ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤੈਰਪਿ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੱਗ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਜਤਿ ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾ ਤਪਃ ਵृਥਾ ਯਜ੍ਞੋ ਵृਥਾ ਹੋਮਃ ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦਾਨ, ਤਪ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਹੋਮ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਸ੍ਸਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਸਮਰੇ ਸੁਰੌਘਾਃ ਗਣੇਂਦ੍ਰਚਾਪਚ੍ਯੁਤਬਾਣਵਿਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਗਾਢਰੁਜਾਭਿਭੂਤਾਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਜੰਗੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਚੇਲੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸੇਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਦੀਰ੍ਘਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਨੇਸ਼ੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਦੇਵਵੀਰਾਃ
ਕੁਝ ਦੇਵਤਾ ਬੇਤਰਤੀਬ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਲੰਮੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੁਣ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਨਿਪੇਤੁਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਦੀਨਮੁਦ੍ਰਾ ਮਦਂ ਚ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ, ਉਹ ਬੇਬਸੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਮਾਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਸਸ੍ਮੁਤ੍ਪਥਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਪ੍ਰਧृष੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਮਕ੍ਸ਼ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਬਭੌ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯੱਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਭ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਂਗਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕष੍ਟਾਂ ਦਸ਼ਾਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸ੍ਤੋਕਾਵਸ਼ੇषਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇ ਆਗੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਗਣਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਦੋषਂ ਨਿਗਡੈਰਾਯਸੈਰ੍ਦृਢੈਃ ਬਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਣਿਪਾਦੇषੁ ਕਂਧਰੇषੂਦਰੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲ ਤੇ ਪੇਟ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਦ੍ਰਮਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਨੁਤਮ੍ ਸਾਰਥ੍ਯਾਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸਾਰਥੀ ਵਾਂਗ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਆਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਲਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰੋਮਜੈਸ੍ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੋ ਗਿਆ ਗੁੱਸਾ, ਭਗਵਾਨ! ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ—ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ, ਰੋਮਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਸ਼ਮਂ ਜਗਾਮ ਸਂਪ੍ਰੀਤੋ ਗਣਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧਾਵਸਰਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ ਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ऽਞ੍ਜਲੀਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸਨ, ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰੁਦ੍ਰਭਦ੍ਰਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਯੇ ਰੁਦ੍ਰਭੂਤਯੇ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਰੂਪਾਯ ਕਾਲਕਾਮਾਂਗਹਾਰਿਣੇ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਰੋਹਨ੍ਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਕਾਲਅੱਗੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਕਾਲ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਰ੍ਗਾਦਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਸਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ।
ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਮੀ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਭੋ ਪ੍ਰਭੋ ਤ੍ਵਮੇਵ ਗਤਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਸ਼੍ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾੜੇ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਨਿਗਡਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਆਨਯਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਰਾਨਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।
ਦੇਵੋਪਿ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਗਣਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਭੀ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸ਼ਰਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਅਪਿ ਚ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨਮਰਾਨ੍ਭੀਤਾਨ੍ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ ਇਦਮਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਾ, ਜੋ ਨਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰਵਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਭੈष੍ਟ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਵੈ ਮਾਮਿਕਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਮੇਵੇਹ ਧृਤੋ ਦਂਡਃ ਕृਪਾਲੁਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੋ ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੋ। ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਇਆਵਾਨ ਵਲੋਂ।
ਭਵਤਾਂ ਨਿਰ੍ਜਰਾਣਾਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇष੍ਵਸ੍ਮਾਸੁ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਨ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਨ ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਮਰੋ! ਤੁਹਾਡੀ ਭੁੱਲ ਅਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਨਾ ਤੁਹਾਡੀ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰ੍ਵੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਗਤਸਨ੍ਦੇਹਾ ਨਨृਤੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਮ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਦਮ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾਨਨ੍ਦਵਿਹ੍ਵਲਮਾਨਸਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਮਾਰੇਭਿਰੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਚੱਜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੇਵਾਖਿਲਲੋਕਕਰ੍ਤਾ ਪਾਤਾ ਚ ਹਰ੍ਤਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸਿ ਕਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਭੇਦੈ ਰਜਸ੍ਤਮਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਧृਤਾਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈਂ, ਕਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਰਜ, ਤਮ ਤੇ ਸਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਕੇ।
ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ ਪਾਵਨ ਅਮੂਰ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਹੇਤੋਰ੍ਹਿ ਗृਹੀਤਾਕृਤਿਸੌਖ੍ਯਦ
ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਿਰਾਕਾਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਂਦ੍ਰੋ ऽਗਦੋ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕृਪਾਤਸ੍ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ ਨਿਮਜ੍ਜਨਾਨ੍ਮृਤਃ ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਖਂ ਮਿਹਿਰਜਾਜਲਿਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ! ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸੁਖ ਪਾਇਆ।
ਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀ ਹਤਧਵਾ ਤਵ ਪੂਜਨਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸੋਮਵਾਰਵ੍ਰਤਾਤ੍ਸੁਤਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਸ ਸੀਮੰਤਿਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਮਵਾਰ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।