ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪਤਿਮਮ੍ਬਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਵਿਯੋਗਾਰ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਮ੍

ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।

ਤਪਃਕृਤਵਤੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਖੀਜਨੈਃ ਤਮੇਵ ਦੇਸ਼ਮਵृਨੋਤ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪੁਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੁੜ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰ ਸਕੇ।

ਤਤਃ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਯੋਰ੍ਗृਹੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਨੁਮਤਾ ਸਤੀ

ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਤੀ—

ਪੁਨਸ੍ਤਪੋਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੂषਣਾਨਿ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍

—ਮੁੜ ਤਪੋਵਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਸਤਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।

ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਸਦਾ ਮਨਸਿ ਸਨ੍ਧਾਯ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਰਣਪਂਕਜਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ।

ਤਮੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕੇ ਲਿਂਗੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਯਵਿਧਾਨਤਃ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ਤੀ ਵਨ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲਾਦਿਭਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਓਸ ਛਣਭੰਗੁਰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸ ਏਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਮੇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ऽਕਰੋਤ੍ਤਪਃ

ਉਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਤਥਾ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਗਤੇ ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾਦੁਪਾਗਮਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੁਰਾ ਬਾਘ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।

ਤਥੈਵੋਪਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਤੀਵਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਗਾਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਮਿਵ ਸ੍ਤਬ੍ਧਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਸਕਾਸ਼ਤਃ

ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਐਨਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਜੜ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ ਨ ਪृਥਗ੍ਜਨਵਦ੍ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਿਵਿਚ੍ਯਤੇ

ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਾਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।

ਸ ਤੁ ਵਿष੍ਟਬ੍ਧਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਰਿਪੀਡਿਤਃ ਮਮਾਮਿषਂ ਤਤੋ ਨਾਨ੍ਯਦਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍

ਪਰ ਉਹ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸਦੇ,' ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵੀਮੇਵ ਤਦਾ ऽਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਉਪਾਸਨਮਿਵਾਚਰਤ੍

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮੈਵਾਯਮੁਪਾਸਕਃ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਕृਪਾ

ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾੜੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।'

ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਕृਪਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋਨष੍ਟਮਲਤ੍ਰਯਃ ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੇਵੀਂ ਚ ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨੋ ਮੈਲ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬਾਘ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਤਥਾ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਸਿਦ੍ਧਂ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮਜਾਯਤ

ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੜਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆ ਗਈ।

ਤਦਾ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਦ੍ਯੋਪਾਸਕ ਏਵੈष ਸਿषੇਵੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਦੁष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸ ਏਵ ਦ੍ਰਾਵਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚਚਾਰ ਤਪੋਵਨੇ

ਉਹ ਹੁਣ ਮਾੜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾੜਾਈ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਪਸ਼੍ਚ ਵਵृਧੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤੀਵ੍ਰਤਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ

ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠਿਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।

ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਵੇਦਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਦੁਃਖਸ੍ਯਾਰਿਪੀਡਨਾਤ੍ ਯਥਾ ਚ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਵਰਸਮ੍ਮਦਾਤ੍

ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਪਾ ਲਏ ਸਨ।

ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਰ੍ਦੁਃਖਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕृਪਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਆਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਵਧਾਯੈਵ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਹੇਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਂ ਕਥਾਮ੍

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਸਾਮਰਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਯੌ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਵਨਮ੍ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਮਨਸਾ ਦੇਵਦੁਃਖਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ।

ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਪਸਿ ਨਿष੍ਠਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮਿਵ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭਵਾਨੀਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਭਵਾਨੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਨੀਵ ਹੋਵੇ।

ਨਨਾਮ ਚਾਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵੈ ਹਰੇਃ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਯਾਮਦ੍ਰੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਜਾਮ੍

ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਹਰੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਦਰ੍ਹਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ऽਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਗਤਾਦ੍ਯੈਰੁਪਾਚਰਤ੍

ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।

ਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਚਾਰੋਕ੍ਤਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਪਸੋ ਹੇਤੁਮਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਪਦ੍ਮਜਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।

ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾਨੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਿਮਿਹ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਤਪਃਫਲਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਦਧੀਨਾ ਹਿ ਸਿਦ੍ਧਯਃ

ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹੀ ਹਨ।

ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗਤਾਂ ਭਰ੍ਤਾ ਤਮੇਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਞ੍ਚ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍

ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਵਿਲਸਿਤਂ ਤਵ ਇਦਨ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿਰਹਂ ਸਹਸੇ ਕਥਮ੍

ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਹੈ; ਪਰ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।

ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਭਵਤੋ ਦੇਵਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯਦਾ ਤਦਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਥਮਜਃ ਸੁਤਃ

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।