ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਘੋ ਵਰ੍षੈਰਿਵਾਚਲਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਕਈ ਹੱਥ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿਸਵੀਰੋ ਵਿਸृਜਨ੍ਬਭੌ ਵਿਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾਦੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਤਥਾ ਵੀਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੀਆਂ।
ਖਮਂਡਲੇ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਃ ਕਨਕਭੂषਿਤਾਃ ਉਤ੍ਪਤਂਤਸ੍ਤਡਿਦ੍ਰੂਪੈਰੁਪਮਾਨਪਦਂ ਯਯੁਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹਾਂਤਸ੍ਤੇ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਮਂਡੂਕਾਨਿਵਡੁਂਡੁਭਾਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪੁਸ਼੍ਚ ਰੁਧਿਰਾਸਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡੰਗਰ ਮੰਡੂਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਬਾਹਵਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਲ੍ਲੂਨਵਰਾਨਨਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰਮਰਾ ਭੁਵਿ
ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰੇ ਗਏ; ਇੰਝ ਅਮਰ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸਨ੍ਧਿਭਿਃ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੂਤਲੇ ਮृਤਾਃ ਗਾਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਿਵੇਚ੍ਛਂਤਃ ਖਂ ਗਂਤੁਮਿਵ ਲਿਪ੍ਸਵਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਏ, ਜੋੜ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਕੋਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ।
ਅਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਨਿਰੋਧਾਨਾਂ ਵ੍ਯਲੀਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਭੂਮੌ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਃ ਪਰੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ਂ ਪਰੇ ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਲਮ੍ ਤਥਾ ਸਂਛਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗੈਸ੍ਸ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਬਭੌ
ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਇੰਝ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਿਗ੍ਰਸ੍ਤਪ੍ਰਜਾਵਰ੍ਗੋ ਭਗਵਾਨਿਵ ਭੈਰਵਃ ਦਗ੍ਧਤ੍ਰਿਪੁਰਸਂਵ੍ਯੂਹਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਰ੍ਯਥਾਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੈਰਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦੇਵਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੀਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕृਪਣਂ ਵਪੁਰਾਦਦੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਸ਼ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ, ਬੇਚਾਰੀ ਸੂਰਤ ਧਾਰ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵੀਰਾਣਾਮਸृਕ੍ਸਲਿਲਵਾਹਿਨੀ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਯਸ਼ਂਸਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਬਭੌ ਰਕ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸਨਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਹਤਸ਼ੁਂਭੇਵ ਕੈਸ਼ਿਕੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਈ ਕੈਸ਼ਿਕੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ ਭਯੇਨੇਵ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮਹੋਰ੍ਮਿਕਲਿਲਾਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਵਨਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿਵੋ ਵਵੌ ਅਹੋ ਵਿਧਿਵਿਪਰ੍ਯਾਸਸ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਵਮੇਧੋਯਮਧ੍ਵਰਃ ਯਜਮਾਨਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦਯਸ੍ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਧਰਮ ਆਦਿਕ ਤੇ ਸਭ ਸਦੱਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਲੈ ਲਏ।
ਤਥਾਪਿ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਸਹਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਸ੍ਸਾਧੁ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਯਜਮਾਨ, ਯੱਗ ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਠੀਕ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਵੇਦਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤੈਰਪਿ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਵੇ ਜਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੱਗ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਜਤਿ ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾ ਤਪਃ ਵृਥਾ ਯਜ੍ਞੋ ਵृਥਾ ਹੋਮਃ ਸ਼ਿਵਨਿਨ੍ਦਾਰਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦਾਨ, ਤਪ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਹੋਮ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਨਾਰਾਯਣਕਾਸ੍ਸਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਸਮਰੇ ਸੁਰੌਘਾਃ ਗਣੇਂਦ੍ਰਚਾਪਚ੍ਯੁਤਬਾਣਵਿਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਗਾਢਰੁਜਾਭਿਭੂਤਾਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਜੰਗੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਚੇਲੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਾਃ ਸੇਦੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਦੀਰ੍ਘਗਾਤ੍ਰਾਃ ਪੇਤੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਭਿਨ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਨੇਸ਼ੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕੇਚਨ ਦੇਵਵੀਰਾਃ
ਕੁਝ ਦੇਵਤਾ ਬੇਤਰਤੀਬ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ, ਕੁਝ ਲੰਮੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੁਣ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਨਿਪੇਤੁਰੁਦ੍ਭਾਸਿਤਦੀਨਮੁਦ੍ਰਾ ਮਦਂ ਚ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਬਲਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਚਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ, ਉਹ ਬੇਬਸੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਮਾਣ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।
ਸਸ੍ਮੁਤ੍ਪਥਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਮਪ੍ਰਧृष੍ਯੋ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਮਕ੍ਸ਼ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਬਭੌ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਰ੍षਭਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਦੱਖ ਦਾ ਯੱਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਭ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਂਗਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕष੍ਟਾਂ ਦਸ਼ਾਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰੇਸੁਃ ਸ੍ਤੋਕਾਵਸ਼ੇषਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਦੇ ਆਗੂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ।
ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈ ਗਣਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਦੋषਂ ਨਿਗਡੈਰਾਯਸੈਰ੍ਦृਢੈਃ ਬਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਣਿਪਾਦੇषੁ ਕਂਧਰੇषੂਦਰੇषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਗਲ ਤੇ ਪੇਟ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।