ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨਲਤੁਂਡੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਦृਢਂ ਭਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਤਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਤੀਵ੍ਰਪ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਦृਢਮਾਹਤਃ ਮਹਤੀਂ ਰੁਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵੋਤ੍ਥਾਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਥੈਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਸृਜਤ੍
ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਰੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵਚਮੂਪਤਿਃ ਸਹਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਘੋਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਾਪਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਸ੍ਵਨਾਮਾਂਕਂ ਬਾਣਮਵ੍ਯਾਹਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਂ ਬਾਣਂ ਬਾਣਵਰ੍ਯੇਣ ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਾਹ੍ਵਯੇਣ ਤੁ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਦ੍ਰਾਭਵਯਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਭਗਵਾਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਪਥਿ ਅਥੈਕੇਨੇषੁਣਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਮੇषਾਦੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ਤਤੋ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਹਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ; ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾਨਿਵ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਭੇਜੇ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨੇਤ੍ਰਸृष੍ਟੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੋ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦਾਨੀਮੁਦ੍ਯਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਗਣੇਸ਼ਾਨੋ ਵ੍ਯष੍ਟਂਭਯਦਯਤ੍ਨਤਃ ਸ੍ਤਂਭਿਤਾਂਗਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚਕਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿष੍ਣੁਰਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵੈਕਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਚਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਚਕਰ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਦਲਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾषਾਣ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਵਿਸ਼ਰੀਰੋ ਯਥਾਜੀਵੋ ਵਿਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਾ ਯਥਾ ਵृषਃ
ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹਿਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸਿਂਹਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾਪਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਿਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਮੁਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮृਗੇਂਦ੍ਰੇਣੇਵ ਗੋਵृषਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾ ਯੌਦ੍ਧੁਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਭਦ੍ਰਃਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਨਿਵ ਹਰਿਰ੍ਮृਗਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ; ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਤਨੁਰ੍ਵੀਰੋ ਵਰਵੀਰਗਣਾਵृਤਃ ਅਟ੍ਟਹਾਸੇਨ ਘੋਰੇਣ ਵ੍ਯष੍ਟਂ ਭਯਦਨਿਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਖੜਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ਼ਤਮਖਸ੍ਯਾਪਿ ਸਵਜ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਰਃ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੋਰੇਵ ਉਦ੍ਵਜ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੀਕृਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਬਾਹਵਃ ਅਲਸਾਨਾਮਿਵਾਰਂਭਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯਾਂਤ੍ਯੁਤ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਚਾਹੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਲਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਹਤਾਸ਼ੇषਵੈਭਵਾਤ੍ ਅਮਰਾਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤਬ੍ਧੈਰਵਯਵੈਰੇਵ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੀਰਤੇਜੋਭਯਾਕੁਲਾਃ
ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ; ਜੰਗ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਘੋ ਵਰ੍षੈਰਿਵਾਚਲਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਬਾਹਵਃ ਪਰਿਘੋਪਮਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਸਾਗ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾ ਇਵੋਰਗਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਕਈ ਹੱਥ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿਸਵੀਰੋ ਵਿਸृਜਨ੍ਬਭੌ ਵਿਸृਜਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾਦੌ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਤਥਾ ਵੀਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ਼ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਲੀਆਂ।
ਖਮਂਡਲੇ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਃ ਕਨਕਭੂषਿਤਾਃ ਉਤ੍ਪਤਂਤਸ੍ਤਡਿਦ੍ਰੂਪੈਰੁਪਮਾਨਪਦਂ ਯਯੁਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹਾਂਤਸ੍ਤੇ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ ਮਂਡੂਕਾਨਿਵਡੁਂਡੁਭਾਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪਪੁਸ਼੍ਚ ਰੁਧਿਰਾਸਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਡੰਗਰ ਮੰਡੂਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਬਾਹਵਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਲ੍ਲੂਨਵਰਾਨਨਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰਮਰਾ ਭੁਵਿ
ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰੇ ਗਏ; ਇੰਝ ਅਮਰ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵਿਸ਼ਿਖੋਨ੍ਮਥਿਤੈਰ੍ਗਾਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸਨ੍ਧਿਭਿਃ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੂਤਲੇ ਮृਤਾਃ ਗਾਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮਿਵੇਚ੍ਛਂਤਃ ਖਂ ਗਂਤੁਮਿਵ ਲਿਪ੍ਸਵਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਏ, ਜੋੜ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਕੋਈ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ।
ਅਲਬ੍ਧਾਤ੍ਮਨਿਰੋਧਾਨਾਂ ਵ੍ਯਲੀਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਭੂਮੌ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਗੁਹਾਃ ਪਰੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ; ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁੱਕ ਗਏ।
ਅਪਰੇ ਜਗ੍ਮੁਰਾਕਾਸ਼ਂ ਪਰੇ ਚ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਜਲਮ੍ ਤਥਾ ਸਂਛਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗੈਸ੍ਸ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਬਭੌ
ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਇੰਝ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।