ਪਰਿਗ੍ਰਸ੍ਤਪ੍ਰਜਾਵਰ੍ਗੋ ਭਗਵਾਨਿਵ ਭੈਰਵਃ ਦਗ੍ਧਤ੍ਰਿਪੁਰਸਂਵ੍ਯੂਹਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਰ੍ਯਥਾਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੈਰਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦੇਵਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੀਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕृਪਣਂ ਵਪੁਰਾਦਦੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਸ਼ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ, ਬੇਚਾਰੀ ਸੂਰਤ ਧਾਰ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵੀਰਾਣਾਮਸृਕ੍ਸਲਿਲਵਾਹਿਨੀ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਯਸ਼ਂਸਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਬਭੌ ਰਕ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸਨਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਹਤਸ਼ੁਂਭੇਵ ਕੈਸ਼ਿਕੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਈ ਕੈਸ਼ਿਕੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ ਭਯੇਨੇਵ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮਹੋਰ੍ਮਿਕਲਿਲਾਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਵਨਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿਵੋ ਵਵੌ ਅਹੋ ਵਿਧਿਵਿਪਰ੍ਯਾਸਸ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਵਮੇਧੋਯਮਧ੍ਵਰਃ ਯਜਮਾਨਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦਯਸ੍ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਧਰਮ ਆਦਿਕ ਤੇ ਸਭ ਸਦੱਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਲੈ ਲਏ।
ਤਥਾਪਿ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਸਹਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਸ੍ਸਾਧੁ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਯਜਮਾਨ, ਯੱਗ ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਠੀਕ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਵੇਦਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤੈਰਪਿ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੱਗ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਜਤਿ ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾ ਤਪਃ ਵृਥਾ ਯਜ੍ਞੋ ਵृਥਾ ਹੋਮਃ ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦਾਨ, ਤਪ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਹੋਮ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਸ੍ਸਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਸਮਰੇ ਸੁਰੌਘਾਃ ਗਣੇਂਦ੍ਰਚਾਪਚ੍ਯੁਤਬਾਣਵਿਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਗਾਢਰੁਜਾਭਿਭੂਤਾਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਜੰਗੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਚੇਲੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸੇਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਦੀਰ੍ਘਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਨੇਸ਼ੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਦੇਵਵੀਰਾਃ
ਕੁਝ ਦੇਵਤਾ ਬੇਤਰਤੀਬ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਲੰਮੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੁਣ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਨਿਪੇਤੁਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਦੀਨਮੁਦ੍ਰਾ ਮਦਂ ਚ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ, ਉਹ ਬੇਬਸੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਮਾਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਸਸ੍ਮੁਤ੍ਪਥਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਪ੍ਰਧृष੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਮਕ੍ਸ਼ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਬਭੌ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯੱਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਭ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਂਗਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕष੍ਟਾਂ ਦਸ਼ਾਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸ੍ਤੋਕਾਵਸ਼ੇषਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇ ਆਗੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਗਣਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਦੋषਂ ਨਿਗਡੈਰਾਯਸੈਰ੍ਦृਢੈਃ ਬਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਣਿਪਾਦੇषੁ ਕਂਧਰੇषੂਦਰੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲ ਤੇ ਪੇਟ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਦ੍ਰਮਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਨੁਤਮ੍ ਸਾਰਥ੍ਯਾਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸਾਰਥੀ ਵਾਂਗ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਆਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਲਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰੋਮਜੈਸ੍ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਹੋ ਗਿਆ ਗੁੱਸਾ, ਭਗਵਾਨ! ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ—ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਉ, ਰੋਮਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ।
ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਸ਼ਮਂ ਜਗਾਮ ਸਂਪ੍ਰੀਤੋ ਗਣਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੌਰਵਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਟੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧਾਵਸਰਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ ਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ऽਞ੍ਜਲੀਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸਨ, ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰੁਦ੍ਰਭਦ੍ਰਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਯੇ ਰੁਦ੍ਰਭੂਤਯੇ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੁਦਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਰੂਪਾਯ ਕਾਲਕਾਮਾਂਗਹਾਰਿਣੇ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਰੋਹਨ੍ਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਕਾਲਅੱਗੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਕਾਲ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਰ੍ਗਾਦਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਸਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰ ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਪਾਈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ।
ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਮੀ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਭੋ ਪ੍ਰਭੋ ਤ੍ਵਮੇਵ ਗਤਿਰਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਸ਼੍ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸਾੜੇ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਨਿਗਡਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਆਨਯਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਰਾਨਿਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।
ਦੇਵੋਪਿ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਗਣਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਥੇ ਭੀ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸ਼ਰਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ।