ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਗਣੇਸ਼ਾਨੋ ਵ੍ਯष੍ਟਂਭਯਦਯਤ੍ਨਤਃ ਸ੍ਤਂਭਿਤਾਂਗਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚਕਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿष੍ਣੁਰਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵੈਕਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਚਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਚਕਰ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਦਲਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾषਾਣ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਵਿਸ਼ਰੀਰੋ ਯਥਾਜੀਵੋ ਵਿਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਾ ਯਥਾ ਵृषਃ
ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹਿਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸਿਂਹਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾਪਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਿਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਮੁਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮृਗੇਂਦ੍ਰੇਣੇਵ ਗੋਵृषਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾ ਯੌਦ੍ਧੁਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਭਦ੍ਰਃਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਨਿਵ ਹਰਿਰ੍ਮृਗਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ; ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਤਨੁਰ੍ਵੀਰੋ ਵਰਵੀਰਗਣਾਵृਤਃ ਅਟ੍ਟਹਾਸੇਨ ਘੋਰੇਣ ਵ੍ਯष੍ਟਂ ਭਯਦਨਿਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਖੜਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ਼ਤਮਖਸ੍ਯਾਪਿ ਸਵਜ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਰਃ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੋਰੇਵ ਉਦ੍ਵਜ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੀਕृਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਬਾਹਵਃ ਅਲਸਾਨਾਮਿਵਾਰਂਭਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯਾਂਤ੍ਯੁਤ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਚਾਹੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਲਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਹਤਾਸ਼ੇषਵੈਭਵਾਤ੍ ਅਮਰਾਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤਬ੍ਧੈਰਵਯਵੈਰੇਵ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੀਰਤੇਜੋਭਯਾਕੁਲਾਃ
ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ; ਜੰਗ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਘੋ ਵਰ੍षੈਰਿਵਾਚਲਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਕਈ ਹੱਥ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿਸਵੀਰੋ ਵਿਸृਜਨ੍ਬਭੌ ਵਿਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾਦੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਤਥਾ ਵੀਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੀਆਂ।
ਖਮਂਡਲੇ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਃ ਕਨਕਭੂषਿਤਾਃ ਉਤ੍ਪਤਂਤਸ੍ਤਡਿਦ੍ਰੂਪੈਰੁਪਮਾਨਪਦਂ ਯਯੁਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹਾਂਤਸ੍ਤੇ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਮਂਡੂਕਾਨਿਵਡੁਂਡੁਭਾਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪੁਸ਼੍ਚ ਰੁਧਿਰਾਸਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡੰਗਰ ਮੰਡੂਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਬਾਹਵਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਲ੍ਲੂਨਵਰਾਨਨਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰਮਰਾ ਭੁਵਿ
ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰੇ ਗਏ; ਇੰਝ ਅਮਰ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸਨ੍ਧਿਭਿਃ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੂਤਲੇ ਮृਤਾਃ ਗਾਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਿਵੇਚ੍ਛਂਤਃ ਖਂ ਗਂਤੁਮਿਵ ਲਿਪ੍ਸਵਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਏ, ਜੋੜ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਕੋਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ।
ਅਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਨਿਰੋਧਾਨਾਂ ਵ੍ਯਲੀਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਭੂਮੌ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਃ ਪਰੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ਂ ਪਰੇ ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਲਮ੍ ਤਥਾ ਸਂਛਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗੈਸ੍ਸ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਬਭੌ
ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਇੰਝ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਰਿਗ੍ਰਸ੍ਤਪ੍ਰਜਾਵਰ੍ਗੋ ਭਗਵਾਨਿਵ ਭੈਰਵਃ ਦਗ੍ਧਤ੍ਰਿਪੁਰਸਂਵ੍ਯੂਹਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਰ੍ਯਥਾਭਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਭੈਰਵ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦੇਵਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੀਨਂ ਬੀਭਤ੍ਸਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕृਪਣਂ ਵਪੁਰਾਦਦੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਸ਼ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ, ਬੇਚਾਰੀ ਸੂਰਤ ਧਾਰ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵੀਰਾਣਾਮਸृਕ੍ਸਲਿਲਵਾਹਿਨੀ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਭਯਸ਼ਂਸਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਲਹੂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਨਦੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੁਧਿਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਬਭੌ ਰਕ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸਨਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਹਤਸ਼ੁਂਭੇਵ ਕੈਸ਼ਿਕੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਈ ਕੈਸ਼ਿਕੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਰੇ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ ਭਯੇਨੇਵ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮਹੋਰ੍ਮਿਕਲਿਲਾਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ ਪੇਤੁਸ਼੍ਚੋਲ੍ਕਾ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਾਰੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਵਨਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿਵੋ ਵਵੌ ਅਹੋ ਵਿਧਿਵਿਪਰ੍ਯਾਸਸ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਵਮੇਧੋਯਮਧ੍ਵਰਃ ਯਜਮਾਨਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹਾਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਹ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਦਯਸ੍ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਧਰਮ ਆਦਿਕ ਤੇ ਸਭ ਸਦੱਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਲੈ ਲਏ।
ਤਥਾਪਿ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਸਹਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਸ੍ਸਾਧੁ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਯਜਮਾਨ, ਯੱਗ ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਸਿਰ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਠੀਕ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਵੇਦਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਬਹਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।