿਹਗੋ ਦੀਰਿਤੈ ਰੁਤੈਃ

ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਬਹੁਧਾ ਦੀਨਂ ਵਿਲਾਪਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ ਕਥਯਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।

ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍ ਦੇਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਯਾ ਚੈਵ ਦੀਪਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼

ਉਹ ਟਾਈਗਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਂਦਰਂ ਗੌਰੀ ਯਤ੍ਰ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍

ਗੌਰੀ ਜੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਰਂ ਵਪੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜਾ ਕਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਮਨ੍ਦਿਤਂ ਸਤੀ

ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ?

ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵਨਦ੍ਵਾਰਗੋਚਰੈਃ ਗਣੇਸ਼ੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਤਦਾ ऽਕਰੋਤ੍

ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਗਣ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ?

ਪ੍ਰਵਕ੍ਤੁਮਂਜਸਾ ऽਸ਼ਕ੍ਯਃ ਤਾਦृਸ਼ਃ ਪਰਮੋ ਰਸਃ ਯੇਨ ਪ੍ਰਣਯਗਰ੍ਭੇਣ ਭਾਵੋ ਭਾਵਵਤਾਂ ਹृਤਃ

ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਸਿੱਧਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚੋਂ ਉਠਿਆ ਭਾਵ, ਭਾਵੁਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਸ੍ਸਸਂਭ੍ਰਮੈਰੇਵ ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾਗਮੋਤ੍ਸੁਕਃ ਸ਼ਂਕਮਾਨਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਤਸ੍ਤਞ੍ਚ ਸਾ ਸਮਪਸ਼੍ਯਤ

ਦਰਬਾਨ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਣਯਭਾਵੈਸ਼੍ਚ ਭਵਨਾਨ੍ਤਰਵਰ੍ਤਿਭਿਃ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍

ਮਹਲ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨੋਤ੍ਥਿਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪਰਿਤਃ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ

ਉਹ ਹਾਲੇ ਝੁਕੀ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਚਾਰਿਆਂ ਪਾਸੇ ਲੈ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਾਂਕੇ ਧਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸਾ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਨ੍ਯषੀਦਤ ਪਰ੍ਯਂਕਤੋ ਬਲਾਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸੋਙ੍ਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਪਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੋਫੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।

ਸਸ੍ਮਿਤੋ ਵਿਵृਤੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਤਯਾ ਸਂਭਾषਣਾਯੇਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਭਾषਿਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲਿਆ।

ਸਾ ਦਸ਼ਾ ਚ ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਕਿਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰਿ ਯਸ੍ਯਾਮਨੁਨਯੋਪਾਯਃ ਕੋ ऽਪਿ ਕੋਪਾਨ੍ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ

ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾਪਿ ਨ ਕਾਲੀਤਿ ਨਾਨ੍ਯਵਰ੍ਣਵਤੀਤਿ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾਹृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਚਿਂਤਾਵਹਂ ਮਮ

ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਸੁਭਾਵ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।

ਵਿਸ੍ਮृਤਃ ਪਰਮੋ ਭਾਵਃ ਕਥਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਂਗਯੋਗਤਃ ਨ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਤਕਾਲੁष੍ਯਹੇਤਵਃ

ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਥੇ ਮਨ ਦੀ ਮੈਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ?

ਪृਥਗ੍ਜਨਵਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਆਵਯੋਰਪਿ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵੈਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍

ਜੇਕਰ ਸਾਡੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।