ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਯ੍ਯਰ੍ਪਿਤਮਨਾ ਏष ਭਜਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਧੀਃ ਅਸ੍ਯ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਇਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।

ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਨੇਨਾਤੋ ਮਮਾਨ੍ਤਃਪੁਰਚਾਰਿਣਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ

ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ; ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਇਸ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਏਗਾ।

ਏਨਮਗ੍ਰੇਸਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਖੀਭਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ

ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀਮ੍ਮੁਗ੍ਧਾਮਿਵ ਸ੍ਮਯਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਭੋਲੀ ਹੋਵੇ।

ਪਸ਼ੌ ਦੇਵਿ ਮृਗਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਵ ਚ ਤੇ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸ਼ੁਭਃ ਆਸ਼ੀਵਿषਮੁਖੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮृਤਂ ਕਿਂ ਨਿषਿਚ੍ਯਤੇ

ਮਾਤਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਦਇਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜੇਹੜਾ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?

ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਨੇष ਦੁष੍ਟਃ ਕੋ ऽਪਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਾਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ

ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਬਾਘਣ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।

ਤਰ੍ਪਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਾਮਰੂਪੀ ਚਰਤ੍ਯਸੌ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਖਲੁ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ

ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤਃ ਕਿਂ ਕृਪਯਾ ਕृਤ੍ਯਮੀਦृਸ਼ੇषੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ ਅਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕਲੁषਾਤ੍ਮਨਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਮੈਲਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ?

ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਯਮੀਦृਸ਼ਃ ਤਥਾਪਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਭੂਨ੍ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਮਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।

ਅਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਦਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪਾਪੈਰ੍ਨ ਤੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ

ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਭਗਤ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਪਿ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਜ੍ਞਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਅਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾਣੀ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਜੰਮੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਂਧਮੋਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ

ਸਭ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਵਿਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਭਵਾਨਾਮਥ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਕਰ੍ਤਾ ਵਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ

ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ। ਜੇ ਜੀਵ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਰਤਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਤਤ੍ਤਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਵੈਵਾਜ੍ਞਾ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਅਤੀਤਾਃ ਖਲ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਹਰਯੋ ਭਵਾਃ ਅਨਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਨੁਵਿਧਾਯਿਨਃ

ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਾਮਨਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਲਬ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਿਮਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲੱਛਾਂ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਵ੍ਯਤ੍ਯਾਸੋ ऽਪਿ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਯੋਃ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯੇਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਤਃ

ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੌਦੇ ਬਣ ਜਾਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਫਲ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਦ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ

ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਦੀ ਆਦਿ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।

ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਪਿ

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ।

ਅਤੋ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਪਿ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਤ੍ਰ ਕਃ ਪ੍ਰਤਿਬਨ੍ਧਕਃ

ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬਾਘ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟ ਕਿਹੜੀ ਹੈ?

ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸ੍ਮਾਰਯਿਤ੍ਵਾਨੁਰੂਪਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਗੌਰੀ ਤਪਸੋ ऽਪਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਨਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੋਂ ਹਟ ਗਈ।

ਤਤੋ ਦੇਵੀਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੀਂ ਚ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਨਾਂ ਹਿਮਵਤਾ ਸਹ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਹਿਮਾਵਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਪਿਤਰੌ ਵਿਰਹਾਸਹੌ ਤਪਃ ਪ੍ਰਣਯਿਨੋ ਦੇਵੀ ਤਪੋਵਨਮਹੀਰੁਹਾਨ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੋਵਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਵਿਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ੁਚੇਵਾਗ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਬਾष੍ਪਂ ਵਿਮੁਂਚਤਃ ਤਤ੍ਤੁਚ੍ਛਾਖਾਸਮਾਰੂਢਵਿਹਗੋ ਦੀਰਿਤੈ ਰੁਤੈਃ

ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਬਹੁਧਾ ਦੀਨਂ ਵਿਲਾਪਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਖੀਭ੍ਯਃ ਕਥਯਂਤ੍ਯੇਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨੇ

ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।

ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍ ਦੇਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਯਾ ਚੈਵ ਦੀਪਯਨ੍ਤੀ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼

ਉਹ ਟਾਈਗਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਂਦਰਂ ਗੌਰੀ ਯਤ੍ਰ ਭਰ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍

ਗੌਰੀ ਜੀ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਕृਤ੍ਵਾ ਗੌਰਂ ਵਪੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜਾ ਕਥਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਮਨ੍ਦਿਤਂ ਸਤੀ

ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸਤੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ?

ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸਮਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਭਵਨਦ੍ਵਾਰਗੋਚਰੈਃ ਗਣੇਸ਼ੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਤਦਾ ऽਕਰੋਤ੍

ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮਹਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਗਣ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ?