ਤਤਃ ਸ਼ਰਵਰਂ ਘੋਰਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਣਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮੁਗ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਾਣੋਦ੍ਧਾਰੇ ਭੁਜੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੂਣੀਵਦਨਸਂਗਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਵਿਵੇਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਐਂਟੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰੁਰੁਚੇ ਸ਼ਰੇਃ ਮਹਾਭੁਜਂਗਸਂਦष੍ਟੋ ਯਥਾ ਬਾਲਭੁਜਙ੍ਗਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੇਣ ਘਨਤੀਵ੍ਰੇਣ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕੁਪਿਤੋ ਗਾਢਂ ਲਲਾਟੇ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਘਣੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਤੀਰ ਵਜਾਇਆ।
ਲਲਾਟੇ ऽਭਿਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਵਮਾਨਿਤਃ ਚੁਕੋਪ ਗਣਪੇਂਦ੍ਰਾਯ ਮृਗੇਂਦ੍ਰਾਯੇਵ ਗੋਵृषਃ
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਗਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਯੇਨ ਮਹੇषੁਣਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਣਰਾਜਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਭੁਜਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਫਿਰ, ਕੜੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਛੇਦਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਭੂਯਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਂ ਵੇਗਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰ੍ਭਦ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ ਸ ਚ ਤਂ ਸ ਚ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਾਵਨੁਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਭਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵੇਗਾਚ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੁ ਵਿਮੁਂਚਤੋਃ ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰੇਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ੇ ਖੇਚਰੇਰਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨਲਤੁਂਡੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਦृਢਂ ਭਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਤਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਤੀਵ੍ਰਪ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਦृਢਮਾਹਤਃ ਮਹਤੀਂ ਰੁਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵੋਤ੍ਥਾਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਥੈਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਸृਜਤ੍
ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਰੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵਚਮੂਪਤਿਃ ਸਹਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਘੋਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਾਪਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਸ੍ਵਨਾਮਾਂਕਂ ਬਾਣਮਵ੍ਯਾਹਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਂ ਬਾਣਂ ਬਾਣਵਰ੍ਯੇਣ ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਾਹ੍ਵਯੇਣ ਤੁ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਦ੍ਰਾਭਵਯਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਭਗਵਾਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਪਥਿ ਅਥੈਕੇਨੇषੁਣਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਮੇषਾਦੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ਤਤੋ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਹਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ; ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾਨਿਵ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਭੇਜੇ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨੇਤ੍ਰਸृष੍ਟੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੋ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦਾਨੀਮੁਦ੍ਯਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਗਣੇਸ਼ਾਨੋ ਵ੍ਯष੍ਟਂਭਯਦਯਤ੍ਨਤਃ ਸ੍ਤਂਭਿਤਾਂਗਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚਕਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿष੍ਣੁਰਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵੈਕਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਬਾਹੁਂ ਚਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਚਕਰ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤਿष੍ਠਦਲਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾषਾਣ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਵਿਸ਼ਰੀਰੋ ਯਥਾਜੀਵੋ ਵਿਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਾ ਯਥਾ ਵृषਃ
ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹਿਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਿੰਦ-ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਸਿਂਹਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾਪਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਿਂਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਮੁਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮृਗੇਂਦ੍ਰੇਣੇਵ ਗੋਵृषਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾ ਯੌਦ੍ਧੁਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਭਦ੍ਰਃਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਨਿਵ ਹਰਿਰ੍ਮृਗਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ; ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਤਨੁਰ੍ਵੀਰੋ ਵਰਵੀਰਗਣਾਵृਤਃ ਅਟ੍ਟਹਾਸੇਨ ਘੋਰੇਣ ਵ੍ਯष੍ਟਂ ਭਯਦਨਿਂਦਿਤਃ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਸੀ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਖੜਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥਾ ਸ਼ਤਮਖਸ੍ਯਾਪਿ ਸਵਜ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਰਃ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੋਰੇਵ ਉਦ੍ਵਜ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੀਕृਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਬਾਹਵਃ ਅਲਸਾਨਾਮਿਵਾਰਂਭਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਯਾਂਤ੍ਯੁਤ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ, ਚਾਹੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਲਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਹਤਾਸ਼ੇषਵੈਭਵਾਤ੍ ਅਮਰਾਃ ਸਮਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਾਨ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤਬ੍ਧੈਰਵਯਵੈਰੇਵ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵੀਰਤੇਜੋਭਯਾਕੁਲਾਃ
ਡਰ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ; ਜੰਗ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਠਹਿਰ ਗਏ।