ਸਾ ਤੁ ਮਾਯਾਤ੍ਮਿਕਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਦਿਸਾਯੁਧਾष੍ਟਮਹਾਭੁਜਾ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਠ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੌਮ੍ਯਾ ਘੋਰਾ ਚ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਚ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਾ ਅਜਾਤਪੁਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਤਿਰਧृष੍ਯਾ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਕਦੇ ਮਿੱਠੀ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਨਾ ਛੁਹੀ, ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ ਨਿਸ਼ੁਂਭਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੁਂਭਸ੍ਯ ਨਿਹਂਤ੍ਰੀ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਯੋਃ
ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ ਤਸ੍ਯੈ ਪਰਮਸ਼ਕ੍ਤਯੇ ਪ੍ਰਬਲਃ ਕੇਸਰੀ ਦਤ੍ਤੋ ਵਾਹਨਤ੍ਵੇ ਸਮਾਗਤਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਇਕ ਤਗੜਾ ਸਿੰਘ ਵਾਹਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਚ ਵਸਤਿਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਮਾਸਵਪੂਰ੍ਵਕੈਃ ਮਾਂਸੈਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਰਪੂਪੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯਾਸੌ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ, ਮੱਛੀ ਤੇ ਪੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸਾ ਚੈਵ ਸਂਮਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਗੌਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਮਾਂ ਗੌਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੁਲ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਾਭਿਰਨੇਕਸ਼ਃ ਪਰੀਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਆਪਣੀਆਂ ਬੇਅੰਤ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਿਂਧਿਆ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਨਿਹਤੌ ਚ ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵੌ ਤਦ੍ਬਾਣੈਃ ਕਾਮਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਂਗਮਾਨਸੌ
ਉਥੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਉਸਦੇ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ੍ਤਰਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨ ਕृਤੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣਨਾਤ੍ ਊਹਨੀਯਂ ਪਰਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਵਃ
ਉਸ ਜੰਗ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵੇਰਵਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੋ ਲੋੜੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਗੌਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯ ਤਾਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰਾਯ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਉਪਕਾਰ ਵਜੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟਃ ਕਿਮੇष ਭਵਤਾ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਃ ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਬੱਬਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।
ਮਯ੍ਯਰ੍ਪਿਤਮਨਾ ਏष ਭਜਤੇ ਮਾਮਨਨ੍ਯਧੀਃ ਅਸ੍ਯ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਨੇਨਾਤੋ ਮਮਾਨ੍ਤਃਪੁਰਚਾਰਿਣਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਰਹੇਗਾ; ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਇਸ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਏਗਾ।
ਏਨਮਗ੍ਰੇਸਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਖੀਭਿਰ੍ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀਮ੍ਮੁਗ੍ਧਾਮਿਵ ਸ੍ਮਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਭੋਲੀ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼ੌ ਦੇਵਿ ਮृਗਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕ੍ਵ ਚ ਤੇ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸ਼ੁਭਃ ਆਸ਼ੀਵਿषਮੁਖੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਮृਤਂ ਕਿਂ ਨਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਮਾਤਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਦਇਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜੇਹੜਾ ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਨੇष ਦੁष੍ਟਃ ਕੋ ऽਪਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ ਅਨੇਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਾਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਬਾਘਣ ਨਾਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਰ੍ਪਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਕਾਮਂ ਕਾਮਰੂਪੀ ਚਰਤ੍ਯਸੌ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਖਲੁ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਕਿਂ ਕृਪਯਾ ਕृਤ੍ਯਮੀਦृਸ਼ੇषੁ ਦੁਰਾਤ੍ਮਸੁ ਅਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਕਲੁषਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਮੈਲਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ?
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਵਯਮੀਦृਸ਼ਃ ਤਥਾਪਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਭੂਨ੍ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਮਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਤੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਦਸ੍ਯ ਕਿਂ ਪਾਪੈਰ੍ਨ ਤੇ ਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਭਗਤ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਪਿ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਜ੍ਞਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਅਜਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾਣੀ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਹੜਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਜੰਮੀ, ਪੁਰਾਣੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਂਧਮੋਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸਭ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਵਿਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਭਵਾਨਾਮਥ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਕਰਣੇ ਕਰ੍ਤਾ ਵਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ। ਜੇ ਜੀਵ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਰਤਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਤਤ੍ਤਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਵੈਵਾਜ੍ਞਾ ਹਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ—ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਤਾਃ ਖਲ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਹਰਯੋ ਭਵਾਃ ਅਨਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਨੁਵਿਧਾਯਿਨਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਨਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਲਬ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਿਮਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲੱਛਾਂ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਵ੍ਯਤ੍ਯਾਸੋ ऽਪਿ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਯੋਃ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਯੇਵ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਤਃ
ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪੌਦੇ ਬਣ ਜਾਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਫਲ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਦ੍ਯਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਦੀ ਆਦਿ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ।
ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਪਿ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ।