ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਣਾਨਪ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਾਰੀ ਯਾ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਕੁਲਾਂਗਨਾ ਸ਼ੁਭਾ ਸਦ੍ਭਿਃ ਕੁਤ੍ਸਿਤੈਵ ਹਿ ਗਮ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਕੁਲਵੰਤ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਿਆਣਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਭੂਯਸੀ ਚ ਤਵਾਪ੍ਰੀਤਿਰਗੌਰਮਿਤਿ ਮੇ ਵਪੁਃ ਕ੍ਰੀਡੋਕ੍ਤਿਰਪਿ ਕਾਲੀਤਿ ਘਟਤੇ ਕਥਮਨ੍ਯਥਾ

ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸੰਤੋਖ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਖੇਡ-ਵਚਨ ਵੀ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ—ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?

ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਕਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਮਸਂਮਤਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਪੋਯੋਗਾਤ੍ਸ੍ਥਾਤੁਮੇਵੇਹ ਨੋਤ੍ਸਹੇ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਸ ਯਦ੍ਯੇਵਂਵਿਧਤਾਪਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਮਮੇਚ੍ਛਯਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵਾ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤਰਵਤੀ ਭਵ

ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਐਸੀ ਤਪस्या ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਰੰਗ ਧਾਰ ਲੈ।

ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤੋ ਵਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗੌਰੀ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਦਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਮੈਂ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਗੌਰੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ ਤਮਾਹੂਯ ਮਹਾਦੇਵਿ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ ਸੀ; ਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ?

ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧਪਦਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਤਥਾਪ੍ਯਾਰਾਧ੍ਯ ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਯੋਗਤਃ

ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਪਾਏ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਸਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ऽਭਵਮ੍ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮੇਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤੀ ਤਥਾ

ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਦੱਖ ਦੇ ਧੀ ਬਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਏਵਮਦ੍ਯਾਪਿ ਤਪਸਾ ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਂ ਵਿਧਿਮ੍ ਗੌਰੀ ਭਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕੋ ਦੋषਃ ਕਥ੍ਯਤਾਮਿਹ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ ਗੌਰੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਵਾਮਦੇਵਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਨ ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਬਂਧਯਾਮਾਸ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪਤਿਮਮ੍ਬਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਿਯਮ੍ਯ ਚ ਵਿਯੋਗਾਰ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਮ੍

ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।

ਤਪਃਕृਤਵਤੀ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਸ਼ੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਖੀਜਨੈਃ ਤਮੇਵ ਦੇਸ਼ਮਵृਨੋਤ੍ਤਪਸੇ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪੁਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਚੁਣੀ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੁੜ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰ ਸਕੇ।

ਤਤਃ ਸ੍ਵਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਯੋਰ੍ਗृਹੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਨੁਮਤਾ ਸਤੀ

ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਤੀ—

ਪੁਨਸ੍ਤਪੋਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭੂषਣਾਨਿ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍

—ਮੁੜ ਤਪੋਵਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਸਤਰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।

ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਸਦਾ ਮਨਸਿ ਸਨ੍ਧਾਯ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਰਣਪਂਕਜਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ।

ਤਮੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕੇ ਲਿਂਗੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਯਵਿਧਾਨਤਃ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯਨ੍ਤੀ ਵਨ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲਾਦਿਭਿਃ

ਉਸ ਨੇ ਓਸ ਛਣਭੰਗੁਰ ਲਿੰਗ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸ ਏਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਮੇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ऽਕਰੋਤ੍ਤਪਃ

ਉਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਤਥਾ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਤਾਂ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਗਤੇ ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾਦੁਪਾਗਮਤ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੁਰਾ ਬਾਘ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।

ਤਥੈਵੋਪਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਤੀਵਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਗਾਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਾਰ੍ਪਿਤਮਿਵ ਸ੍ਤਬ੍ਧਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਸਕਾਸ਼ਤਃ

ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਐਨਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਜੜ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾਦੁਪਾਗਤਮ੍ ਨ ਪृਥਗ੍ਜਨਵਦ੍ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਵਿਵਿਚ੍ਯਤੇ

ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਾਘ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ।

ਸ ਤੁ ਵਿष੍ਟਬ੍ਧਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਰਿਪੀਡਿਤਃ ਮਮਾਮਿषਂ ਤਤੋ ਨਾਨ੍ਯਦਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍

ਪਰ ਉਹ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਸ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸਦੇ,' ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਸਤਤਂ ਦੇਵੀਮੇਵ ਤਦਾ ऽਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦਗ੍ਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਉਪਾਸਨਮਿਵਾਚਰਤ੍

ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹृਦਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮੈਵਾਯਮੁਪਾਸਕਃ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਕृਪਾ

ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾੜੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।'

ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਕृਪਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋਨष੍ਟਮਲਤ੍ਰਯਃ ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੇਵੀਂ ਚ ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨੋ ਮੈਲ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਬਾਘ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂਗਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਤਥਾ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਸਿਦ੍ਧਂ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਮਜਾਯਤ

ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਜੜਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਮਾੜਾ ਸੁਭਾਅ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਆ ਗਈ।

ਤਦਾ ਪਰਮਭਾਵੇਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਦ੍ਯੋਪਾਸਕ ਏਵੈष ਸਿषੇਵੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਦੁष੍ਟਾਨਾਮਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸ ਏਵ ਦ੍ਰਾਵਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚਚਾਰ ਤਪੋਵਨੇ

ਉਹ ਹੁਣ ਮਾੜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾੜਾਈ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਪਸ਼੍ਚ ਵਵृਧੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤੀਵ੍ਰਤਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ

ਦੇਵੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠਿਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।

ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਵੇਦਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਦੁਃਖਸ੍ਯਾਰਿਪੀਡਨਾਤ੍ ਯਥਾ ਚ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੌ ਵਰਸਮ੍ਮਦਾਤ੍

ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਪਾ ਲਏ ਸਨ।