ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗਿਰਿਜਾਧਿਪਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ।
ਜਯ ਸ਼ਂਕਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਨਾਨਾਥ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾਪਰਾਧਂ ਨੋ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵੈ
ਜੈ ਹੋ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਨਦਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਹੇਸ਼, ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਮਾਫ ਕਰ।
ਮਖਪਾਲ ਮਖਾਧੀਸ਼ ਮਖਵਿਧ੍ਵਂਸਕਾਰਕ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਸ਼ਾਨਾਪਰਾਧਂ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵੈ
ਯਜਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਮਾਫ ਕਰ।
ਦੇਵਦੇਵ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਪੋषਕ ਦੁष੍ਟਦਣ੍ਡਪ੍ਰਦ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੋ ਗਰ੍ਵਹਰ੍ਤਾ ਵੈ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮਜਾਨਤਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਮੰਡ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚਰਿਤਂ ਤੇ ਹਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਪਯਾ ਤਵ ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯੋ ਵਿਭਵੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦਿਨਦਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਮਰੈਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਸ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੁਤੋष ਕਰੁਣੋਦਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਦਦੌ ਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦਿਨਦਿਆਂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਞ੍ਛਰਣਾਗਤਾਨ੍ ਪਰਮਕਾਰੁਣਿਕਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਨੁਗਤਸ੍ਮਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਯਾ ਗਿਰਾ ਸ਼ਮਿਤਸਰ੍ਵਭਯਃ ਸਮਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੰਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ ਸਨ, ਬੋਲਿਆ।
ਯਦਿਦਮਾਗ ਇਹਾਚਰਿਤਂ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿਧਿਨਿਯੋਗਵਸ਼ਾਦਿਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਸ਼ਰਣਮੇਵ ਗਤਾਨਵਲੋਕ੍ਯ ਵਸ੍ਤਦਖਿਲਂ ਕਿਲ ਵਿਸ੍ਮृਤਮੇਵ ਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰਾ, ਸੱਚਮੁਚ, ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਤਦਿਹ ਯੂਯਮਪਿ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਮਨਸ੍ਯਵਿਗਣਯ੍ਯ ਵਿਮਰ੍ਦਮਪਤ੍ਰਪਾਃ ਹਰਿਵਿਰਿਂਚਿਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜਤ ਦੇਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਪਟ ਚੁੱਕੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਲਾਜ ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਦੇ, ਹੁਣ ਹਰੀ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਜਾਓ।
ਇਤਿ ਸੁਰਾਨਭਿਧਾਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਿਕृਤਦਕ੍ਸ਼ਕृਤਕ੍ਰਤੁਰਕ੍ਰਤੁਃ ਸਗਿਰਿਜਾਨੁਚਰਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ ਸ੍ਥਿਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰਤੋਨ੍ਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਰਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸੁਰਾ ਅਪਿ ਤੇ ਵਿਗਤਵ੍ਯਥਾਃ ਕਥਿਤਭਦ੍ਰਸੁਭਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਸਪਦਿ ਖੇਨ ਸੁਖੇਨ ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਯੁਰਨੇਕਮੁਖਾਃ ਮਘਵਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਮਗਵਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਸਾਨੁਚਰੋ ਹਰਃ ਕ੍ਵ ਯਾਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾਸਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
ਦੇਵੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਮਹੀਧਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਂਦਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰਃ ਦਯਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਸ੍ਤਪਸੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੰਡਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਤਪ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਪੋ ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਤੇਨ ਵੋਢੁਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਿਵੌ ਚਿਰੇਣ ਲਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਜਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਢੋ ਕੇ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਵਦਨੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਚ ਵੀ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਯਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਨ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਤਰਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਾਧਾਰਣਵਿਧਾਰਣਾਤ੍
ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੰਭਵ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਆਮ ਤੇ ਤੁਲਨਯੋਗ ਹੈ।
ਇਦਨ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸੁਨ੍ਦਰੇ ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕਯਾਪਿ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਾਵਾਸਯੋਗ੍ਯਤਾ
ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਾਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਦੇਵੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਅਤੀਵ ਰਮਣੀਯੋਯਂ ਗਿਰਿਰਨ੍ਤਃਪੁਰੀਕृਤਃ
ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਮੇਖਲਾਭੂਮਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮਲੋਪਲਪਾਦਪਾਃ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਖਿਲਂਜਗਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਜੁੜਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਫ਼ ਪਥਰ ਤੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨੋਪਯੋਗਤਃ ਅਵਾਪ੍ਤਪੁਣ੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਪ੍ਰਸਰਦ੍ਭਿਰਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਥੇ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਲਘੁਸ਼ੀਤਲਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਰਚ੍ਛਾਚ੍ਛੈਰ੍ਨਿਰ੍ਝਰਾਮ੍ਬੁਭਿਃ ਅਧਿਰਾਜ੍ਯੇਨ ਚਾਦ੍ਰੀਣਾਮਦ੍ਰੀਰੇषੋ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਮਲ, ਠੰਢੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਸ਼ਿਖਰਪ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਵਰ੍ਤਿਨਾ ਸ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ ਚਂਦ੍ਰੇਣਾਚਲ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਚ੍ਛਤ੍ਰੇਣੇਵ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚਂਚਲੀਭੂਤੈਰ੍ਬਾਲੈਸ਼੍ਚਾਮਰਯੋषਿਤਾਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਤਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਚਾਮਰੈਰਿਵ ਵੀਜ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਖੇਡਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਾਤਰਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਭਾਨੌ ਭੂਧਰੋ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਃ ਦਰ੍ਪਣੇ ਦੇਹਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਨੂੰ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਕੂਜਦ੍ਵਿਹਂਗਵਾਚਾਲੈਰ੍ਵਾਤੋਦ੍ਧृਤਲਤਾਭੁਜੈਃ ਵਿਮੁਕ੍ਤਪੁष੍ਪੈਃ ਸਤਤਂ ਵ੍ਯਾਲਮ੍ਬਿਮृਦੁਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਚਹਾਹਟ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੜਦੇ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਲਟਕਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ—
ਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨਜਟਿਲੈਸ੍ਤਰੁਭਿਸ੍ਤਪਸੈਰਿਵ ਜਯਾਸ਼ਿषਾ ਸਹਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਿषੇਵ੍ਯਤ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍
ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਟਿਲ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ-ਰਾਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਧੋਮੁਖੈਰੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖੈਸ਼੍ਸ਼ृਂਗੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮੁਖੈਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨਿਵ ਪਾਤਾਲੇ ਭੂਪृष੍ਠਾਦੁਤ੍ਪਤਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕਦੇ ਉੱਪਰ, ਕਦੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਡਿੱਗਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪਰੀਤਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨਿਵ ਵਿਹਾਯਸਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।