ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤਿ ਸੁਰਾਨਭਿਧਾਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਿਕृਤਦਕ੍ਸ਼ਕृਤਕ੍ਰਤੁਰਕ੍ਰਤੁਃ ਸਗਿਰਿਜਾਨੁਚਰਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ ਸ੍ਥਿਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰਤੋਨ੍ਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਰਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥ ਸੁਰਾ ਅਪਿ ਤੇ ਵਿਗਤਵ੍ਯਥਾਃ ਕਥਿਤਭਦ੍ਰਸੁਭਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਸਪਦਿ ਖੇਨ ਸੁਖੇਨ ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਯੁਰਨੇਕਮੁਖਾਃ ਮਘਵਨ੍ਮੁਖਾਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਮਗਵਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਸਾਨੁਚਰੋ ਹਰਃ ਕ੍ਵ ਯਾਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾਸਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ

ਦੇਵੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?

ਮਹੀਧਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਂਦਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰਃ ਦਯਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਸ੍ਤਪਸੋ ऽਭਵਤ੍

ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੰਡਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਤਪ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਪੋ ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਤੇਨ ਵੋਢੁਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਿਵੌ ਚਿਰੇਣ ਲਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਜਂ ਸੁਖਮ੍

ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਢੋ ਕੇ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਵਦਨੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ

ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਚ ਵੀ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਸ਼ਕ੍ਯਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਨ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਤਰਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਾਧਾਰਣਵਿਧਾਰਣਾਤ੍

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੰਭਵ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਆਮ ਤੇ ਤੁਲਨਯੋਗ ਹੈ।

ਇਦਨ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸੁਨ੍ਦਰੇ ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕਯਾਪਿ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਾਵਾਸਯੋਗ੍ਯਤਾ

ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਾਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।

ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਦੇਵੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਅਤੀਵ ਰਮਣੀਯੋਯਂ ਗਿਰਿਰਨ੍ਤਃਪੁਰੀਕृਤਃ

ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।

ਮੇਖਲਾਭੂਮਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮਲੋਪਲਪਾਦਪਾਃ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਖਿਲਂਜਗਤ੍

ਉਸ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਜੁੜਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਫ਼ ਪਥਰ ਤੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।

ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨੋਪਯੋਗਤਃ ਅਵਾਪ੍ਤਪੁਣ੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰਸਰਦ੍ਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ

ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਥੇ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਲਘੁਸ਼ੀਤਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰਚ੍ਛਾਚ੍ਛੈਰ੍ਨਿਰ੍ਝਰਾਮ੍ਬੁਭਿਃ ਅਧਿਰਾਜ੍ਯੇਨ ਚਾਦ੍ਰੀਣਾਮਦ੍ਰੀਰੇषੋ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ

ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਮਲ, ਠੰਢੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿਨਾ ਸ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ ਚਂਦ੍ਰੇਣਾਚਲ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣੇਵ ਵਿਰਾਜਤੇ

ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।

ਸ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚਂਚਲੀਭੂਤੈਰ੍ਬਾਲੈਸ਼੍ਚਾਮਰਯੋषਿਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਤਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਚਾਮਰੈਰਿਵ ਵੀਜ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਪਹਾੜ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਖੇਡਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ।

ਪ੍ਰਾਤਰਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਭਾਨੌ ਭੂਧਰੋ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਃ ਦਰ੍ਪਣੇ ਦੇਹਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।

ਕੂਜਦ੍ਵਿਹਂਗਵਾਚਾਲੈਰ੍ਵਾਤੋਦ੍ਧृਤਲਤਾਭੁਜੈਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸਤਤਂ ਵ੍ਯਾਲਮ੍ਬਿਮृਦੁਪਲ੍ਲਵੈਃ

ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਹਟ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੜਦੇ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ—

ਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨਜਟਿਲੈਸ੍ਤਰੁਭਿਸ੍ਤਪਸੈਰਿਵ ਜਯਾਸ਼ਿषਾ ਸਹਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਿषੇਵ੍ਯਤ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍

ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਟਿਲ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ-ਰਾਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਅਧੋਮੁਖੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖੈਸ਼੍ਸ਼ृਂਗੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨਿਵ ਪਾਤਾਲੇ ਭੂਪृष੍ਠਾਦੁਤ੍ਪਤਨ੍ਨਿਵ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੇ ਉੱਪਰ, ਕਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਡਿੱਗਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਪਰੀਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨਿਵ ਵਿਹਾਯਸਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍

ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਗੁਹਾਮੁਖੈਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਵਿਪੁਲੋਦਰੈਃ ਅਜੀਰ੍ਣਲਾਵਣ੍ਯਤਯਾ ਜृਂਭਮਾਣ ਇਵਾਚਲਃ

ਗੁਫਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖੁੱਲੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਖੋਹਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਅਜਿਹੇ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਅਤਿ ਸੋਹਣੀਤਾ ਕਰਕੇ ਉਕਾਈ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਗ੍ਰਸਨ੍ਨਿਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਪਯੋਨਿਧਿਮ੍ ਵਮਨ੍ਨਿਵ ਤਮੋਨ੍ਤਸ੍ਥਂ ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਖਮਮ੍ਬੁਦੈਃ

ਉਹ ਪਹਾੜ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਰਿਹਾ, ਅੰਦਰਲੀ ਹਨੇਰੀ ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਨਿਵਾਸ ਭੂਮਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਦਰ੍ਪਣਪ੍ਰਤਿਮੋਦਰਾਃ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾਤਪਾਸ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਚ੍ਛਾਯਾਮਹੀਰੁਹਾਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦਰਪਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹਨ।

ਸਰਿਤ੍ਸਰਸ੍ਤਡਾਗਾਦਿਸਂਪਰ੍ਕਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਨਿਲਾਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿषਣ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਫਲੀਕृਤਾਃ

ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਉਹ ਹਵਾ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਮਿਮਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਃ ਰੈਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਸ੍ਥਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਯਯੌ

ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਣੈਣੀ ਸੰਭੂ, ਜੋ ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰੋਦ੍ਯਾਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਰਰਾਮ ਰਮਣੀਯਾਸੁ ਦੇਵ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਭੂਮਿषੁ

ਫਿਰ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਤਥਾ ਗਤੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਚ ਦੈਤ੍ਯੌ ਸ਼ੁਂਭਨਿਸ਼ੁਂਭਾਖ੍ਯੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਂਬਭੂਵਤੁਃ

ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਦੋ ਦੈਤ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦੇ ਭਰਾ, ਜਨਮ ਲਏ।

ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪੋ ਬਲਾਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਟਿਨਾ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषੈਰਖਿਲੈਰਪਿ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਯੋਨਿਜਾ ਤੁ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਹ੍ਯਂਬਿਕਾਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਅਜਾਤਪੁਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਤਿਰਵਿਲਂਘ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾ

ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਜੇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—

ਤਯਾ ਤੁ ਨੌ ਵਧਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਾਮਾਭਿਭੂਤਯੋਃ ਇਤਿ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ਪ੍ਰਾਹ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਉਸ ਹੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'