ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ ਤੁ ਵਿष੍ਟਬ੍ਧਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਰਿਪੀਡਿਤਃ ਮਮਾਮਿषਂ ਤਤੋ ਨਾਨ੍ਯਦਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍

ਪਰ ਉਹ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸਦੇ,' ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵੀਮੇਵ ਤਦਾ ऽਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਉਪਾਸਨਮਿਵਾਚਰਤ੍

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮੈਵਾਯਮੁਪਾਸਕਃ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਕृਪਾ

ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾੜੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।'

ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਕृਪਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋਨष੍ਟਮਲਤ੍ਰਯਃ ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੇਵੀਂ ਚ ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨੋ ਮੈਲ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬਾਘ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਤਥਾ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਸਿਦ੍ਧਂ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮਜਾਯਤ

ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੜਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆ ਗਈ।

ਤਦਾ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਦ੍ਯੋਪਾਸਕ ਏਵੈष ਸਿषੇਵੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਦੁष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸ ਏਵ ਦ੍ਰਾਵਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚਚਾਰ ਤਪੋਵਨੇ

ਉਹ ਹੁਣ ਮਾੜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾੜਾਈ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਪਸ਼੍ਚ ਵਵृਧੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤੀਵ੍ਰਤਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ

ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠਿਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।

ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਵੇਦਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਦੁਃਖਸ੍ਯਾਰਿਪੀਡਨਾਤ੍ ਯਥਾ ਚ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਵਰਸਮ੍ਮਦਾਤ੍

ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਪਾ ਲਏ ਸਨ।

ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਆਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧਾਯੈਵ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਹੇਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਂ ਕਥਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸਾਮਰਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਯੌ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਵਨਮ੍ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਮਨਸਾ ਦੇਵਦੁਃਖਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ।

ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਪਸਿ ਨਿष੍ਠਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮਿਵ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭਵਾਨੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਭਵਾਨੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਵ ਹੋਵੇ।

ਨਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੈ ਹਰੇਃ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਯਾਮਦ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਜਾਮ੍

ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਦਰ੍ਹਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ऽਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦ੍ਯੈਰੁਪਾਚਰਤ੍

ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਚਾਰੋਕ੍ਤਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਪਸੋ ਹੇਤੁਮਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਪਦ੍ਮਜਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।

ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਿਮਿਹ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਤਪਃਫਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਸਿਦ੍ਧਯਃ

ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹੀ ਹਨ।

ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗਤਾਂ ਭਰ੍ਤਾ ਤਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਞ੍ਚ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍

ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਵਿਲਸਿਤਂ ਤਵ ਇਦਨ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਰਹਂ ਸਹਸੇ ਕਥਮ੍

ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਹੈ; ਪਰ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।

ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਭਵਤੋ ਦੇਵਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਦਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਜਃ ਸੁਤਃ

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।

ਯਦਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਲਲਾਟਾਦ੍ਭਵਤੋ ਭਵਃ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਭਾਵਤਃ

ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਭਵ ਤੁਹਾਡੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜਵਾਈ ਬਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਹੋ ਗਏ।

ਯਦਾ ਭਵਦ੍ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਦਾ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਜਾਤੋ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ

ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਦਾਦਾ ਬਣ ਗਏ।

ਤਦੀਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਾਯਿਨਃ ਵृਤ੍ਤਵਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਭਰ੍ਤਾ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਪੁਨਃ

ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤੀ ਵਾਲਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨਾ ਦੇਹੇ ਯਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਮ ਕਾਲਿਮਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਧਾਨੇਨ ਗੌਰੀ ਭਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ

ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ? ਜੇ ਇਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।

ਏਤਾਵਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥੇਨ ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੇਵਿ ਤਪਃ ਕृਤਮ੍ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛੈਵ ਕਿਮਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਕ੍ਰੀਡੇਯਂ ਹਿ ਤਵੇਦृਸ਼ੀ

ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤੀ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਕਮ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਇਹ ਖੇਡ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹੈ।

ਕ੍ਰੀਡਾ ऽਪਿ ਚ ਜਗਨ੍ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ ਅਤੋ ਮਮੇष੍ਟਮਨਯਾ ਫਲਂ ਕਿਮਪਿ ਸਾਧ੍ਯਤਾਮ੍

ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਵੀ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।

ਨਿਸ਼ੁਂਭਸ਼ੁਂਭਨਾਮਾਨੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਦਤ੍ਤਵਰੌ ਮਯਾ ਦृਪ੍ਤੌ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧੇਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਧਃ

ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਅਲਂ ਵਿਲਂਬਨੇਨਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਾ ऽਦ੍ਯ ਤਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਚੈਵ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜਾ ਤ੍ਵਕ੍ਕੋਸ਼ਂ ਸਹਸੋਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਗੌਰੀ ਸਾ ਸਮਜਾਯਤ

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਮੜਾ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।

ਸਾ ਤ੍ਵਕ੍ਕੋਸ਼ਾਤ੍ਮਨੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ਕਾਲੀ ਕਾਲਾਮ੍ਬੁਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ

ਉਹ ਚਮੜੇ ਵਿਚੋਂ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਾਮ ਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਬਦਲੀ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ ਕੁੜੀ ਜੰਮੀ।