ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਤ੍ਰਭੂਤਸ੍ਯ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਃ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।

ਪ੍ਰਥਮਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਦਂਡਿਤਾ ਦੇਵਮਾਤਰਃ ਤਾਸਾਮਪਿ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਾਣ੍ਯਂਗਾਨਿ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਦਦੌ

ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਜ਼ਾ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅੰਗ ਮੁੜ ਦਿੱਤੇ।

ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤਾਮਹਃ ਤਤ੍ਪਾਪਾਨੁਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਰਚ੍ਛਾਗਮੁਖਂ ਮੁਖਮ੍

ਪਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਬੁੱਢੇ ਬੱਕਰੇ ਦਾ ਮੁੰਹ ਦਿੱਤਾ।

ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤਃ ਸੁਧੀ ਭੀਤਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਬਹੁ

ਉਹ ਜਦ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਡਰ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।

ਜਯ ਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਹ

ਜੈ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਈਸ਼, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ।

ਕਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਿਸਕਲੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਤਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸृष੍ਟਂ ਨ ਨਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਦਧਿਕਾਃ ਕੇਚਿਦੀਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ऽਚ੍ਯੁਤਕਾਦਯਃ

ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਫੈਲਿਆ, ਵੱਸਿਆ ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਚੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।

ਤਂ ਤਥਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਭੀਤਂ ਪ੍ਰਲਪਂਤਂ ਕृਤਾਗਸਮ੍

ਉਹ ਵਿਅਕੁਲ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲਤੀਆਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਬੇਸੁਧ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯਾਕ੍ਸ਼ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।

ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗਿਰਿਜਾਧਿਪਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਭਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ।

ਜਯ ਸ਼ਂਕਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੀਨਾਨਾਥ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨਾਪਰਾਧਂ ਨੋ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵੈ

ਜੈ ਹੋ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਨਦਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮਹੇਸ਼, ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਮਾਫ ਕਰ।

ਮਖਪਾਲ ਮਖਾਧੀਸ਼ ਮਖਵਿਧ੍ਵਂਸਕਾਰਕ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਸ਼ਾਨਾਪਰਾਧਂ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵੈ

ਯਜਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਮਾਫ ਕਰ।

ਦੇਵਦੇਵ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਪੋषਕ ਦੁष੍ਟਦਣ੍ਡਪ੍ਰਦ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੋ ਗਰ੍ਵਹਰ੍ਤਾ ਵੈ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮਜਾਨਤਾਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਮੰਡ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ।

ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਚਰਿਤਂ ਤੇ ਹਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕृਪਯਾ ਤਵ ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਃ ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯੋ ਵਿਭਵੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ

ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦਿਨਦਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ।

ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਮਰੈਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਸ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੁਤੋष ਕਰੁਣੋਦਧਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਮਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਚਕਾਰਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਦਦੌ ਨਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਃ

ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦਿਨਦਿਆਂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਞ੍ਛਰਣਾਗਤਾਨ੍ ਪਰਮਕਾਰੁਣਿਕਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਨੁਗਤਸ੍ਮਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣਯਾ ਗਿਰਾ ਸ਼ਮਿਤਸਰ੍ਵਭਯਃ ਸਮਭਾषਤ

ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੰਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਏ ਸਨ, ਬੋਲਿਆ।

ਯਦਿਦਮਾਗ ਇਹਾਚਰਿਤਂ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿਧਿਨਿਯੋਗਵਸ਼ਾਦਿਵ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ਸ਼ਰਣਮੇਵ ਗਤਾਨਵਲੋਕ੍ਯ ਵਸ੍ਤਦਖਿਲਂ ਕਿਲ ਵਿਸ੍ਮृਤਮੇਵ ਨਃ

ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰਾ, ਸੱਚਮੁਚ, ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਤਦਿਹ ਯੂਯਮਪਿ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਮਨਸ੍ਯਵਿਗਣਯ੍ਯ ਵਿਮਰ੍ਦਮਪਤ੍ਰਪਾਃ ਹਰਿਵਿਰਿਂਚਿਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜਤ ਦੇਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ

ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਪਟ ਚੁੱਕੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਲਾਜ ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਦੇ, ਹੁਣ ਹਰੀ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਜਾਓ।

ਇਤਿ ਸੁਰਾਨਭਿਧਾਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨਿਕृਤਦਕ੍ਸ਼ਕृਤਕ੍ਰਤੁਰਕ੍ਰਤੁਃ ਸਗਿਰਿਜਾਨੁਚਰਸ੍ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ ਸ੍ਥਿਤ ਇਵਾਮ੍ਬਰਤੋਨ੍ਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਰਜਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥ ਸੁਰਾ ਅਪਿ ਤੇ ਵਿਗਤਵ੍ਯਥਾਃ ਕਥਿਤਭਦ੍ਰਸੁਭਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਸਪਦਿ ਖੇਨ ਸੁਖੇਨ ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਯੁਰਨੇਕਮੁਖਾਃ ਮਘਵਨ੍ਮੁਖਾਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਕੰਮ ਦੱਸ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਮਗਵਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਸਾਨੁਚਰੋ ਹਰਃ ਕ੍ਵ ਯਾਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾਸਃ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ

ਦੇਵੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?

ਮਹੀਧਰਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਂਦਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰਃ ਦਯਿਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਸ੍ਤਪਸੋ ऽਭਵਤ੍

ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੰਡਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਤਪ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਪੋ ਮਹਤ੍ਕृਤਂ ਤੇਨ ਵੋਢੁਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸਾ ਸ਼ਿਵੌ ਚਿਰੇਣ ਲਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪਾਦਪਂਕਜਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਜਂ ਸੁਖਮ੍

ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਢੋ ਕੇ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਵਦਨੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ

ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਚ ਵੀ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਸ਼ਕ੍ਯਮਪ੍ਯਸ੍ਯ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਨ ਵਰ੍ਣਯਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਤਰਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਾਧਾਰਣਵਿਧਾਰਣਾਤ੍

ਜੇਕਰ ਇਹ ਸੰਭਵ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਆਮ ਤੇ ਤੁਲਨਯੋਗ ਹੈ।

ਇਦਨ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਕ੍ਤੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤਸੁਨ੍ਦਰੇ ऋਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕਯਾਪਿ ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਾਵਾਸਯੋਗ੍ਯਤਾ

ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਾਸ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।

ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਦੇਵੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਅਤੀਵ ਰਮਣੀਯੋਯਂ ਗਿਰਿਰਨ੍ਤਃਪੁਰੀਕृਤਃ

ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।